Kitara… një melodi trishtimi (Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës) / Poezi nga Zejnepe Alili Rexhepi

Poezi nga Zejnepe Alili Rexhepi

 

Kitara… një melodi trishtimi

(Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës)

Në ritme amshimi derdh dhembjen liria,
pas kumtit të djallit nga tokë e largët nisur,
në duhmë gjaku, gdhiu një mëngjes janari,
kitara shpërndau nota trishtimi…
Dritat u shuan në ekuacione të panjohurash
nën flamujt e heshtjes mbërthyer prej kohësh.

Në sy, meteorë që rrinë ndezur…

Qielli ndjeu lotin me ftohtësi dimri,
tri yje shkëputur plandosen mbi dhe,
në drithma shpirti prek zëri i vëllait për vëllanë
rrëke gjaku përshkojnë Kadri Zekën,
fjala ngulfatet përtej çdo britme
mallkimi i Tokës ngjitet tempullit Ilir.

Një tis gjakimi ndez fanarë shpirti…

As shuhet, as tretet malli i nënës,
dashuria e nuseve fatprera shtegton me lotin…
Ç’janë ca gjeneralë, që pa ushtri bekojnë marshimin?!
Përtej zisë i ngrenë himne legjendës së vjedhur,
mbijetojnë në udhëkryqe të reja emër(t)imesh
hibride Karpatesh, s’i kapërthen as historia!

Të largëtat frymëzënie të vendlindjes!

Porosi jete gdhenden në epitaf…, Jusufi ngre zë:
Nëse këtë tokë e sheh ndonjëherë në ëndërr
lëri anash shenjtëritë dhe idealet e rastit,
në darka të gabuara mos u ul në sofër,
as në dialekte të përdhosura të gjuhës
fjalën tënde mos e thuaj kurrë, Bardhosh…

Heshtjes t’ia presim damarët e gjuhës!

Mos beso as në grimca lavdish,
emrin ruaje si drita e syve, Kadri Zekë!
Kosova, emër i shkruar në rrëfenja gjaku
është po i njëjti atdhe, ngritur mbi rrënoja
në sfond lulëkuqesh e shqiponjash…
mbretëria e dritës shtrin hijen më gjatë se jeta.
Të braktisën dallëndyshet me flatra diellore!
Kosovë…

 

Pa epilog

(Jusuf Gërvallës)

Mëngjes i acartë ishte…
Kujtimet gërvishten nga kthetra të përgjakura
në re etjesh topitur,
dhembja mbështjellë me tingujt e kitarës
përvajshëm rrëfen historinë e pashkruar.

Atë mëngjes…
Janarit të përgjakur iu prenë damarët,
dhembja u plandos si copëza meteorësh,
në statuja të paemërta gurëzuar,
me gjuhë mallkimi rënkoi fjala.

As këtë përvjetor
s’u shterën gurrat e mallit që klithin shqip,
ironia derdh vrerin e kohës
mbi tokën me vatra zjarresh.
Pa epilog!
Liria si verigë lëvaret në dhëmbë bishash.

Tri jetë të shuara
pa të fundit mall, as fjalë.
Në tokën e ftohtë me lagështirë e gjak,
gjurmë që mbanë erë tradhtie
kudo trishtim pikturojnë.

Janari ngrin në sy të akullt,
Kristale lotësh kridhen në shpirt
Si atëherë,
Dhembja dergjet ndër mote.
Mëngjes i acartë ishte…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s