SIMFONI GJELBЁRIMI / Poezi nga Etleva Petriti

Poezi nga Etleva Petriti
 
 
SIMFONI GJELBЁRIMI
 
Atë ditë dielli tregoi mirësi mbi tokë, mbi blerim
dhe vendosi të hapë dritaret,
zhurma e të cilave i kujtonte qeli të errëta burgjesh
si në filma, nga duar të sprovuara regjisorësh,
teksa i miklonin në heshtje rrezet,
dhe nga energjia sytë i shkëlqenin largësi,
cicërima zogjsh i përtërinin kujtimet në kraharor,
shije jete, larg zhurmës së gjetheve
që s’pushonin mbi koka të sëmura kronike,
sikur koha që nuk po këndellte rrënimet e saj.
Tashmë kish dritën e diellit që sfidonte
çdo trysni tokësore, “mos kthesat qetësia do i zvogëlojë”,
Mendonte, duke shikuar horizontin atje tutje,
ndjehej si flutur që po çatiste degët e pemëve,
çdo kush pikaste ritmin e gjallë, sesi krahët e saj
po thithnin ngjyra ylberi dhe po transmetonin,
simfoninë verore të papërshkuar
tinguj të një bote plot dritë e bekime .
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s