Poezi nga Iliaz Bobaj

Poezi nga Iliaz Bobaj

 

AI

Ai iku si të gjithë nga kjo botë,
u këput e ra si një gjethe.
Vetëm zërin nuk ia dëgjoi askush,
se gjithë jetën foli me vete.
Kur po ikte,
e dëgjuan t’i dilnin ca fjalë nëpër dhëmbë:
– Heshtja, – tha, – është protestë,
e folura ka kosto të rëndë.

 

LARG E LARG

Kam vite, të ndjek së largu,
të afrohem s’mundem, druaj,
ngecëm në fjalët e para
dhe në jetë mbetëm të huaj.

Larg e larg si dy botë,
koha pa u ndjerë na shket,
si dy planetë në lëvizje,
sikush në orbitë të vet.

Dy fjalë tonat s’u bënë bashkë,
as dy hapa me një ritëm,
si të ishim ditë dhe natë,
njëri vjen e tjetri ikën.

NË PRAG TË MBRËMJES

Ai e përshëndeti dhe u nis të dilte.
Ishte i lodhur, i drobitur,
sikur qe kthyer nga një udhëtim i gjatë.
Fytyrën e kish të tretur, të zverdhur,
si një djerrinë pas një vere të thatë.
Një çast u panë sy më sy.
Ajo i hodhi një vështrim të butë
dhe i lëshoi një buzëqeshje të dobët,
si dielli para se të perëndojë,
që e di se nuk mund ta mbajë ditën më gjatë,
mandej ikën pa u ndjerë, në qetësi.

Buzëqeshja e saj,
u shua ngadalë në mbrëmjen e fytyrës së tij.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s