Poezi nga Nikollë Loka

Poezi nga Nikollë Loka

 

E ke lënë një vend bosh

Të synosh lartësitë
e të përballosh marramendjen,
të jetosh në atë gjendje 
ku lartësia s’ekziston,
t’i pushtosh horizontet
e të kesh ëndje,
deri atje,
sa dhe Zotin ta shohësh!

Ka horizonte,
me lartësi të paqenë,
atje madhështinë
nuk do ta synosh!
Dhe nëse rastis
e të përlan ndonjë erë,
po të çoi lart nuk të josh!

Kur ta përballosh pa frikë
marramendjen,
atje lart mund të qëndrosh,
kur vjen koha të zbresësh në tokë,
do të ulesh
se e ke lënë një vend bosh.

 

Një strehë

Kulla
me themele në gur,
nuk u shemb, 
nuk u lëkund,
nuk u tremb.

Kishte dritare
mbush me diell,
ku e djeshmja
bëri histori,
përmbi çati
i priste rrufetë,
zjarr dhe flakë
nëpër frëngji.

Tash tymos re të bardha
në qiell,
strehë shqiponjash,
prej flatrash
në gur,
amanet i brezave,
zjarrin e votrës
për jetë e mot
si dikur.

 

Beso në parandjenjën!

Kur busulla të prishet,
netëve pa yje,
dallgësh me valë.
Në det ti fute ëndrrën,
beso në parandjenjën!

Se një dallgë që ta prek zemrën,
ta sjell ty parandjenjën,
të çon në një liman.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s