ZEMRAT NDRIÇOJNË NË ERRËSIRË – Wisława SZYMBORSKA (1923-2012) – *Nobel 1996 / Përktheu në shqip Maksim Rakipaj

Poezi nga Wisława SZYMBORSKA (1923-2012) –  *Nobel 1996

 

ZEMRAT NDRIÇOJNË NË ERRËSIRË

Lakuriq, si na pëlqen të dyve,
për bukuri mbi shtrat, si çdo herë,
mbulesë veç qepallat e syve,
thellë zhytur në natën e thellë.

E dinë tashmë për ne, e dinë
muret e xhveshur dhe këto perde,
hijet që mbi karrige po rrinë,
s’ndihet tryeza, por flet me vete.

E dinë gotat, atje tek muri,
se çaji ka mbetur dhe po ftohet
dhe Swiftit s’ka si t’ja presë truri,
sonte ëhë, nuk do të lexohet.

Po zogjtë? Fare mos t’u kesh besim:
i pashë vetë dje, si rrugaçë
tek shkruanin në qiell, fluturim
emrin që në ato çaste të flas.

Po pemët? Për pemët, a s’më thua,
ç’e kanë atë të pëshpëritur?
Them nga era ta kenë dëgjuar?
Edhe ajo e paskërka ditur?

Një flutur nate, prej dritares hyn,
me flatrat e saj me push mbuluar,
gjithë vrull ulet, ngrihet, me një frymë
veç mbi ne fluturon, papushuar.

Ky insekt, të jetë i pajisur
me shikim të mpreht’e sheh më mirë?
Unë dhe ti s’e paskemi ditur
se zemrat ndriçojnë n’errësirë?

 

© shqipëroi Maksim Rakipaj

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s