Poezi nga Eliverta Kanina

Poezi nga Eliverta Kanina

 

NË OQEANIN E KOHËS

Vozitem, mbijetuese, e trishtë
Shtresëzohem prej vlerash që më rrisin
E humbur, pikëpyes për çdo ditë…
Koha nuk është më e vlerave
A vlerat e mija s’i rrinë kësaj kohe?
Ndoshta, jam një varkë Noe…
Mëdyshem
Kjo kohë po më ndryshk
Nga mosdashja e vlerave apo indiferenca
Zë myshk
Në thellësi të oqeanit të kohës
Përpiqem të cek sipërfaqen, e vetme t’ia dal
Më sfidojnë klane e korale
Dhe gjithçfarë kokolepsjesh,që fundin e kanë destin
Tulatem, mrekullinë të ndodhë pres
Për atë që jap, kërkoj, vëmendje e interes
Pres polumbarët të më zbulojnë
Më kot!
Qëkur Titaniku u fundos
Njerëzimit s’i duhen më thellësitë
Universit i janë qepur, planeteve bredhin
Hapësirave, testojnë dashuritë.
Uroj të kem fat të përfundoj në barkun e një peshku
Që i pafatë, nga peshkimi të bjerë në ndonjë rrjetë
Me mua bashkë, si guackë a perlë
Në vëmendjen e njerëzve, mjaft të më risjellë
Gjithsesi do më ndihë
Që mos mbetem përfund kohe
Që kohës prej meje diç ti ngelet
Fundja
Nëse kohën s’e kanë vlerat
Nëse kohën s’e bëjnë njerëzit…
Le të më gëlltisin peshqit!

 

UNË JAM EDHE MË SHUMË!

Nëse ti je i dashuruar me mua
dhe fjalët të rrjedhin si ndjesi lumë
E pafjalë ndonëse ndihem para teje
Dije: -Unë jam edhe më shumë!

Nëse ti më vjen çdo herë si llavë
energjinë ma shndërron në varg, produkt a punë
I kënaqur e pozitiv të ndihesh për veten
Dije: – Unë jam edhe më shumë!

Nëse ti ikën i trishtuar nga mua
s’të mjafton a s’të pëlqen ç’dua unë
Sepse s’të shoh dot të lënduar
Dije: – Unë jam edhe më shumë!

Nëse ti përpiqesh të mirkuptosh më tepër
Kur unë ty të dua, thjesht si unë
i pranuar të ndihesh, të japësh e të marrësh
Dije: – Unë jam edhe më shumë!

Nëse dashuria për ne është stil lirie
përcillet ndryshe tek ty, ndryshe tek unë
Pavarsisht profilit, pa kufij kërkon të jesh
Dije: – Unë jam edhe më shumë!

 

PËRPJESTIM I ZHDREJTË

Fëmijë
Ndjehemi të rritur
Përbetohemi çiltër
Gjithë bujë, me shpirt
Se duam pa kufi, sa qielli sa toka
Dhe s’ka forcë të na mbajë
Të na ndajë…
Duke u rritur
Bota rritet e rritet në sytë tanë
Rriten distancat, sidomos në mendje
Dashuria mes nesh zvogëlohet
Sa një kokërr arrë
Eh, ç’barrë!
Të rritur, të marrë!
Si plloça ndanë vatrës
Kur s’ka zjarr
Të vakët bëhemi me njëri tjetrin
Të ftohtë deri në ngjethje
Jetojmë për inerci, për kureshtje
Mbahemi me të madh e ndjehemi të vegjël
Vetëm, edhe pse mes njerëzve…
Distancohemi në heshtje
Humbasim në kohë
Shpërndahemi nëpër botë
Dashurojmë më kot
Si pa kokë
As në qiell, as në tokë …

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s