Poezi nga Agron Shele

Poezi nga Agron Shele

 

Të lexoj çdo thinjë !

Të lexoj çdo thinjë nëna ime,
nga syri i pagjumë,
kur në vatër thurje trikot,
veshjet e vetme për dimrin e gjatë,
që pas pragut priste.

Të lexoj dhe mendimet e tua,
shkuar në rruaza tespie,
për vitet që shkove në thëllimin mot,
përherë me dyer të hapura,
aty ku miqtë të thërrisnin kryezot!

Unë të lexoj ndryshe,
se ndryshe është dhe shkëlqimi yt,
një rreze drite hedhur mbi agimet e mia
dhe një mall,
që si shalli mbi supe më rri.

Të lexoj nëna ime,
atje, bregut ku nën lis qëndron
tek ndjek gjithë erërat e veriut
me sy nga përtej rruga,
duke pritur e pritur si gjithmonë!

 

Pa kthim

Ai tren që ty të ndyshoi stacionin nuk ka më kthim pas,
ka humbur në qytete të tjera e të tjera shpresa mbart sërish.
Udhë e hekurt është
vijëzime që shkelin blerimin e dikurshëm
dy nyje që stërgjaten memories
e humbasin gjithmonë në të tjera degëzime.

Mos e kërko më në flladin e pyjeve të largëta që dikur ledhatonte,
ndoshta fjalë të pakuptueshme shpurpuriste në vesh.
Ai zë tashmë u shndërrua në fishkëllimë lokomotive
që shpesh gjumin të trazon
dhe ti një ëndërr të vetme,
në flokun e bardhë të borës e kërkon.

 

Legjendash rikthyer

Ky kumbim që vjen nga trazimi det
është dhimbja dhe shtrëngata e tij
për stuhitë,
përplasur shkëmbinjve,
që dot një shteg nuk e gjetën
ditës së pritjes,
përhumbur mantelit tërhequr zvarrë
ranishtes shkretuar
nën regëtimat e fundit të pulëbardhave
anijeve të harruara.

Ky det pëshpërin zëra të panjohur
zemërimin e hyjnive
që kurorat flakën për lotët e nimfave
mermerizuar sot në stautja
përmendore të vetë dritës jetë
në gjysma papirusesh shkruar
e legjendës së ringjallur kthyer.

Ky det fsheh tallaze të mëdha
gjurmë dhe hapa sublime
drejt buzëqshjes së mbetur pezull
ajrit ligështim
mbrëmjeve mistike,
ku një dorë zgjatej ëndrrave të befta,
frymës shndërruar në floknajë ere
zgjuar shembjes së yjeve
meteorit djegur amshim
e memorizuar
në më të thellin shpirt.

Poems by Mónika Tóth

Poems by Mónika Tóth
 
 
I adore you
dedicated my Romanian friend Vasile
 
Perfect are your heart
More beautiful than the stars
How precious you are
Perfect are your soul.
More beautiful than the rainbow
How precious you are
I adore you
 
 
 
your friendship
Dedicated my nice Romanian friend Vasile
 
your friendship is like a flower
soft and beautiful
your friendship is like the sun
bright and warm
your friendship it is utmost of treasure
 
 
autumn
1.
 
so cold
so hard without you –
I shiver
 
 
autumn 2.
 
autumn
so cold without you –
black dog sleeps near my feet
 
 
autumn
3.
 
autumn
colorless without you –
i cry like a child
 
 
 
Maybe
 
Maybe I can’t be loved.
Maybe I can’t love.
Maybe I can love.
Maybe I am loved.
But I want to believe,
In you, in me,
In Us.
I want forever.
Can you love me…
I’m terrified that you can.
 
 
 
Where are you?
 
Roses are red
Violets are blue
Where are you?

Стихотворение : ” в ладонях смеха – ночь” блаженно тает ночь / Татьяна Теребинова

Татьяна Теребинова   Стихотворение : ” в ладонях смеха – ночь” блаженно тает ночь в ладонях смеха – свет а в книгах снега – письма в тонах бутонов вин сокрыты лепестки блаженно тает ночь и льются линий листья и ангелы … Continue reading

Poezi nga Fejzi Murati

Poezi nga Fejzi Murati

 

RREBESH SHPIRTËROR

I shpëtova rrebeshit të këtij shiu te lodhshëm,
po nuk shpëtova dot nga lotët pas ndarjes prej teje,
iu shmanga ngricave të egra të dimrit
po ngricën e mungesës tënde e ndjej thellë ndër deje…

Iu shmanga dhimbjeve që ndesha në jetë,
por pamëshirshëm më vrau plumbi i largimit…
Jam pushtuar nga pesimizmi i hidhur i ndarjes,
si qiell i egërsuar gjatë netëve te dimrit.

 

GJETHET NË VJESHTË

Bien një nga një
duke u dridhur nga dhimbja
për jetën që lenë!
Të verdha,
të vyshkura,
pa gjak,
pa jetë,
pa shpresë,
nën tingujt e një vaji të rëndë!

Ikin të heshtura,
pa zë
tokës së lodhur
shtrirë,
për t’u nëpërkëmbur nga era,
për t’u pështyrë nga shiu,
për t’u shkelur pa mëshirë!

 

ENIGMË

Herë më futesh në gji si një ëndërr,
herë më ikën larg gjithë krenari,
herë më tretesh në shpirt si një këngë
her-herë më trajton si fëmi.

Ç’farë do nga unë, nuk e di!

Shpesh më bëhesh valëdeti e kaltër
ku zhytem i hutuar gjithë frikë,
herë notoj mbi gjinjtë e tu të bukur
dhe nga sytë e tu marr jete e dritë .

Veç përherë mes tyre rri me frikë!

Amazonë më bëhesh herë të tjera
shigjetat në zemër m’i drejton,
duke qeshur shpesh më mbyt me puthje
dhe me gjirin tënd më mëkon!

Kurrrë nuk e mësova ç’më kërkon!