LILITH / Tregim nga Albina Idrizi

Tregim nga Albina Idrizi

 

LILITH

Gati qeshi me zë kur iu kujtuan fjalët e Adamit, sapo u shtri të flinte. Nuk do të mund të bësh gjumë. I kishte thënë ai. Do të rrish zgjuar gjithë natën e lume. Do të lodhesh dhe as që do ta vëresh. Kishte shtuar. Mos e tako! Ik! Ik, sa më larg saj! Ishte përgjëruar.
Budallai. Gjithmonë i ishte dukur naiv. Por ama, në këtë masë?!
Nuk do të më zër gjumi tërë natën?! Haha! E pse? Pse paskam parë një grua?! Hahaha! Do të flente që ç’ke me të. Le që nuk ishte edhe aq e bukur sa prita pas fjalëve të tij. Pih, ç’them kështu. Nuk ishte fare e bukur. Idioti! Ç’të bukur quante ai në të? Apo nuk kishte një hundë të madhe? Po mirë! Jo ashtu të madhe të madhe. Por jam i sigurt se kishte diçka që nuk shkonte me të. Ndoshta, ndoshta nuk ishte në harmoni me fytyrën. Po pra. Kjo duhet të jetë. Asaj fytyre të hajthme do t’i shkonte një hundë tjetër. Më e vogël. Ndoshta më e drejtë. Pa atë majën e çuditshme me të cilën të mësoheshin shpejt sytë dhe pastaj dukej…, epo mirë, ishte e lezetshme. Shumë e lezetshme.
Po ajo pikë?! Ja, ajo. Pika e vogël. E zezë. Cung e zezë. Aty, mbi buzën e sipërme, anës së djathtë të saj. Ç’donte ajo aty? Dhe meqë duhej të ishte, a nuk do t’i rrinte më bukur diku tjetër? Diku si… ta zëmë, mbi vetull? Jo. Jo mbi vetull. Në qoshe të hundës atëherë. Jo. Jo. As në qoshe të hundës. Në….! Në…! Epo mirë. Le të rrijë edhe ajo aty ku është. Nuk është se më lanë kushediçfarë mbrese.
Tani që po mendohej, ajo që e kishte bërë ta shikonte me kurreshtje, ishin sytë e saj. Jo sytë me tamam, sy. Por shikimi i saj. Në të vërtetë, as shikimi. Jo. Ishte shprehja e fytyrës së saj. Një shprehje që vinte nga brenda dhe nuk kishte të bënte fare me atë ambalazhë të mishtë që shihej me sy. Një shprehje që nuk konceptohej vetëm si e qeshur. As si e qarë, jo. Ishte diçka mes të dyjave. Jo, jo. Nuk ishte asnjëra nga të dyja. Ishte, të dyja bashkë. Dreqi e marrtë! Ishte i bindur se ajo shprehje po i thoshte diçka. Sepse ajo ishte e tillë. Thoshte. Nuk fliste. Pati përshtypjen sikur ndjeu ta pyeste përmes saj – edhe ti? Po, po. Pikërisht kështu. Edhe ti?! Por çfarë, “edhe ti”?! Pse, “edhe ti”?! Këtë nuk e kishte të qartë. Aq më tepër që pyetja pushonte qetësisht në retorikën e saj dhe ai u ndje i nënvlerësuar nga moskëmbëngulja e kurreshtjes. I erdhi inat. Iu kthye përsëri syve të saj. Ishin po aty. Nuk ishin përpëlitur as ikur gjëkundi. Prisnin. Zot, sa dhembshuri kishte kjo pritje. Dhembshuri për të. Inatin e tij. Kurreshtjen e tij. Lakminë e tij. Dashurinë e tij. Vetëm prisnin sikur ta dinin që më parë çfarë. Që më parë pse. Të mësuar në pritje, heshtnin. Të mësuar në heshtje, prisnin. Dhe që andej, shikonin arenën e luftës në njeriun përballë. Një lot a një buzëqeshje do të ishte e gjitha që do të dëftonte atë që kishte marrë nga ky takim. Gur a trëndafil. Apo të dyja bashkë.
Cingërima e papritur e celularit i tregoi kohën e zgjimit. I habitur vështroi dritaret e zbardhta nën agimin e ri. U ngrit i rraskapitur me vendimin e atypëratyshëm që atë ditë të mos e takonte Adamin. Nuk dëshironte ta takonte. Kurrë! Nëse ekzistonte kjo kohë.

Advertisements

One thought on “LILITH / Tregim nga Albina Idrizi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s