NË PORET E FJALËVE TË TIJ BËNIN FOLE DALLËNDYSHET / Shkëputur nga libri ” Një cigan ka humbur udhën” i autorit Petrit Sulaj

NË PORET E FJALËVE TË TIJ BËNIN FOLE DALLËNDYSHET

Ai mashkull më tërhoqi vëmendjen, vetëm kur mu dha rasti ta dëgjoja tek fliste. Atë njeri, kishte rastisur jo pak herë ta shihja nëpër pika të ndryshme të atij vendi, ku banonim ne të dy, dhe jo vetëm që s’ më kishte pëlqyer si mashkull, por më gjërë, as edhe vështrimin ma kishte tërhequr. Nuk e dija si e quanin, as më interesonte ta dija, nuk e kisha idenë pse eksistonte, sa kohë kish atyre anëve dhe i rrija larg, jo me ndonjë paramendim, por thjesht si një qënie krejt pa interes për mua.
Ndërkohë, këto mendime që po lexoni, i bëj tani, vetëm tani, dhe te them të drejtën me një farë vrarje ndërgjegje. Më vjen shumë keq me vehten, dhe ndjehem sikur ti kem bërë padrejtesi atij, gjithë meshkujve të botës, dhe sidomos, padrejtësinë më të madhe që mund ti bëja vehtes time. Kështu jemi ne njerëzit, e kemi më të lehtë të bëjmë finta se ta marrim seriozisht jetën, jo se nuk duam a nuk na e ka qejfi, por thjesht se duke qenë se tashmë jemi në jetë, ndjehemi pjesa më e përkëdhelur në të, e pse jo dhe gjallesat më të llastuara të saj.
Ai burrë nuk ishte i ri, por as i vjetër jo, por sigurisht, që duhej të ishte më i ri ose më i vjetër se mund të mendoja unë. Nuk e di si mund të isha përgjigjur, po të më kishte pyetur njeri për të, teksa priste autobuzin a merrte vijat e bardha, si gjithë njerëzit e tjerë të atij vendi, që mua akoma më dukej si vendi i dikuj tjetër dhe jo i imi.
Ai qytet nuk më kishte dhënë asgjë interesante, qysh se kisha ardhur aty para dhjetë vitesh. Nuk kisha njohur njeri mbi mesataren njerëzore, përjashtuar priftin, që sa herë shihesha me të, më përshëndetëte dhe më falte një vështrim që nuk e deshifroj dot dhe sot e kësaj dite. Dhe sot e kësaj dite, nuk kam shkuar larg në deshifrimin e atij vështrimi, përjashtuar një dëshirë të pashprehur me mundësi tjetër, për të më komunikuar diçka që nuk do ma shprehte kurrë. Në fakt, arësyeja e kësaj ngecje patjetër ishte mangësia ime, thjesht se nuk kisha guxim të shkoja më tutje se përballimi me vështrimin e tij.
Përherë kështu, kishte qenë mes meje e priftit, ai standartin e tij dhe unë buzëqeshjen time standarte, që nuk shkonte më tej se një e tillë. Por me sa duket dhe prifti kishte probleme me vështrimin tim, sepse nuk kishte se si shpjegohej ndryshe ngecja e dy vështrimeve në një pikë të vdekur. Sigurisht, po të mos ishte prift, sjelljen dhe buzëqeshjen e tij do e kisha marrë ne konsideratë si një sinjal interesant për ta njohur, por statusi i tij moral e institucional më çonte direkt në një trapezë cirku, ku më duhej të kaloja nga njëri ekstrem i litarit në tjetrin, gjë e pa mundur dhe e paimagjinueshme për mua, me përgatitjen atletike që kisha.
Njëherë kisha guxuar të mendoja qe poshtë trapezit, nën të, mbi platenë e cirkut, të montoja një rrjetë mbrojtëse, që në rast rënie të mos thyeja brinjë e gjymtyrë, por njësoj ideja kishte mbetur kështu e parritur, ide dhe nuk e kishte bindur mendimin tim, të bënte më shumë në atë drejtim. Ndërsa arsyet që bënte a nuk bënte prifti rreth vështrimit tim, nuk kisha asnjë ide, por, më shumë, kishte mundesi që ai të mos mendonte asgjë për mua dhe gjithëçka të ishte fantazi e imja.
Unë atëkohë nuk isha e re, por nuk isha dhe e vjetër. Isha në atë kapërcyell moshe, kur te një femër fillojnë e minimalizohen problemet e jshtëme, a më saktë këto nisin e kalojnë në plan të dytë dhe vendin e tyre e zënë problemet që lindin brenda saj. Kjo është një moshë speciale për femrën, kur trupi dhe gjithëçka tjetër e prekëshme saj, bën presion të madh mbi mendjen, për të vendosur se për çfarë gjëje ja vlen barra qeranë të jetë në ketë botë. Shumicën e kohës ndihesha pa moshë, dhe kur bëhesha e ndërgjegjëshëme se duhej të merresha me moshën time, herë herë, shihja se ajo sikur më pyeste: “Moj ti ç’ po bën, s ke vendosur akoma se a ja vlen barra qeranë apo jo, të mos më marrësh në konsideratë?”.
Në fakt, pesha e moshës te unë, gjithmonë kishte tentuar nje ekulibër, në konceptin tim për jetën. Të them të vërtetën, isha në ate pikë, kur kisha kuptuar se mosha ime mund të bëhej një aleate e mrekullueshëme, për të konsoliduar njëherë e mirë karakterin tim. Ishte kjo periudhë, kur unë fillova të kuptoj se kisha filluar ti shihja më me dashamirësi lidhjet me ambjentin, me njerëzit dhe nga ana tjetër, nuk lija rast pa tentuar të shkoja më shpesh brenda vehtes time, që të zbuloja gjëra që më parë as më shkonte mendja, ti gjeja aty. Dhe për çudi po filloja të provoja një tendencë të re, të pa njohur më parë. Për çudi, kishin filluar të minimalizoheshin problemet që nuk kishin të bënin direkt me mua dhe të shtoheshin ato që mendoja se më takonin megjithëmend. Per kete gje po bëhesha gjithmonë e më e ndërgjegjëshme, sepse dija se sa vite kisha dhe ajo çfarë më bindëte më shumë, ishte tendenca e ritmit impresionant të rënies së vullnetit për te shijuar jetë.
Sidoqoftë më duhet të tregoj një sekret – unë pretendoja të kisha një kundërbalancë – isha e virgjër dhe kjo gjë për mua simbolikisht, ishte më e rendësishme dhe se gjithë pjesa e tjetër imja. Nuk e di saktë, pse isha lidhur me këtë status koti unë, megjithëmend nuk e di. Nuk e di si ishte formuar e konsoliduar, ose thjesht mund të kisha vetëm hamendje e hipoteza rreth kësaj teme, e vetmja gjë ë saktë dhe e prekëshme ishte, se sa herë përballesha me meshkujt, pika më e fortë imja ishte ky status me bazë moralin njerzor.
Virgjëria ime, nuk ishte as më pak e as më shumë, thjesht një qender graviteti rreth të cilës sillej jeta ime sentimentale. Isha aq e fantaksur pas virgjerisë time, sa e mbaja me xhelozi gjithmonë me vehte, dhe sa herë kujtohesha për të, e nxirja ta shihja dhe i flisja me përkëdhelje: ” Përshendetje , bukuroshja ime…ti je thesari im… të dua shumë, më shumë dhe se mendjen time..!” Duhet gjithashtu të bëj me dije pikpamjen time, se virgjëria për mua nuk ishte si virgjëria e asaj vajzës së përrallës, që e barazonte këtë gjë të vyer me një thërrime buke: kalon zogu i parë andej, ardhur rastësisht, apo se ka tre ditë qe e gërryen urija, e sheh thërrimen e bukës i lumturuar dhe nuk e zgjat, e merr dhe fluturon me të në sqep. Nuk e di arësyen pse isha lidhur me virgjërinë time, aq shumë, nuk e di megjithëmend, por po e zbulova, ju premtoj se do të jua tregoj me të njejtën natyrëshemëri që po u tregoj për gjërat e tjera të mijat.
Një ditë mashkullin në fjalë, e dëgjova tek po fliste. Jo me mua, sigurisht me mua jo, por as edhe me ndonjë tjetër, po fliste thjesht në celularin e tij. Unë po prisja para kishës për të shkuar në punë, e ai ishte ne shkallën e tretë, po në hyrje të kishës. Duhej të kisha thënë kaherë, se kisha dremitej gjithmonë, kur unë prisja aty prane saj autobuzin, dy metra tej stacionit dhe përgjumja e saj sepse më kalonte dhe mua sa herë vonohej autobuzi. Dhe po të mos më merrte para turma, do të ngelja aty me kishën përbri, dremitur të dy, ngjitur e ngjitur, gjithë ditën e ditës.
Për fat, atë ditë nuk kishte tollovi njerëzsh dhe natën kisha fjetur mirë. Nuk mund të mos i ngre monument atij mëngjezi, është mosmirënjohje e tmerrshëmë nga ana ime, bile më shumë, është herezi po të mos e bëj këtë gjë. Dhe se në fakt ai, nuk ishte veçse një mëngjez i zakonëshëm, si gjithë të tjerët, që më bënin shoqëri ndërsa prisja të merrja autobuzin e parë. Ai mëngjes ka akoma pushtet mbi mua, bile dhe meteorologjia e tij ka lenë vulën e vet, në mënyrë të pashlyeshme në sjelljen time.
Atë mëngjez unë kam mësuar një gjë të rëndësishme. Kam mësuar që secili nga ne ka nje fat të veçantë. Mund ta gjejë, ose jo fatin e tij njeriu. Po qe se fati i ka themelet brenda tij, herët a vonë e gjen dhe e ruan atë, si gjënë më të shtrenjtë të jetës së tij. Nuk ka rëndësi se kur e gjen, një dite pasi të lindë a një ditë para se të vdesë. Ndryshe është po qe se fati i ka rrënjet jashtë tij, në një rast të tillë njeriu gjen një fat çdo ditë, e takon në mëngjez dhe e humb në darkë.
Atë ditë në stacionin para kishës, mungonte zhurma. Këmbana e kishës ishte prishur, ose prifti i kishte bërë asaj një rreng kastile për mua. Atë mëngjes e kam kuptuar se prifti me donte megjithëmend shumë. Ate ditë kam kuptuar se vështrimi i atij prifti, nuk ishte as më pak e as më shumë veçse nje dashuri autentike. Në vështrimin e tij as më pak e as më shumë, bënte ligjin e qëndronte me një natyrshmëri të paparë dhembëshuria për tjetrin. Ai prift më ka dhënë leksionin më të vyer te jetës time: “një dashuri që nuk ka ne bazë dhëmbshurinë për tjetrin, nuk eshte gje tjeter veçse egoizem”. Vështrimi i tij nuk kishte kuptim tjetër, isha e bindur tashmë njëherë e mirë.
Dy metra tej meje makinat shkonin e vinin aq urtë e butë, sa dukej sikur në vend të gomave, kishin venë papuçe me lesh deveje. Njerëzit vetëm pëshpërisnin me njeri tjetrin, nuk flisnin fare. Rreth e rrotull dëgjohej, prekej e shihej vetëm heshtje. E meqë ra fjala për heshtjen, ajo, heshtja, mund të bëhet fare mirë dhe djep për dashurinë. Heshtja, heshtëzonte atë mëngjes gjithë gjërat e panevojëshëme, që nuk duhen dëgjuar në një moment të caktuar. Nuk e di sa e saktë jam, me këto që them për heshtjen, por ju betohem për virgjërinë time, që me mua atë ditë kështu ka qenë. Vetëm atë ditë kuptova, se për të siguruar heshtjen nuk duhej shumë, mjafton të mos merrje në konsideratë zhurmat dhe ja heshtja sa hap e mbyll sytë te vjen pranë, të hedh mantelin e saj të magjishëm, mantel i cili të shëndërron në një hero dhe se nuk ke bërë dhe një grimë trimëri.
Ai po fliste në celular, dhe unë fillova të ngrij. Qënia ime u kallkanos e gjitha, përjashtuar aftësisë për të dëgjuar zërin e tij. Isha bërë stalaktit akulli para kishës, harruar, madje fshehur si një copë sallami cilësor, në dollapin e ngrirjes të një frigoriferi me pronar varfanjak.
Dikur fillova të orientohesha, sigurisht aq sa munda, por pa duar e pa këmbë, pa sy e me the e të thashë, dhe kur perfundova orientimin nuk e gjeta vehten më copë sallami, e as stalaktit akulli, por instrument dëgjimi, nje instrument i instaluar para kishës, nuk e di nga kush, për ç’ qëllim, e përse. Isha bërë e gjitha dëgjim, kur kuptova se identiteti i atij njeriu, ishte mënyra se si ai fliste. Provoja me veshët e mi, siç bëja kur provoja këpucët që blija, i gradoja në përputhje me intesitetin e zërit të tij dhe regjistroja e regjistroja. Ai burrë nuk dinte të fliste si njerëzit e tjerë, ose, ose, fliste më mirë e më bukur se gjithë meshkujt në botë…
Akoma se kam deshifruar kodin e tij vokal, dhe as e kam menduar ta bëj këte gjë, bile, bile dhe kur më bie mendja këndej, e heq mendimin sa hap e mbyll sytë, se këtë gjë dua ta mbaj sekret gjithë jetën. Dikur ai reshti. Kishte folur aq gjatë, sa patjetër duhej te kishte kuptuar se po ndikonte te unë, për të hapur një faqe të re ne jetën time. Por menjëherë, kuptova se isha e gabuar, ai mbylli telefonin dhe pa ju bërë vonë për mua, vazhdoi të ngjisë shkallët.
Unë erdha në vehte, zëri i tij ishte bërë për mua një parashutë speciale, e cila ndalej këtu: nuk i bëhej vonë se çdo të bëja më tej unë, madje as që më lëshoj shëndoshë e mirë me këmbë në tokë. Harrova të them, se përbri kishës, ngjitur me të ishte shtepia e të pastrehëve, ku burri fut brenda. Vetëm kur humbi pas derës, kuptova se diçka e paprovuar kurrë më parë po ndodhte te mua.
U vetkontrollova, me duar e me kembe, me emocione e aletet e tjera qe kisha dhe si gjeta pak a shume gjithçka ne rregull fizikisht, bile dhe destinacionin ku do shkoja, u qetsova. Pastaj fillova te merresha me mendjen time, dhe kur arrita ne konkluzionin e thjeshte se ai njeri nuk ishte më si me pare – i parendesishem, e jo interesant per mua – u befasova. Nuk ishte me i vjeter, perkundrazi, ishte i ri fare. Ishte simpatik, bile ishte thjesht me i bukuri i botes. Më dukej se kete konkluzion nuk e kisha bëre atë mëngjez, vetëm dy minuta më parë. Jo, e vërteta ishte tjetër, një konkluzion i tillë, kishte qenë i pranishëm në të gjitha leksionet që më kishte dhënë jeta, e që unë nuk kisha dashur, a më saktë nuk kisha ditur ta lexoja.
Ai artikulonte fjalë, dhe në fjalët e tij bënin fole dallëndyshet. Kur ai artikulonte një fjalë, dhe një tjetër më pas, pore nuk kishte vetëm midis dy fjalëve, të tilla kishte dhe brenda një fjale të vetme. Ai fliste dhe ndërkohë bashkë me fjalët, artikulohej cicërimë mbas cicërime një simfoni e mrekullueshme. Kur fliste ai unë gjindesha poshtë një strehe plot me fole dallëndyshesh, me zogj të sapo lindur brenda, e nëna që shkonin e vinin rreth e rrotull duke cicëritur e gjetur ushqim..
Tani, unë isha kthyer në një mision. Gjendesha gjithmonë, atje ku gjendej dhe ai. Ai bënte gjërat e tij dhe unë e admiroja. Ai bënte rrugën e tij të përditëshme, dhe gjithëçka e tij deri dhe këpucët, bile dhe lidhsat mjaftonin për të më bërë të lumtur. Ai injektonte me praninë e tij, një gjendje të jashtëzakonëshme në krejt qënien time. Konkretisht, nuk e di çfarë. Po të mendohesha dhe mund ta gjeja, por unë nuk kisha as dëshirë e as kohë te merresha me një gjë të tillë.
Tashmë dhe në gjumë, gjithmonë gjendesha poshtë një strehe shtëpije me fole dallëndyshesh, ku brenda cicërinin zogjtë dhe rreth e rrotull nënat e tyre shkonin e vinin të lumtura. E gjeja vehten gjithmonë në shoqërine e tij, kur ai ishte dhe nuk ishte i pranishëm. Mësova vendet që frekuentonte dhe nuk lija rast pa u gjendur, atje ku ai paraqitej. Kjo gjë vazhdonte dhe konkluzionet maturoheshin. Bile arrita të kuptoj dhe pse e kisha ruajtur virgjërinë aq gjatë, dhe pse nuk e kisha bërë therrime buke për zogun e parë që më kishte vizituar.
Më duhet të them se tashmë për virgjërinë time, nuk kisha më të njejtën konsideratë si më parë. Gjithë zogjtë cicërojnë, por jo njësoj, kush arrin të kuptojë këtë detaj, do të ja falë vëmendjen zogut që këndon më mirë. Erdhi një kohë, deri sa bota u bë e vogël fare. Aq e vogël, sa në të banonin vetëm dy njerëz. Nuk ishte aspak një botë egoiste, ju betohem.
Dielli lind e rri varur gjithe ditën, për të ngrohur vetëm botën time. Nata vjen për te më dhënë pak qetësi dhe në ëndërr bëj atë çfarë nuk mund të bëj ditën. Nuk kishte më distanca, largësi, diferenca e toleranca. Mua më mbante një fill që asnjë njeri arrin ta perceptojë, një magnet që askush e ka ndjerë si unë.
Isha e dashuruar dhe vetëm kur je e dashuruar kupton se sa e guximëshme je.
Eshte telash i madh te jesh e dashuruar, asgje tjeter të josh më. Dimri me ngricë nuk të bën gjë, thjesht sepse vera me vapën e saj të ka ngrohur dhe për dimër… Telash i madh te jesh i dashuruar, asgjë tjetër të merr ne krahët e saj. Dimrin me ngricë nuk e ndjen, thjesht, sepse vera me vapën çlirojne energji ne imagjinatë, jashte kontrollit tënd.

 


Shkëputur nga libri ” Një cigan ka humbur udhën” i autorit Petrit Sulaj

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s