S’ ke me dalë nga parajsa” (Mikut e poetit Basri Çapriqit) / Poezi nga Sali Bashota

Poezi nga Sali Bashota
 
 
S’ ke me dalë nga parajsa
(Mikut e poetit Basri Çapriqit)
 
Nuk ke me ikë kurrë më nga pika e ujit
As kur çmenden valët e detit
Asnjë pulëbardhë nuk do ta bartë mbi shpinë
Ëndrrën trishtuese të natës
Matanë vetmisë e këndej pikëllimit
Nuk ke me ikë kurrë më nga gjuha e zjarrit
 
Asnjë bimë e egër
Nuk do të thahet nga kripa e lotve
Në asnjë stinë të vitit
As kur piqen e bien në tokë ullinjtë
Në ullishtat e Krythës së Ulqinit
As kur shtegtarët presin me dritë ndezur
Buzë gjirit të qetësisë
 
Se vetëm gjumi ty të ka zënë
Duke prekur dhimbjen mbi barin e fjetur
Nuk ke me ikë kurrë më nga vetmia e stuhisë
Shpirti yt pushon i qetë në tokën e Prishtinës
Në krahun e djathtë të Ali Podrimjes
 
Të dytë u lexoni poezi të amshuarve
Poetët nuk vdesin më pate thënë
Kur u takuam për herë të parë
Në amfiteatrin e Fakultetit Filozofik
Atëbotë secila ëndërr e kishte ankthin e vet
 
Nuk ke me ikë kurrë më në fund të udhëtimit
Asnjë ditë nuk do t’i ngjajë durimit tënd
Në fillim të vjeshtës kur i shkundnim ullinjtë
Që na piknin çdo ditë mbi kokë
 
Për Zotin më vete e merrnim çastin e parë të lumturisë
Këndej dashurisë e matanë qirinjve të fikur
Ti njëmend thoshe të qërohen trangujt
Se na plasi inati për lëvozhgën e fatit të tyre
Të mos na zihet fryma nga liria
As të dielen kur lëshove ofshamën tënde të fundit
 
Nuk ke me ikë kurrë më nga zemërimi i shiut
Teksa zbrazej dhoma nga fryma e thatë
Dhe të fluturonin të gjitha dallëndyshet
Si nëpër det si nëpër tokë si nëpër qiell
 
Ti po nisesh këmbë në mbrëmjen poetike
Në Kullën e Balshajve
Pa trembur asnjë zog të bardhë
Në jastëkun me pupla të zeza
Pa trembur asnjë flutur në dhomë
 
Një ditë para ditëlindjes tënde
Prapë pëshpërite poetët nuk vdesin
Për herë të fundit në kafenenë Simfoni
Sikur ta dinim se nuk ke me dalë nga parajsa
 
 
 
Poezio de Sali Bashota.
(Dediĉita al amiko poeto Basri Çapriqi)
 
Vi neniam de akvero eskapos
Eĉ kiam marondoj freneziĝos
Neniu mevo surdorse portos
La tristan noktan sonĝon
Trans la solecon kaj maltrans malgxojon
Neniam vi eskapos de fajrolango.
 
Neniu sovaĝa planto
Sekiĝos pro larma salo
Dum neniu jara sezono
Eĉ kiam maturiĝas kaj enfalas olivo
En olivujoj de Krytha de Ulcino
Eĉ kiam migrantoj atendas kun ŝaltita lumo
Ĉerande de kvieta golfo.
 
Ĉar simple vi endormiĝas
Doloron sur dormita herbo tuŝas
Neniam vi eskapos de ŝtorma soleco
Via spirito ripozos kvieta sur tero de Prishtina
Ĉe dekstra brako de Ali Podrimja
Ambaŭ recitas al forpasintoj poezion
Ĉar poetoj ja ne morteblas
Tiel vi diris renkontinte unuafoje
En la amfiteatro de Filozofia Fakultato
Tiutempe portis sian anksion ĉiu revo
 
Neniam plu vi iros al fino de vojaĝo
Neniu tago similos al via pacienco
Fruaŭtune kiam ni skuis olivojn
Kiuj elgutis ĉiutage sur niajn kapojn.
 
Pro Dio ni kunportis unuan feliĉan momenteton
Maltrans amon kaj trans estingitajn kandelojn
Vi prave diris ke kukumoj devas senŝeliĝu
Ĉar kolero krevis pro ŝelumo de ties sorto
Eĉ dimanĉon kiam vi eligis lastan spiron
 
Neniam vi eskapos de pluva kolero
Dum ĉambro malpleniĝas de seka animo
Kaj ĉiuj hirundoj ekflugus
Jen tra maro jen tra tero jen tra ĉielo
 
Vi piediras al poetika vespero
En Nobelturon de Balshaj
Fortimigante neniun blankan birdon
Sur la kuseno el nigraj plumoj
Fortimigante neniun papilion en ĉambro
 
Tagon antaŭ via naskiĝdato
Denove vi flustris ke poetoj ne morteblas
Laastfoje en la kafejo Simfonio
Kvazaŭ ni scius ke vi ne eliros el paradizo.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s