Poezi nga Vasil Çuklla

Poezi nga Vasil Çuklla

 

At – dhe

Asgjë për mua, nuk pate kurrë.
Në vend të shiut, më hodhe gurë
Mblidhi- më the!… Mblidhi – më the!

Ndoshta, një ditë, do të të duhen.
Ndoshta, një ditë, do mund të bruhen.
Shikoji, pra, si kokra grurë!

At – dhe, i dashur!… I Mëmës – dhe!

Po s’gjete mokër, të mund t’i bluash
Kur s’do gjesh fjalë, të mund, T’u thuash…
Flakjaju kokave… i bëj rrufe!

Pra, gurë më dhe!…
I shkëmbtë më je!

At-dhe i dashur!… I Mëmës – dhe!

Pa fole, me zë, bubullimë
Me shkulme shpirti dhe, me gjëmim
Ndryshe zvarritu, i gjallë mbi dhe…

Kështu më the!
Kur gurë më dhe!

At – dhe i dashur, i Mëmës – dhe!

At – dhe!
E di…
S’pate faj kurrë.
Si kokër gruri mblodha, çdo gurë.
I bëra murë, i bëra urë…

Ndryshe nga ç’the. Ndryshe ç’më the!…

Tani zvarritem meit… i gjallë
Tani marrosem dhe jam i marrë
Ku të varros gjith’ ëndrat, vrarë

Kur nuk më fale, një copëz dhe?!…

At – dhe, i shkëmbtë… At – dhe, i maltë!
At – dhe, i ëmbël… At – dhe, i mjaltë!
At – dhe i dashur!… Kurrë faj’ s’më ke!

Fajin m’a kanë…
një çetë kusarë
Që s’ju vjen turp, quhen Shqiptarë.
Përrlyer gjëmës… gjëmën s’e mbajnë
Të vrasin natën, ditën të qajnë…

At – dhe i dashur! … I Mëmës – dhe!

Ata që s’lënë, gurë përmbi gurë
Ata që s’duan, as mur, as urë
Ata… Rozafën, kanë bërë flamur!
Ata janë, Ti!… Kush jemi, Ne…

At – dhe i dashur… I Mëmës – dhe?!

 

Thonë…

Natës kalëruar, shtatë male kaptuar…
Hëna ndrin dy hije, lodhur robëtuar
Që rendin mes natës, nga dheu blatuar
Që rendin mes territ, me dhe të mbuluar
Motra, drit e hënës, shumë larg e martuar!

Natës kalëruar, shtatë male kaptuar…
Gjethe dridhur zemra, gjaku ngurtësuar
Shan, nget yzengjitë, kalit të harbuar
Marrëri, marrosu, ti moj e marruar!
Do të shoh vëllezërit, vrarë e sakatuar.

Thonë… i thonë Dhoqinë, thonë… Garentinë!…
Thonë e ç’nukë thonë, i thonë Doruntinë!…
Që harbuar natës, bredh me Konstandinë!
Me meit, vëllanë… nuse gjeraqinë?!…
Me besën e mbajtur, q’i përkund shaminë.

 

Fatime

Kish emër pakëz të çuditshëm, Fatime.
Qëlloi, të ish vajzë, e pafat.
Një nishan i rrinte gjoksit, përplot sqimë në mes gjinjve
Dy sy kuturisur, të ngjyer terrnatë
Pret jaranin e radhës, ta ulë pëqinjve.

Kish emër pakëz të çuditshëm, Fatime
Banonte tek shtëpia e parë, në liman.
Blerë motmotesh, nga gjyshja, stërgjyshja
Të mundeshin punën, t’a kishin më pranë
Dikur kokër mollë, sot e pakët, thatime!

Kish emër pakëz të çuditshëm, Fatime…
Qëlloi të ish, vajzë e tërfat!…
Mbylli sytë, tek arnonte plagë flirtimesh
Në një natë dimri, të ftohtë e të gjatë
Kur akrepat bashkuar, u prehën qetimesh!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s