Poezi nga Juljana Mehmeti

Poezi nga Juljana Mehmeti

 

Diku lart Olympit

Diku lart Olympit prehem,
ku shkëmbi i nemun akoma pezull rri.
Ajri i tendosur pak nga pak dyzohet
Toka i afrohet peshës së rëndë fli.

Diku lart Olympit
fsheha dashurinë
netëve të vetmuara veç era lëviz
Udhëtimit të gjethes dhe prekjes së fundit
mbi gurin e lashtë vetëm ne të dy.

Diku lart Olympit
shkruhet historia
faqeve të gurta që gdhendin magjinë
shfletuar nga dora e misterit të fundit
që shkëmbin rrokullisi
të errtit abis.

Diku lart Olympit shkëlqen ylli im!

 

***

Herën e fundit
të pash të kurrusur,
tek gërrmoje me duar të dridhura
rrëmujen e maskave mbledhur ndër vite…

Po ç’far kërkoje?
Mua me mjaftonin sytë…

@julja

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s