Poezi nga Adem Abdullahu

Poezi nga Adem Abdullahu

 

JETË DHE RRUGË

Jeta është rrugë ku
duhet bërë ca pushime
fisnike dhe akrobacione kondicionale…

Me kthesa, udhëkryqe e labirinte,
ku mjeshtri duhet për zgjedhjen –
zgjidhjen e tyre.

Sheshpushimoreve neutrale a të kamufluara,
teatrove madhështor a të shëmtuar,
duhet luajtur rolin, qoft si hero,
qoftë si i mjerë, qoftë si i marrë…!

Asaj rruge që fundi i duket në hiç,
detyrimish duhet marshuar,
herë si kalorës krenar,
herë si lypës,
herë si hero a fisnik i vrarë.

Dhe kështu
rrugëtimi vazhdon…,horizontalisht,
rrugëtimi vazhdon, vertikalisht!

 

KËNGË TË PAKËNDUARA

Këto nuk janë vargje,
këto janë shpirti im,
plaga ime…

Lotët e mi janë këto,
të cilët rrjedhin
netëve me shi…

Hija e bukurisë
dhe lulet e pranverës…

Këto janë ngjyra e gjakut tim,
frymëmarrja,
mushkëritë e mia…

Ashti im,
janë forca ime…!

Po, vargjet janë arsenali im
dhe lulet e mia…

Vargjet, këngët…,
janë këngë e këngëve të mia
të pakënduara!

 

TOKA IME

Toka ime
në kokë më pararend
krenaria e paraardhësve të mi,
që mirësinë ia sollën
më shumë Ballkanit se mua…

Toka ime e përdjegur
mbi shpinë mbaj mëkatin e gjyshit tim,
që s’ti ngjiti dot krahët e prerë…

Toka ime…, neveritem,
çmendem tani,
kur as mund të krenohem,
as mund të t’i qep plagët e moçme…

 

GRUAJA SHQIPTARE

Gruaja shqiptare ngeli e fortë
edhe pse iu lëndua njëri gji,
edhe pse e dridhi tërmeti atë natë zezonë,
edhe pse iu shua njëra dritë e qiirinjtë,
edhe pse i ra një gërshetë nga rrufeja…

Ajo ngeli e efortë
edhe kur shumë dolën nga dera e saj
e s’u kthyen më kurrë.
Ajo ngeli e fortë…

Aty e ka rrënjën shtetësia im e lashtë.

 

S’KAM FRIKË

Për Zotin s’kam frikë
nga bashkimi me tim vëlla.

Po. Pikërisht s’frikohem,
edhe pse atëherë
do ta humbin vlerën
këngët patriotike,
poezitë e mia…,
shokët patriotë.

Atëherë do të ndryshojnë
rregullat e lojës,
por unë
jam dakord
me humbjen time të vogël.

Rroft bashkimi me t’im vëlla!

 

BASHKOHUNI NJERËZ

Përpara njerëz
mblidhuni Ju…
Kaloni Tokat tuaja,
gjuhët, gjinitë, kufijtë…

Kaloni barikadat,
kaloni racat…
Çarmatosni uniformët,
fajtorët, rrenacakët,
frikacakët!…

Përpara njerëz,
bashkoni Librat e Shenjtë,
bashkoni Zotërat, Faltoret…
Bashkoni Profetët,
bashkoni dhembjet,
dituritë, dashuritë
dhe bashkërisht
ndaluani vrapin jonjerëzve!

 

KISHTE NJË FJALË PREJ GURI

Rrënjën kërkoi në tokën e kuqe Ilire,
etjen shuajti me verë në shtambë botte,
gjithandej kërkoi fjalën prej guri, pa hile,
në Anadoll, Londër, Paris,kudo kërkonte.

Këngën e qyqes dhe varrin gjurmonte,
shpend që ngadalë zdukej,
zhurma e hutinit veshin ia gjëmonte,
sarajeve të bardha përsëri futej…

 

TË MËDHENJTË

As lindjet nuk janë të njejta
për të gjithë…

Të mëdhenjtë as jetojnë,
as vdesin si vdektarët tjerë.

Vdekjet e tyre janë të bukura,
janë madhështore, planetare.

Të mëdhenjtë ngelin të gjallë,
amshueshëm mbahen mend.

 

RRUGA IME E LIRISË

Rruga ime nuk u ngjanë
rrugëve tjera të lirisë.

Ajo nuk është rrugë
e shtruar me gjemba –
ajo është gjemba vetë.

Rruga ime e lirisë
nuk u ngjanë rrugëve të nxehta,
as atyre të akullnajave…

Rruga ime ka shumëçka
nga të dyja
në kundërstinë

Rruga e lirisë
është e gjatë, e sigurtë…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s