Poezi nga Josif Gegprifti

Poezi nga Josif Gegprifti

 

Kur të dhurova lulekuqen

Kur
Të dhurova
Një lulekuqe,
Mua m’u drodhën duart
Ti u bëre flak e kuqe.

Sytë u mbyllën,
Kur buzët u puthnë
Me zjarrin e dashurisë.

 

Legjenda e Shën Marenës

Mali i Kozicit
Në fshatin tim të bukur,
Në Podkozhan,
Me piramidat
E Egjyptit më ngjan.
Në majën e këtij mali
Janë të dukshme
Gjurmët e një kali.
Legjenda thotë:-
…Shën Marena,
Ndjeksëve të saj
Për t’u shpëtuar,
Nga kjo majë mali,
Me një kalë të bardhë
Ka fluturuar.

Nga zemra e këtij mali
Burron ujë
I pastër, i kulluar.

 

***

Nga dashuria
Jeton një dashuri,
Frymon një dashuri,
Puthen buzët me ëmbëlsi.

Si një zog
Dashuria fluturon në dashuri.

 

Pas erës do shkoj…

Me muzgun po rri në vetmi,
mërzitur, i brengosur e pa fat,
s’do shkruaj më poezi,
si i marrë do bredh rrugëve përnatë.

Pas erës do shkoj kur të fryjë,
me shiun do luaj kur të bjerë.
Për hënën, diellin, tokën e yjet,
le të shkruajnë poetë të tjerë.

Do ndihem i qetë e i rinuar,
do dehem çdo natë me verë,
me kitarrë do këndoj papushuar,
dhe mërzitjen s’do ta shoh asnjëherë.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s