Poezi nga Arjola Zadrima

Poezi nga Arjola Zadrima

 

Statujë

Çdo gja vdes natën.
Kujtimi yt,
buzëqeshja,
zhurma,
tingujt
heshtja.
Diçka brenda meje
ka gërmue stomakun,
m’asht krijue nji boshllek,
nji dhimbë pa shkak.
Nji mungese e thellë
rr’mon në fund të unit,
e brit.

Ngjallem
grue e hangmun përditë.

 

***

Gjithçka asht djegë brenda një nate.
Ti s’pate frikë
me i përzhitë duert në gji,
dhe unë nuk i dreshta njëzet kafshime,
as tre puthje në qafë.
Gjithçka asht shkrumbue ,
brendë e jashtë seksit tem.
Veç koha ka kalue,
prej gjuhës në gjuhë
pa u përhinue.

 

Ndonjiherë

Në kjofsh gjallë
e i ke lexue këto rreshta,
dije se kjo poezi kje mënyra e vetme 
me t’lshue za
përmes territ…

 

***

Jam veç në TY,
dersa mal i naltë më bjen në sup,
para gjinjve të mi pa moshë,
se ka gjithmonë nji andërr që na bjen për trup,
tue dirigju melodinë e pajetueme.
ka një Zot të pashpallun kur shkon në fund.

Tash m’vjen me tu ulë n’gjunj,
pa ditë ku me e çue këtë mrapshti qe kam rritë në mu,
kaq mjerisht lumtunohem që je.

A e sheh, sa vujtshëm të du?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s