Poezi nga Adriatik Jaçe

Poezi nga Adriatik Jaçe
 
 
Dhimbja
 
Nga xhamat që rrjedhin lotët e psherëtimave, shikoj si malet puthin qiejt në kapërthim ekstaze.
Rrugën që ecën zhveshur nën paturpësinë e diellit.
Vorbujt e dhimbjes,
silura të shpirti bërë copash nga kohët që ndehin çarçafët e harresës.
…mirazhe në keleodoskopin e qenies sime…
 
 
 
Nëna…
 
Më prisje shpesh me sytë nga rruga,
më prisje dhe hapi zhurmët ndiqte zvarrë.
Sa herë të sëmbonte zemra,
sa herë të përmëndi loti
 
Nënë!
Ky dyrroksh që humbet me kohën,
ky dyrroksh që më rrëmben pranë
Sa herë me lot sytë e tu kam parë,
sa herë për mua sytë e tu kanë qarë.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s