TI VJEN PËRHERË… / Poezi nga Iliaz Bobaj

Poezi nga Iliaz Bobaj

 

TI VJEN PËRHERË…

Ti vjen përherë më zgjon kujtesën,
ashtu siç më vjen vetëm ti,
tek unë qëndron sa duhet ndenjur
dhe shkon, që të vish përsëri.

Si roja në një vend të shenjtë,
unë derën hapur lë përherë,
se ti do vish siç vjen mëngjesi,
do hysh si flladi në pranverë.

E di që vjen nga rrugë e largët,
se malli zjarrin ta ka ndezur
dhe do të rrish pakëz tek pragu,
si besimtari në një tempull.

Ca fjalë të shenjta do më thuash,
pasi të jemi krejt të vetëm,
si cicërimë e dallëndyshes,
kur kthehet tek folezë e vjetër.

Kam dashur shpesh të ta mbyll derën,
betim kam bërë si murg i rreptë,
po prapë betimin e kam shkelur
dhe derën e kam hapur krejt.

Më kot me veten jam betuar,
se derën ty do të ta mbyll,
tek unë do jesh sa të jem zgjuar,
ndaj kur të duash, hyr e dil.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s