L’unico sole … ( Të vetmin diell…) / Poesie di Juljana Mehmeti

Poesie di Juljana Mehmeti
 
 
L’unico sole …
 
Stanco lo sguardo si perde nel vuoto
oltre le facciate che nascondono la luce
laddove tra gli incroci scintillano i fari
l’attesa prolungata dei passi del silenzio
il tempo oscurato in visioni contorte
trascinato nella mezzanotte delle ombre.
 
Tristi nebbie grigiastre circondono il buio
Innalzandosi sospese tra le urla del vento
grido di follia per ciò che se ne andò
ancora nascosto in profondi ricordi…
nel cupo biancastro delle creste più alte
la freddezza di un singolo giorno d’inverno.
 
Stanco lo sguardo si perde nel vuoto
dell’aria satura di forme assurde
caos disperso tra torbidi tracciati
e particelle cosmiche diventate polvere .
 
Stanco il giorno dalle trappole del destino
su punte di iceberg che graffiano le nuvole
tra stelle nascoste affievolisce la promessa
in attesa del ritorno
del suo unico sole.
 
 
 
Të vetmin diell…
I lodhur shikimi humbet zbehtësisë
përtej fasadave që fshehin shkëlqim,
diku mes kryqëzimit ku feksin fanarët
pritjes së stërgjatur të hapave heshtje
kohës eklipsuar imazhit të rremë
tërhequr zvarrë mesnatës hije.
Mjegulla të trishta rrethojnë këtë tis
ngritur pezull në ulërima ere
klithje marrëzie për atë që shkoi
fshehur ende në të thella kujtime
thinjur e zbardhur kreshtave më të larta
ftohtësisë së një dite të vetme dimri.
I lodhur shikimi tretet zbrazëtisë
ajrit të dehur formave absurde
kaosit shpërndarë në trajta të turbullta
e pluhurit kozmik endur thërmije.
E lodhur dita kurtheve të fatit
mbi maja ajzbergësh që gërvishtin retë
yjeve të vonuara dergjur premtimi
në pritje shkëlqimi
të të vetmit diell.
 
@ julja

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s