Abbandono (Braktisje…!) / Poesie di Juljana Mehmeti

Poesie di Juljana Mehmeti
 
 
Abbandono
 
E uno strano vagare il viaggio interno
che non penetra sotto la pelle,
ma le braccia protende tutto attorno
al vuoto che separa gli spazi
e l’aria tesa,
che soffoca l’anima
come nei nove cerchi invisibili,
che scendono le scale della profondità
nell’oltremondo degli eunuchi
alla lunga attesa
dell’ultimo morso di piacere.
 
È una stanchezza dolorosa quella della delusione ,
che stringe i denti alla parola non detta
al caos diffuso nel rebus della foresta
Innalzata obelisco nell’abisso della tristezza, un molo abbandonato
ai confini del deserto.
 
È più di un dolce svanire,
l’abbandono del pensiero …!
 
 
 
Braktisje…!
 
Është një orvatje e çuditshme ajo e brendshmja,
që nuk rreshket kurmit,
por krahët shtrin përreth
boshllëkut që ndan hapësirat
ajrit të tendosur
shpirtit asfiksim,
si në nëntë rrathët e padukshëm,
që zbresin shkallareve thellësi
në përtejbotën e eunukëve
pritjes së gjatë
të kafshimit të fundit
kënaqësi.
 
Është një lodhje e dhimbshme ajo e zhgënjimit,
që dhëmbët shtrëngon fjalës së pathënë
kaotizmit shtjellë në rebuse pemësh
e ngritur obelisk humnerës së trishtimit
një mol i braktisur
kufijve të shkretimit.
 
Është më shumë se një përhumbje ëmbël
braktisja e mendimit…!
 
@julja
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s