Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj
 
 
***
 
I shkova në hell
retë cipëplasura të mëndjes,
aty i përcëllova
mbi shkarpat e kalbësisë.
Duke i vërvitur në tërbim
i pashë tek shkrinin dhjamt’
i pashë tek kullonin shi.
Agonia e shpirtit të dheut
zgjat, zgjat sa kjo natë
që bëhet shekull,
dhe në shekuj dhimbjen mbart,
dhimbjen që e bëmë tempull.
 
 
 
***
 
Damarët e qiellit u frynë
gati po pëlcisnin nga presioni.
Shihja ate lëndë të bardhë,
që mbushte venat
në pritje të goditjes fatale.
Zemra e qiellit po çahej
nuk mund të duronte më,
gangrenën që i kish ngjitur toka
me shtjella tymrash që ngjiteshin e ngjiteshin …
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s