Nilavronill Shoovro – Our Poetry Archive

Nilavronill Shoovro

*Our Poetry Archive

Ishte në mars 2015 kur isha duke menduar vetëm për një revistë ditore mujore sidomos për poezitë në mbarë botën. Ishte ëndrra ime personale në atë moment të kohës për të nxjerrë “Arkivin tonë të Poezisë”. Kështu që kam bërë kontakt me disa nga miqtë e mi për të formuar një ekip për këtë qëllim. Gjatë gjithë jetës time gjithmonë besoj në veprat kolektive. Për të ndërtuar një ekip duhet të gjejmë pak njerëz me mendje, me pak a shumë vizion të njëjtë. Në atë moment nuk ishte një detyrë e lehtë për t’u përmbushur. Megjithatë unë bëra një provë të ndershme. Ishte në atë kohë kur poetja Anna Zapalska e Polonisë dhe poetja Carolina Nazareno e Kanadasë qëndronin pranë meje si mike të vërteta dhe të mira. Më ndihmuan shumë për të gjetur poetë të rinj. Megjithëse kishim provuar të ndërtonim një bord redaktues ekzekutiv, për këtë qëllim, megjithatë nuk ishte e mundur në atë kohë, pasi asnjëri prej nesh nuk ishte i sigurt për rezultatin përfundimtar. Pra, në fakt unë kisha për të botuar çështjen e parë pothuajse të vetme me dorë. Po, me ndihmën e Anna Zapalskës dhe Carolina Nazarenos dhe disa miqve të tjerë, ata që më ndihmuan shumë të kontribuojnë me poezitë e tyre dhe duke sjellë miqtë e tyre personalë për të marrë pjesë në udhëtimin tonë poetik. Pra, më 1 prill 2015, “Arkivi ynë i Poezisë” u botua për herë të parë. Kjo ishte tamam si përmbushja e çdo ëndrre të gjatë. Po unë isha i gëzuar kur e pashë vetë çështjen e parë të OPA.
Por siç thashë më parë, besoj vetëm në veprat kolektive, ishte gjithashtu e dhimbshme për mua që të pranoj këtë lloj situate praktike të mos qenit në gjendje të formoj deri tani një bord redaktues ekzekutiv. Megjithatë, me kalimin e çdo muaji OPA po merrte poetë të rinj. Dhe shikuesit-anija e ditarit tonë mujor u rrit çdo muaj. Kjo na kishte ndihmuar shumë për të vazhduar punën tonë çdo muaj. Më pas, në Paris papritur kishte ndodhur një nga sulmet më vdekjeprurëse të civilëve të paarmatosur. Kjo ishte në nëntor 2015. Po, jo vetëm ky akt terrorizmi bëri një goditje në mbarë botën; por gjithashtu më kishte çuar mua në një marrëveshje të madhe. Mendova se sa të parëndësishëm jemi. Dhe ndjeva vërtet një ndjenjë turpi për të punuar në thjesht poezi apo vepra letrare në atë kohë të katastrofës kolosale. Kështu që kisha planifikuar të bëja një çështje të veçantë për Poezinë e Paqes kundër Luftës dhe Terrorizmit për OPA. Kështu që u kërkova të gjithë miqve të faqes sime sociale të marrin pjesë në atë sipërmarrje për të transmetuar zërin tonë të protestës kundër luftës dhe terrorizmit. Për habinë time, unë mora një përgjigje të mrekullueshme në mbarë botën. Edhe shumë miq të panjohur, ata që ishin miq të miqve të mi morën pjesë në atë numër të veçantë të OPA. Unë do të doja të përmendja sidomos poeten Lilian Dipasupil Kunimasa të Filipineve dhe poeten Anca Mihaela Bruma të Rumanisë, poeten Maria Miraglia e Italisë pasi ato kishin ndihmuar shumë për të nxjerrë edicionin masiv të koleksionit të poezisë së bashku me dy miket e tjerë të mia Ana Zapalska dhe Carolina Nazareno dhe disa të tjerë. Pra, më 25 dhjetor 2015, ne botuam antologjinë tonë të parë: Poezinë për Paqen kundër Luftës dhe Terrorizmit.
Po, ishte një sukses, pasi shumë poetë kishin reaguar me numrin e krijimeve të tyre poetike për të transmetuar zërin e tyre personal të protestës kundër këtyre veprimtarive çnjerëzore. Dhe me ndihmën e tyre OPA kishte paraqitur një përpjekje kolektive të ndërgjegjes njerëzore për të qëndruar deri në këtë rast. Do të doja të ndaja disa rreshta nga parathënia e kësaj çështjeje për lexuesit tanë të tanishëm. “Ne mendojmë se është edhe përgjegjësia morale e poetëve dhe shkrimtarëve që të vënë zërin e tyre individual të protestës, agonisë, dhimbjes dhe vuajtjeve në fjalë dhe linja në këtë kohë të turbulencës politike kudo. Askush nuk është i sigurt se kush është shkelësi ose mbrojtësi. Tani dhe pastaj njerëzit e pafajshëm po vdesin në mënyrën më të dhunshme që mund të imagjinohet. Nuk ka siguri të jetës për qytetarët në mbarë botën. Njerëzit kanë humbur besimin në ndershmërinë dhe integritetin e shoqërisë dhe institucioneve politike njësoj. Ju nuk e dini se ku të shkoni për strehim dhe për siguri. Ju nuk e dini kur sulmi i ardhshëm terrorist vetëvrasës do të ndodhë dhe ku. E tillë është situata në shumicën e rajoneve të botës. Pra, ky është momenti për të zhvendosur fokusin tonë nga puna letrare thjesht për të përdorur mjetet tona letrare për të shprehur protestën tonë individuale në një mënyrë kolektive. Jo, ky nuk është një debat politik për ne. Ne jemi të shqetësuar vetëm për sigurinë dhe prosperitetin e qenieve njerëzore kudo pavarësisht nga hedhja e tyre, feja, raca dhe kombësia, besimet dhe dyshimet, gjuha dhe kultura. Kjo është koha që ne menduam se “Arkivi ynë i poezisë”duhet të dalë me këtë projekt fisnik që fokuson këto çështje dhe adresimin e botës në poezi për paqen kundër luftës dhe terrorizmit “.
Kjo ishte historia e OPA së bashku me rrugën e suksesit të saj deri tani. Gjatë së cilës ne kemi botuar edhe dy antologji njëra kundër racizmit dhe më së fundi antologjinë e poezisë së grave. Ne gjithashtu kishim botuar katër edicionet kontinentale të veçanta që sollën pothuajse të gjitha traditat dhe trashëgimet letrare të ndryshme nëpër botë për ta bërë OPA një platformë botërore të poetëve dhe poezive.

 

I dashuruar në ankth

Kush dëshiron të vdesë para kohës së tij
nuk është në dashuri. Si mund të jetë kaq e vërtetë
për dikë që ka parë
të dy anët e monedhës nga e njëjta distancë!
Luftës dhe paqes, pa marrë parasysh
Ju nuk mund t’i lejoni vetes të humbisni.

Aq shumë për t’u ndier brenda vetes, aq shumë për t’u ndjerë
për t’u ndier të vërtetë. Megjithatë ju
shikoni për fundin në vetvete?

Teoritë intime të thella pushtuese
netëve për pasion dhe dëshirë të madhe
nuk kalojnë kurrë pa gjurmët e saj.

Megjithatë ju keni kuptuar disa zbrazëtira në mes të linjave,
jo për ndonjë qëllim të veçantë,
por si norma të qenësishme!
Kaq shumë për t’u gëzuar, aq shumë për të provuar,
aq shumë për të përmbushur. Rreth çdo momenti të vetëm të kohës ëndrrime.

Letrat e dashurisë mund të rrëzohen një ditë.
Mund të ndryshojë edhe çdo konotacion
Pa u nisur ende ne kemi arritur kaq larg.

Duke pritur kontaktin, madje edhe nga
një që dëshiron të vendosë pushimin përfundimtar
para kohës së tij. Në zemërim.

 

LINDJA

Unë jam i vetmi, të gjithë vetëm
me asnjë që nuk duhet të zëvendësohet.
Unë jam ngushëllimi i të sëmurëve
Kudo rreth çdo gjëje.

Unë i njoh numrat e fshehtë
për të zhbllokuar mendjen.
E njoh dhomën e errët
nga shpirti në përjetësi.

I mbytur në valët
e historisë sonë, duke mbijetuar së bashku
Shkalla kohore e bezdisjes
qëndrimi i ngritur mbi mbeturinat.

Besimeve nga koha e kaluar
deri në kohën e ardhshme.
Rreth e rrotull të gjitha shpresat e humbura,
sepse vetëm unë e njoh këtë sekret.

Nën sipërfaqen e realitetit
dhe mbi planet virtuale
shpresat dhe aspiratat
e ankthit dhe poshtërimit.

Unë jam dëshmitari i vetëm që nga fillimi
i një tregimi që kurrë nuk mbaron
Ritualet e Përjetësisë, ditët në dhe
Ditët jashtë. Të gjithë brenda.

Yjet do të zhduken. Koha do të kalojë.
Jeta do të ndalet duke qarë,
për frymën e parë të freskët të agimit.
E unë do të jem sërish atje.

Për ju, për ju vetëm në një ,
në botën e vetmuar të paqes dhe të besimit.
Për poezinë e dashurisë
Vetëm në dy sy. Për lindjen time.

 


Përgatiti materialin: Marjeta Shatro

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s