Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

MES DËSHIRASH”

Nëse ende
Nuk jam zgjuar
Mos me thirr!

Prekmë?!…
Lehte, prekmë
Trupin
Mos ki frikë!

Nëse gjumi
Të mundonë
Dhe idetë i rrotullon!…
Zbraz
Zbërthimet, jeta
ndihet
Aty nxitet dhe shijon.
Si një Krisht
Më Kryqezon.

Dhe gëzimit!…
Digjem
Shuhem, zjarrit
Ndez!…
Shpirtin, çudi!
Gjithë suprizat
Aty mblidhen
Nuk përmbahen më!…
Ndjesitë.

Nxehtesi mistike
Ruhet
si besim, e vërteton
O harem që!…
Nuk përflakesh
Humb
çdo fill, e nuk përton.
Perceptim
S’ ndërgjegjëson.

Mes gëzimit
Si të shuhem?!…
Kur dhuron ti
pa fund më jep
dhe falje
trupit, prapë?…
Të përjetoj!…
Si më fal, çdo gjë
të heshtur
Vrullin, merr dhe!…
Kompozoj
Përmbi vlera!…
Po më zgjonë.

Buzeve!…
Kërkojmë dhe japim
Shpirt
Deshirash, në kërkim.
Ato!… Prekin
Pasuritë
Prandaj mbeten
Mbi krijim.

Falmë!…Nektar
buzësh
Deshirat, shpirtin
dhamë
Dashurisë, jo mes yjesh
Përjetohet
Se ato, sa largë
Na rrinë:
Nuk jetojnë përjetësinë.

Nëse
Ende gjumi
Prekë!…
Ëndrat
Lëri… Përkushtim.
Jetës
Vetëm përjetohet
Pa pushtim…
Etiketim.

Zgjohem
Krahëve!… Τë ndjej dhe
Kuptoj
Freski, qelizash.
Në funksion dhe kjo!,,,
Qelizë!…
Zbërthyer, trupi ytë!…
Si bastion
Natës!… Nuk rrritet

Unë me ndjenjën
Ndjenjën!…
Shuaj mës misterit
Art… lëvron.

 

NUK E DI

Nuk e di!…
Nuk e di pse
Hesht!…
Perëndia hesht
Lutjeve
tona?…
Lutjet tona janë!…
Lutjet e jetës.
Jetës, gjunjezuar
mes lotësh?…
Kjo ashpërsi e afruar
nuk u shua!…
U ndez
Si shkëndi intimiteti
Mes shpirtit
Të harruar!…
Nuk jetoj…

 

REFLEKSIONE

Një hapësirë mangësie
Më mbulonte
shpirti!… Në ankth turbullues 
Mërzitjet!…
Kërkoja të zbërtheja
mbi format
Dhe mënyrat e gdhëndjeve
Po gjej mundimet
arritjet?… Në një përsosmëri
mbi fytyrën e saj
përkujdesjet ndjeva dhe
rrotulloja
si një piktor në telajon
e tendosur aty!…
Ku derdheshin ngjyrat?…
Ylberiane
si thyerrjet e dritës
Më afronin
përkushtimet!… Në një përshkrim
Ikonës së saj
Në refleksione të shkujdesjeve
zbrisnin!…
Fantazitë, m’i zbuste
Me ngjyrat
në provokime të imazhit ylberian!…
Kjo pastërti e saj
më zgjeronte perspektivën
E gjeja!…
Sapo hapësirat njerëzore
përcaktoheshin
mbi idet!… Dhe thellësitë
tejkalonim dhe
Më zbulonin, mendimet?…
Në provokimet
mes limiteve i gjeja!…
Në ikonën e saj
dua, jo një ndërgjegje mefshtësie
Kur operonte
operacioneve të përsosura
padijes?!…
Nuk i pranoj as përqafoj
shkëlqime
Në rituale te stisura
ja zbuloja
Kur më zbulonte dhe
Më mbulonte
nuancave të saj kjo!…
Ylberiane
Më përcillte, dritën!…
Me dritën
Zbërtheheshin imazhet më të errëta
qiellore!…
Veshur, në ngjyra gjithësie
përshtateshin
Të përveçmes, mbaja!…
Si një zbulim. 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s