Poezi nga Baki Ymeri

Poezi nga Baki Ymeri
 
 
DUKE VAJTUR NGA DRITA NË DRITË
 
Sot dole në dritare ta shikosh pranverën
Është një stinë që ta përkujton dashurinë
Nëna jote duket si një ikonë e bekuar
Mezi arrin deri te porta e shtëpisë
Të të shohë duke ardhur nga mërgimi
Mezi arrin në pleqërinë e saj të bardhë
T’i hapë dritaret t’i kapë rrezet e diellit
Dikur të mësonte të numërosh
Që të bëhesh mbretëreshë e matematikës
T’i ledhatonte flokët e bishtalecat
Për ty mbëltonte lule në saksi
Dhe krijonte aq dritë përreth teje
Saqë kopshti i shtëpisë sate
Dukej si një parajsë me lule
Zogj kroje fontana e puse me ujë
Ku notonin gjestet fjalët e patat…
Kur i shtrije krahët ta përqafosh
Vërtitej bota përreth teje
I luteshe Zotit të jetojë edhe 100 vjet
Të arrish edhe ti në moshën e saj
Për lumturimin e botës me fjalë
E me një lutje të shenjtë:
Ndihmoje o Zot familjen time
Ndihmoji dashamirët e të varfërit
Dhe më ndihmo t’i ndihmoj të tjerët
Duke vajtur nga drita në dritë…!
 
 
 
TI JE DRITA E SHPIRTIT TIM
 
Dita fillonte me këngën e gjelave
Rruga ishte e freskët si vesa e agimit
Ti ishe e ngrohtë si drita e dashurisë
Në kujtimet e fëmijërisë zbrisnin sorkadhet
Që i shpërlanin sytë e të përgjumurve
Përfytyrime senzacione formash perfekte
Kujtime intime impresione divine
Ti ishe drita e bekuar e shpirtit tim
Deti për poetin ishte shpirti i Shekspirit
Trëndafili për ty ishte shpirti i Rilkes
Bliri për mua ishte shpirti i Emineskut
Ti kishe në ecje ritmet e hijshme të detit
Fjalët tua i jepnin impulse poetit
Që gjatë mbrëmjeve degdisej
Duke të kërkuar në anijet e hënës
Treni për në hënë priste siluetën tënde
Për ta puthur ajrin që e thith duke më pritur
Atje larg në brigjet e stolisura me hijeshi
Ku blerimi buzëqeshte me shëndetshmëri
 
 
 
MOSHA E ARTË E DASHURISË
 
Ti vjen si një ylber në gjirin e vargut tim
Fjalët tua duken petale kurse ylberi dridhet
E lëshohet poshtë si një nënë e mallëngjyer
Që e merr fëmijën në kraharorë…
Fjalët tua duartrokasin me kënaqësi
Ndërtesat lëkunden si në kohë tërmeti
Gjethet e pemëve dridhen në kopsht
Së bashku ma fatamorganën në rrugë…
Ti vjen si një ikonë e buzëqeshur
E bukur e ëmbël e magjepsur
E freskët e butë si dielli i mëngjesit
Që i m’vesh fjalët me ngrohtësi…
Gjithnjë të dashuroja derisa u zalise
M’u zbutën këmbët më thoshe dhe
U bë natë pastaj ditë e sërish natë
Dhe na u kujtua kur takoheshim
Në moshën e artë e dashurisë
Kur iluzionet dëshirat e shpresat
Vinin pranë nesh si një dritë…
Ti vije në mansardën e një vere
Porsi kënga e mullibardhës
Kur kultivonim gjeste lulesh e fjalë
Të huazuara nga trojet e Rumanisë
Për përlindjen e poetikës shqipe
Në trojet e bekuara të shqiptarisë…
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s