Poezi nga Preng Maca

Poezi nga Preng Maca

 

harresë

fëmijèt rriten
dhe i harrojnë …kukullat
(nganjèherë
edhe… prindërit!)

 

qiej

sa do tè doja tè ish e mundur,
tè bëhesha zog
ta shkurtoja rrugën mes asaj,
ku ndodhem dhe asaj, ku dua të jem!

por jam një njeri thjeshtë
mbushur mè dëshirë
dhe flatrat i kam të pa dallueshme
në mendje,
ku gjithnjë merr frymë njè zog,
teksa me një èndërr në sqep
troket qiejt!

 

dorëzimi

një nga një çdo ditë
I bën dorëzimet trupi…

po shpirti…
shpirti dorëzohet i fundit!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s