Poems by Mónika Tóth

Poems by Mónika Tóth
 
 
I adore you
dedicated my Romanian friend Vasile
 
Perfect are your heart
More beautiful than the stars
How precious you are
Perfect are your soul.
More beautiful than the rainbow
How precious you are
I adore you
 
 
 
your friendship
Dedicated my nice Romanian friend Vasile
 
your friendship is like a flower
soft and beautiful
your friendship is like the sun
bright and warm
your friendship it is utmost of treasure
 
 
autumn
1.
 
so cold
so hard without you –
I shiver
 
 
autumn 2.
 
autumn
so cold without you –
black dog sleeps near my feet
 
 
autumn
3.
 
autumn
colorless without you –
i cry like a child
 
 
 
Maybe
 
Maybe I can’t be loved.
Maybe I can’t love.
Maybe I can love.
Maybe I am loved.
But I want to believe,
In you, in me,
In Us.
I want forever.
Can you love me…
I’m terrified that you can.
 
 
 
Where are you?
 
Roses are red
Violets are blue
Where are you?

Стихотворение : ” в ладонях смеха – ночь” блаженно тает ночь / Татьяна Теребинова

Татьяна Теребинова

 

Стихотворение : ” в ладонях смеха – ночь”

блаженно тает ночь

в ладонях смеха – свет
а в книгах снега – письма
в тонах бутонов вин
сокрыты лепестки

блаженно тает ночь
и льются линий листья
и ангелы отчаянья –
на страсти и крови

построят лёгкий храм
души и песнопений
совы бесшумной крылья
сорвут живую тень

милее утолим мы
светлое бессилье
когда со дна пророчеств
взметнётся Серафим

с твоей руки луна
опять взлетает птицей
над арфою дождя
гудят эфиры рифм

молчанье озарит –
исполнено сторицей –
и негою огня
настигнет, утолит

Poezi nga Fejzi Murati

Poezi nga Fejzi Murati

 

RREBESH SHPIRTËROR

I shpëtova rrebeshit të këtij shiu te lodhshëm,
po nuk shpëtova dot nga lotët pas ndarjes prej teje,
iu shmanga ngricave të egra të dimrit
po ngricën e mungesës tënde e ndjej thellë ndër deje…

Iu shmanga dhimbjeve që ndesha në jetë,
por pamëshirshëm më vrau plumbi i largimit…
Jam pushtuar nga pesimizmi i hidhur i ndarjes,
si qiell i egërsuar gjatë netëve te dimrit.

 

GJETHET NË VJESHTË

Bien një nga një
duke u dridhur nga dhimbja
për jetën që lenë!
Të verdha,
të vyshkura,
pa gjak,
pa jetë,
pa shpresë,
nën tingujt e një vaji të rëndë!

Ikin të heshtura,
pa zë
tokës së lodhur
shtrirë,
për t’u nëpërkëmbur nga era,
për t’u pështyrë nga shiu,
për t’u shkelur pa mëshirë!

 

ENIGMË

Herë më futesh në gji si një ëndërr,
herë më ikën larg gjithë krenari,
herë më tretesh në shpirt si një këngë
her-herë më trajton si fëmi.

Ç’farë do nga unë, nuk e di!

Shpesh më bëhesh valëdeti e kaltër
ku zhytem i hutuar gjithë frikë,
herë notoj mbi gjinjtë e tu të bukur
dhe nga sytë e tu marr jete e dritë .

Veç përherë mes tyre rri me frikë!

Amazonë më bëhesh herë të tjera
shigjetat në zemër m’i drejton,
duke qeshur shpesh më mbyt me puthje
dhe me gjirin tënd më mëkon!

Kurrrë nuk e mësova ç’më kërkon!