Poezi nga Konstandinos Kavafis / Shqipëroi: Vasil Çuklla

Poezi nga Konstandinos Kavafis

 

Ionike

Përse vall i thyem, shtatoret e tyre, 
nga tempujt e tyre, përse i dëbuam
gjithsesi, prej kësaj, nuk vdesin perënditë.
O tokë Ionase, mbenë me ty dashuruar.
Si gdhihet mbi ty, i gushtit mëngjes
fuqi jetësore, po e trand ajrinë
pastaj i etertë, një vizion i pubertë
i pa eksploruar, në ecje të shpejtë,
kodrinave të tu endet, tej!

 

Të kryeme

Përbrenda frikës edhe dyshimesh 
me mendje trandur, sy llahtaruar
shkrimë, projektojmë, se si do të bëjmë
të mund të shmangim, çfarë është e sigurt
rrezikun, që hepon tmerruar.
Gabohemi, gjithsesi, kjo nuk është udha
Të gjithë mesazhet, ishin hile
(a, s’i dëgjuam… a, mirë s’i ndjemë)
Tjetër shkatërrim, që s’e gjykuam,
befas, papritur, do bjerë mbi ne
pa përgatitur – ku të gjesh kohë – u sakatuam!

 

Shqipëroi: Vasil Çuklla

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s