Proza të shkurtra nga Aida Taçe Shpata 

Proza të shkurtra nga Aida Taçe Shpata 

 

Pa ndjesë

Një e kërcitur e gishtave dhe të bie petku në fund të këmbëve , ti mbetesh gollomosh para botës dhe i mbush mendjen vetes se s’të panë .
Nga një fjalë e thënë në një moment kur njeriu nuk i zotëron instrumentet e rangut dhe të etikës , ty të dridhet buza e poshtme dhe e sipërmja kërkon ta qetësojë duke ia ndier
përpëlitjen me prekje . 
Ti je armik i vetes tënde sepse ia ke fshehur të vërtetat , të është mbushur mendja se i vë vulën gjithçkaje sa hap gojën .
Po kur ti nuk duhesh , kuptoje që zhduku .
Tani e qepe .
Një gjest të tregoi ç’vend të vogël ke në sallën e madhe , madje një skutë pa dritë që shërben për të fshehur ndonjë rraqe .
E kalon situatën duke fshehur sytë tradhëtarë dhe fshihesh mes punëve të tua .
Kalojnē ca çaste ku mekanikisht punon , flet , përgjigjesh dhe qesh kot , këto janë të vështira sepse zotërohen nga spazmat e fyerjes që të është bërë .
Kalojnë ca orë ku pulsi bie , në mes rrëmujës së madhe të shpirt-mendjes tënde , të paktën kënaqesh që lotët i gëlltite në stomak bashkë me dobësinë .
Ca ditë më vonë të është bërë kos , gjithē të prera , por ia ke gjetur vendin dhe ka filluar të mbahet për shkopi sedra .
Nuk e dija që këndonte karkaleci , kisha ditē që ia dëgjoja këngën në një deng tē madh rrobash .
Sot e gjeta të ngordhur te shkallët që po ngjitja dhe m’u drodh buza e poshtme .
Madje kur ua tregova që ky paska kënduar , u panë sy më sy me njëri -tjetrin dhe më thanë që s’është mirë .
Mbeta pa fjalë .
Nuk e vërtetoj dot sa e  vërtetë është , ama ta zhdukë nga mendja se s’më duhet nuk mundem .

 

Në shi

Shi mistrec , kalimtarët u strukën në çadrat e tyre ,u fshehën si të panjohurat në ekuacione . Në banesa u puthitën kanatet për të ndarë lumturinë me tekat e çartura të natyrës .
Për botën .
Kohë e shëmtuar , vrapojnë të zënë në punët e tyre njerëzit , punojnë kot , flasin kot , flenë kot , dhe thuhet që gjumi është kryeushqesa e jetës . 
Muzika në sfond luan për vete , përndryshe do ishte rritur ndjeshmëria dhe do i kishte zbutur stuhitë , ato metaforiket .
Librat dalin të mërzitur nga raftet ,ulërasin me sa kanë në kokë për vetminë e tyre , ua ndiej në mollëzat e gishtave përgjërimën për t’ua shfletuar fletët . Prologët e tyre janë pjesa më sensuale , ato më kujtojnë preludet dhe puthjet .
Për ne .
Unë mbeta në ballkonin me tendë të grisur gri .
Sekretoj për stinën e portokalleve , kërkoj në arka ngjyrën e tyre .
Ti je mbështetur në shtratin tonë dhe ndjek rrëkezat e shiut mbi xham , krijon me to harta të vogla imagjinare që të sjellin te unë .
Mistrecët në thelb janë simpatikë , shiu i kufizon në bëmat dhe dremisin te këmbët e mia në të ngrohtë .
Bota laget , e gjithë bota ime .
Dashuritë dihasin , çadrat shiten në treg .
Ka ditë që pritjet ngecin , njerëzit mashtrojnë njëri-tjetrin për t’u dukur më mirë .
Unë dua dhe shumë kohë të filloj numërimin mbrapsh për të ardhur te ti .
Ti lan xhamat e dritares sonë dhe hartën që u vendos nga shiu mbi plan mundohesh ta fshehësh pēr vete .
Kështu jemi ne, mistrecë si shiu. Gjurmët që lëmë i lajmë në dukje dhe fillojmë proçesin nga e para .
Avujt e frymëmarrjet tona prekin qiellin dhe kthehen në pika shiu të rrumbullakta që bien mbi xhama .

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s