Poezi nga Zamira Agalliu

Poezi nga Zamira Agalliu

 

Paqes sime

Shtëpia tempulli i Paqes sime
Ku tryeza na mbledh sy më sy
Bashkohen në tufa të bardhat kujtime
Dhe gotat trokasim aty- këtu

Pastaj çuditem dhe unë vetë
Si rriten fëmijët e behen burra
Ta besoj jo-jo s’e kam të lehtë
Si të jenë “beba” për ta marr kura

Ti s’flet aspak dhe rri i heshtur
Supet mbledh si i çuditur
Xhelozinë ndoshta mban të fshehur
Se ndoshta pëkëdhelje edhe ti ke pritur

Sa Paqe ka sonte ky shpirti im
Si deti i qetë me dritë Hëne
Mallkuar kush ia prish qetësin’
Kush ndan në copa një zemër Nëne.

 

Ne të Dy 

Ne të Dy,
d’y skajet e kundërta Nord-Sud
të një magneti,
i drejtojmë njeri-tjetrit
polet e së njejtës ngarkesë…
Shtyhemi në hapsira qiellore
Dhe shkrepëtimë dritë
Ndriçojmë natën vetëm për pak !
Çast:

Pastaj;
Unë Sud që shuaj ajzbergët e shpirtit tënd…
Ti Nord që kristalizon zjarret e shpirtit tim…
E kështu mbrojmë kufijtë tanë me shpatat ngrehur në të njëjtin shtrat
Ekuador…

 

***

I urrej metropolet
Edhe pallatet si kolona
Ku disa njerëz vegjetojnë mes pluhurit
Të tjerë shkëmbehen si milingona !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s