Poezi nga Salih Salihu

Poezi nga Salih Salihu
 
 
Për ditë më të mira
 
Nga një pllakë , e vjetër mësova’
gdhendur në gur shkronjat shkrova.
Përgatitur nga tradita,
Për ti thenë t’ mires mirëdita.
 
E të keqen në thumb të kritikës,
sepse gjërat varg e vi.
Nuk ndryshojnë, ato mbrenda ditës,
pa u shëndërruar në histori.
 
Sjemi të lindur në epruveta,
Por, në vuajtje e në mjerime.
Ca dot ë thonë e tillë është jeta,
ca të rritur në thërrime.
 
Por kjo jetë,do ndryshuar,
punë të madhe , e me mund.
Jo, në këndë duke qëndruar,
Por nga gjendja duke u tund.
 
Duke vënë në dispozita,
djersë mund dhe vullnet.
Nëse duam të agoi dita,
Të veprojmë me tëvërtetë.
 
Të mos vuajm nga neglizhenca,
Nga tendenca,e nga smira.
Sepse këto i mohon shkenca,,
Por,të luftojmë për ditë më të mira.
 
Të ecim para, si për hera
ashtu sikur ne vetë dime,
Duke ngrit, gjërat me vlera,
Ti arrijmë atdheut në ndihmë.
 
Të gjithë tok, duke marshuar,
dotë arrijmë në strategji
Kurrë nuk kem për t’u mashtruar,
Dotë lavdojmë këtë histori.
 
 
Biseda
 
Dorë për dorë gjerë këtu,
një varg për ta stolisur.
Ju për ne, ne për ju,
mendimet për ti goditur.
 
A s’më thoni pra,
pse duar kryq qëndrojmë!!.
Një yll nga qielli s’ ra,
në sy ta vështrojmë.
 
Duke shkelur në mendime,
duke harruar detyrën tone.
Pse dikur jepnim premtime!!..
tani sikur na është bërë vonë.
 
O të dashur atdhetar!
Eshtrat të jenë lloj alfabeti.
Që të ardhshmit veprimtar,
në pluhur të harresës të mos na tretin.
 
Pa predentime të mëdhenjë të jemi,
kurrë të mos dalim jashtë modestije.
Gjithnjë ta shikojmë, hapin ku e vemi,
Të jemi vetëm një grimcë historije.
 
Sepse stinët ndryshojnë dhe vitet,
E gjeneratat lavdërojnë dhe pështyjnë.
Kur s’ është keq ,e mira duhet të pritet,
Të gjitha gjasat drejtë saj na shtyjnë.
 
Këtu agjë s’po sjell risi,
Këto mendime rrjedhin nga Unë.
Disa doti marrin si porosi,
E në hap të pare doti vënë në punë..
 
Unë e di e di edhe ti,
Që koha nuk prêt por ikën.
Duku tek Unë , ose dote vi,
Askush s’ mund të na fus thikën.
 
 
 
Ç’është kjo tokë
 
Ditët që se zënë njëra tjetrën ikën,
Testamentet e pa zbuluara,fshihen në vetye.
Fjalët në rrashta, që se njohin frikën,
Në shtytje,veprime,në mendje tretën.
 
Arkeologët, në rrashta gjurmojnë,
Në hirin egjurmëve arkeologjike.
Me hirin token don ta ndërrojnë
Nderin dhe besën duan ta bëjnë mike..
 
Në rreshta,fjali pike çuditëse vëhen,
Ç’ është ky hi,këti gjurmë zjarri!!…
Në zbulime asnjëherë nuk dehen,
Aty ku është hiri aty është varri.
 
Aty ku është varri, aty është lindja,
Aty është fëmiju, aty gjallëron jeta.
Në relikte,koka kështu mbretëron bindja,
Në anale kohe , vijëzohet e vërteta.
 
Qoftë jetë e ëmbël apo e hidhur,
Qofshin burgje edhe kazamate.
Rapsodi , telin e ka lidhur,
Gjërat s’ ndryshojnë thotë Brenda nate
 
Agimet në mbrëmje nuk lindin,
As fara nuk binë menjëherë.
Gjersa ugaret plugjit ti bindin
Të kaloi dimëri , të arrihet në verë.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s