Poezi nga Festim Liti

Poezi nga Festim Liti
 
 
FATI IM
 
Fati im,
i parathënë nga hije magjistricash,
varur në një kosore hëne,
të ngrënë nga epshe planetësh….
Fati im,
i njgjizur pranë qytetit të ndritur
në pyllin pemë-shumë,
të lagësht dhe drita fikur……
Pylli i dendur i dashurisë,
gjethet mbulonin lakuriqësiëe,
dhe dritën qiellore.
Aty u derdhën pikat e bardha të jetës,
në mitrën hjnore të vazhdimësisë,
për të ripërtëritur egzistencën,
me cicërimë zogjsh,
E zëra fëmijësh, gazmorë……..
 
 
 
KRITIZERËT
 
Ata gjallojnë në baltovina të helmuara,
në ara,
që veç ferra e gjëmba prodhojnë,
si shtëpiake të dëshpëruara,
gjithë poetët e artistët përgojojnë,
Cinikë, mizorë gjer në dhimbje kritizerët,
Narciste të pandreqshëm janë të mjerët,
Harrojnë trarin që kanë në sytë e tyre,
dhe shohin qimen tek të tjerët……
 
 
 
KUSH ISHE TI?
 
Nuk ishe një çast që zgjat sa vetëtima,
as një natë pasioni të shfrenuar,
bri autostradës, mejhaneve të ndyra,
që të nesërmen,
edhe emrin do ta kisha harruar….
 
Ti ishe vetë shkrepëtima e përjeteshme,
fryma e erës së pastër që vinte nga mali,
Gjaku i dashurisë nga burim trandafili,
i mbirë në kopshtin e jetës sime,
si një magji, si një delir,
që dimrit tim i veshe të pranverës pelerinë….
 
Kush ishe Ti?
Ç’ pyetje i djote!
A mundem vallë të jap shpjegime?!
Ndërkaq kanë kaluar shumë vite.
Ti ishe dhe mbete mrekullisht,
Sateliti i zemrës time……
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s