Poezi nga Robert Shkurti

Poezi nga Robert Shkurti

 

NGROTËSI NËNE

Në dimër, malli më solli në vendlindje,
tek kjo shtëpi e thjeshtë e paharruar.
E njëjta e atyre viteve më parë,
me shumë gjëra, tashmë, ndryshuar.

Mure të heshtura, dyer të ngrira,
kurrë s’kisha parë dritare pa sy.
Mbi kokë më rri një qiell i mpirë
dhe ajri më duket i veshur në gri.

Çuditërisht, m’u duk e ftohtë, e ftohtë.
Vetëtimat feksnin, bubullimat gjëmonin.
Litarë uji vareshin qiellit nga retë,
qyngjet të fryra, qosheve rënkonin.

Për dreq, ikën dritat, u bë errësirë.
U trullosa fare, e kisha harruar.
– Vallë, vazhdojnë të ikin përsëri!?
– pyeta veten i tëri pezmatuar.

I harrova dritat dhe në vete erdha.
Ishte nëna, e vetme tek më priste.
“Eh! – tunda kokën e me vete thashë.
E pakët frymë e saj, të ngrohë kët’ shtëpi.”

Teksa më puthi e më përqafoi,
më mbushi plot me ngrohtësi.
Ndieva që nëna m’u bë zjarr magjik
në të ftohtën, të braktisurën shtëpi.

 

AKT

Gushtin e ka mbështjellë zagushia,
tek ia lidh fytin me litar ankthi.
Me krahë na ka mbërthyer dashuria,
tek rrekemi nën velenxë krevati

Dy trupa qepur majë një shtrati,
si një i vetëm pezull në litar,
dy zemra kyçur prej një dryni,
si dy shpirtra nga një plumb vrar’.

Tek notojmë në det vullkani,
zhytur thellësive të panjohura,
mbledh me grushta e prush pi,
shtrydhur nga zjarri e nga droja.

Në vullkanin me lule shtruar,
u deha keqas si sarahosh,
kur të kuqen ta këputa
e gjithë shpirti u ngjyros.

 

MEREMETIM

Ç’është dashuria do të thoni ju?
Unë do të thoja një kështjellë e ngritur
nga dy njerëz me materie të pastër zemre.
Janë të shumtë elementët për ta ngritur atë.
Kështjella do gurë të fortë, rërë të ëmbël, hekura,
guralecë me shkëlqim diamantesh, plloça të lëpira,
dërrasa të pakalbura, gozhdë që s’të shpojnë,
uj qelibar malesh, nakatosur me bar të njomë,
lule të freskëta me aromë, mbledhur fushave rinore.
Ajo do ruajtur nga tërmetet,
të mos dridhet, të mos tundet.

I keni provuar ndonjëherë dridhjet e gjunjëve?
Ndaj i do gurët e fortë,
të mos dridhet si këmbët e urave pas një tsunami.
Po hekurat përse i duhen?
I keni provuar rrahjet e zemrës që, kur çmendet,
kërkon të fluturojë nga kafazi i eshtrave?
Ndaj duhen hekurat,
që ta mbajnë të kyçur e të lidhur me mishin,
që të mos shtegtojë mbi detra të trazuar.
Po duart e qullura?
Sikur të kishin shtrydhur retë
dhe shirat e zemrës të mos ndalonin së rrjedhuri.
Ndaj duhen plloçat e lëpira, që uji të shkasë
e të mos lagë ndenjat e holla e të nxehta të shpirtit.

I keni parë sytë
që ndrijnë si vetëtimat në qiellin e grisur?
Ndaj rrufetë bien dhe ngulen mbi kështjellë,
si shigjetat në mishin e butë të zemrës.

Po fytin e tharë?
Njëlloj si të ndodheshit në një shkretëtirë
dhe, papritmas, t’ju shfaqet oazi i dëshiruar.
Po gojën e mekur?
Njëlloj sikur t’ju kenë vënë para trekëmbëshit
dhe litari t’ju mbledhë e përkëdhelë fytin.

Do të thoni:
– Ja, e ndërtove. Po më pas?
Ajo nuk qëndron gjithmonë e re.
Elementët që e thurën,
fillojnë ta hanë dhe ta gërryejnë atë.
Uji ndotet, hekurat ndryshken, gurët plasin,
plloçat hollohen, bie suvaja,
dërrasat kalben, bari zverdhet, lulet vyshken …

– Po si t’ia bëjmë?
Si ta mbrojmë kështjellën
nga elementët e rrezikshëm atmosferikë?
Eh, këtu ka një sekret.
Kështjella do meremetuar, se bie.
Po ra, të zë brenda dhe s’ka shpëtim.
Ndaj, duhet meremetim!
Ashtu bëj unë.
Ia laj ujin me ilaç zemre.
Ia çndryshk hekurat me limfë shpirti.
Ia lëmoj plloçat me gjuhë.
Gurët e plasur ia ngjes me mjaltë nga luzma.
Ia lidh hekurat me litarë lotësh malli.
Ia thur eshtrat e kraharorit,
siç thuren penjtë në avlëmend.

Tymin e djegur të kohës,
dalë nga oxhaqet e nxirë të sherrit,
e shndërroj në flakë zjarri, tek djeg zemrat nga malli.
E rrethoj me gjelbërim kështjellën
dhe, në kopshtin e saj,
mbjell lule me erë mirësie. Shpirtin e vesh me mëndafsh qetësie.
Kështu e ruaj kështjellën unë,
tek e meremetoj.

 

A E DI?

A e di, e dashur,
qytetin tonë antik,
po ta gërmosh nën lëkurë,
do të gjesh amfora, mozaikë,
varre bukuroshesh, kolona,
harqe, puse dhe galeri,
që pasardhësit e Dyrrahut, Epidamnit dhe Teutës
na e lanë si trashëgimi?

Eh! Unë të them, e dashur!
Po të më gërrmosh mua,
vetëm ti ndodhesh aty!

 

UDHËTIM NË SHKRETËTIRË

Hedh hapa të rëndë në shkretëtirë,
tek udhëtoj në agimin rinor të stinës.
Dua të kap erën që fluturon,
si një shtojzovalle fushave me lule.

Endem shkretëtirës së paanë,
tek kërkoj oaz të njom buzët e plasura,
hapur si brazda, prerë me thika zemre.

Turbanin vë në kokë për t’u mbrojtur
nga rrezet përvëluese të ndjenjave,
që varen diellit e kullojnë dhimbje.

Koka më rëndon nga pesha e mendimeve,
që zgjaten shkretëtirës në ndjekje të erës,
që më hedh ca pika lot’ e më deh etjen.

Tërheq këmbët zvarrë
e gjurmët m’i fshin stuhia
që ngrihet si e çmendur.
Më thyen shigjetat e busullës,
humbas shkretëtirës së paudhë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s