Poezi nga Raimonda MOISIU

Poezi nga Raimonda MOISIU

 

Shpirtra të pafajshëm

Gjigandët e përjetshëm të pangopësisë së uritur,
Me fytyrat plot “make up”- elegante dhe engjëllore,
verbojnë bukuritë e jetës, shkojnë para duke i fikur,
qirinjtë prej argjenti të Paqes shpirtërore…

Shkojnë para dhe kryqëzojnë shpirtra të pafajshëm,
që rrojnë nën pranga ëndrrash, shpresash e dashurish,
Gjaku i vetndezur për hakmarrje, zhyt botën,
nëpër terrin e palexueshëm të urrejtjes dhe babëzisë…

Shpirtrat e pafajshëm enden si pelegrinët buzëplasur,
sypërskuqur, vështrojnë nën agoninë e qiellit të grinjtë,
që “vjell” lotët e frikës, paqes dhe urrejtjes,
dhe lag gropën e vdekjes apo pemën e jetës….

Vdekjes askush në botë nuk mund t’ia ndalë lirinë,
si mace e zezë vjen, të prêt rrugën, ditë a natë
kur ta ka gjetur derën, e shqyen atë me forcë,
të ndryshkurat mendeshe këndojnë të kobshmen serenatë….

 

Mësuam si të dashurohemi….

Me qarjen e parë ,
erdhi shpirti i madh i nisjes ,dhe
rashë në grackën e padijes.
Në dritaren e jetës u shfaq
miqësia jonë gazmore,
e ndritshme ,
mes erës dhe reve ,
mes meje e zogut,
mes zërave feminore,
që, kërkonin qumësht ,
nga gjiri i nënës,apo
që bëlbëzonin fjalën :
Ujë!
,-,
Eh, kjo mosha e fëmijërisë!
Filluam të shqiptonim,
Nënë,Baba!
Bëlbëzuam gërmat e alfabetit,
A,B,C….. !
Pastaj…pastaaaaajjjjjj,
e pamë veten të rendnim,
për të luajtur kukafshehti…
Kur erdhi ajo….ajo….,
mosha e adoleshencës,
tok me të përdore, nisëm
të vraponim, duke ndjerë
aromën e mimozave;
preknim shpërthimin e
lulekumbullave të bardha,
si fustane nusërie.
-,,
Mimozat e shkreta…tani rrinin të fshehura!
Prisnin në heshtje ëndërrat,
të binin nga delikatesa,
e dëshirave dhe feminitetit.
Lëkundjet e degëve të manjolës,
me flladin e tyre,
na krihnin flokët.
,-,
Në hapësirat e ndjenjave ,
në tik-takun e rrahjeve të zemrës,
nga gufimi i gjoksit të zbuluar,
të zbuluar, pafundësisht të zbuluar,
në heshtjen e fjalëve të dashurisë,
shtrirë mbi qilim manushaqe, në
kopshtin poshtë dritares, nisëm të
pëshpërisnim fjalët e
shpresës,
nën tinguj serenatash….
,-,
Me lëngun e ëmbël të puthjeve ,
zbuluam
se;
dicka mund të bënim,
dicka të vecantë, që
i magjeps të gjithë, që
e kishin bërë të gjithë,
dhe
që ishte krejt e ndryshme nga
të gjithë,
sic janë fytyrat e njerëzve .
,-,
Zbuluam se si,
mund të bëhesh princ,
apo princeshë, duke patur
në vënd të pallatit të artë,
një livadh dhe
në vënd të qilimave të Persisë
një shtroje me lulevjollca.
,-,
Mësuam se ne
mund të
dashuronim,
dhe
të dashurohemi
marrëzisht….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s