Oh Clara / Kort verhaal van Hannie Rouweler

Kort verhaal van  Hannie Rouweler

 

Oh Clara 

Voor het eerst in dertig jaar zit ik zonder werkster. Ik heb altijd gedacht dat dat heel erg zou zijn. Ik was eraan gewend geraakt dat iemand anders de was zou strijken, de vloeren dweilen, stofzuigen en afstoffen. Ineens moet je het zelf doen. Maar inmiddels ben ik eraan gewend geraakt. Mijn Belgische poetsvrouw Clara zal ik niet makkelijk vergeten. Ik ken haar het langst. Ze heeft de porseleinen theepot, erfstuk van mijn moeder, gebroken. Maar dat is haar allang vergeven. Eveneens gooide ze bij het afstoffen een bak met Cd’s om. Dat was wel even ernstiger, maar de gevoelige schijfjes van de Cd’s waren nog in tact, en de gebroken doosjes eromheen konden vervangen worden. Ook is ze eens na toiletgebruik door de wc pot gezakt, de pot viel van de steunen die binnenin de muur waren gemonteerd. Hij lag op de grond. Eigenlijk had ze daar geen schuld aan, want er ontbraken enkele moeren die het zaakje hadden moeten vasthouden. En ik heb liever een staande dan een hangende wc pot. Maar dat paste weer niet in het moderne
interieur. Omdat ik nog geen baan had gevonden, zag ik haar vaak. Ze was meestal opgewekt, wilde ook wel graag eerst een kop koffie drinken, voordat ze aan het werk ging. Ik stemde daar altijd mee in. Ik had wat aanspraak, leerde Vlaamse woorden. Toen ik bijna jarig was vroeg ze: “Geef je een ton?” Ik keek even op, niet wetend wat dat is. Maar dat is een uitgebreid verjaardagsfeest waarbij je de hele familie en buurt uitnodigt, en ik was niet van plan om daar aan te beginnen. Op een dag zei ik tegen haar, dat ik een baan had gevonden en haar niet zo vaak nog zou zien. Ze had echter een sleutel, kon altijd de woning binnen. Om mijn vreugde
luister bij te zetten nodigde ik haar uit voor een etentje in een goed restaurant om mijn nieuwe baan te vieren. Ze kwam binnen, opgemaakt, met een mooie jurk aan met verbazingwekkend decolleté. Ik voelde me daar wat onprettig bij, met mijn eenvoudige rok en T shirt. Ze wilde graag spaghetti, iets Italiaans. Ik vond het een prima idee en bestelde hetzelfde. Het gesprek kwam niet echt goed op gang. Ik zag hoe ze de slierten met grote happen naar binnen werkte en af en toe hing er een lange sliert vlak voor haar borsten. Ik zat pal tegenover haar en het was lastig om die slierten spaghetti niet steeds langs haar diepe decolleté te zien schuiven. Ik was opgelucht dat het eten voorbij was. Om het gesprek op gang te houden, ging het voornamelijk over haar eigen familie. Een poetsvrouw uitnodigen voor een etentje in een restaurant is één ding. Maar waar praat je over? Dat is het andere ding.
Hannie Rouweler
Oh Clara!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s