ОСЫ ЖАЗ / Қайрат Дүйсен-Парман

Қайрат Дүйсен-Парман

 

ОСЫ ЖАЗ

Жаз дағы,
Дағдылы ыстықтан жазбады.
Жастықта жүректі өртеген,
Бар жалын миға еніп маздады.

Күн дағы,
Күйдірді әдетпен жылдағы.
Шіліңгір ыстыққа шыдамай,
Есінен айырылды-ау жын дағы…

Қапырық,
Жұтсаң дем қаласың аһ ұрып.
Түтін, газ улаған қаланың,
Түніне зар болдық қашып ық.

Қайдағы,
Тосқауыл бола алмай Ай дағы
Ақшаңқай Күннің от нұрына,
Еруге шақ қалып жайрады.

Кенезе
Кептіріп, тіл болса кенере,
Қан қойып, кейбір қарт аттанды
Мініп ап оралмас кемеге.

О, жалған,
Біздің де құдағи солардан
Қалыспай сапарлас болды да,
Жоқ әлі үйіне оралған…

Шілде еді,
Әкеміз қайтқанда ілгері,
Құдай-ау, 19 жыл бопты,
Ол кісі мәңгі көз ілгелі!

Жаз дағы,
Қайдағы өткенді қозғады…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s