Mjegulla e Bardhë (White Fog) – Dr. Ranjana Sharan Sinha / Përktheu në shqip Delo Isufi

Poezi nga Dr. Ranjana Sharan Sinha

 

Mjegulla e Bardhë

Ftohtë, mëngjes dhjetori,
Kupa e qiellit mjegullon,
Vjaton humbjen e diellit,
Nga dritarja unë e kundroj.

Mjegulla si re e dendur,
Në oborrin tim ka rënë,
Pemët duke si siluetë,
Brenda të bardhës kuvertë.

Në heshtjen e kësaj qetësie,
Përqafimin e saj unë ndiej,
Të kësaj vele bardhësie,
Veten dua ta zhyt thellë,
Të pështillem me këtë vel.

Ndiej erën e kësaj stine,
Flegrat e hundës më gudulis,
Lagështira që më mbulon,
Vërshon në memorien time,
Jetësore e madhërisht.

Unë veten time këtu e gjej,
Duke bredhur në kujtime,
Mbrapa kthehem në atë kohë,
Në fëmjërinë e rininë time,
Është dhimbje që më ngroh.

 

White Fog

Cold December morning
grey and misty,
mourns the death of the Sun.
I look out of the window:
Fog like clouds
has settled in my frontyard,
trees have become silhouettes
against a blanket of white.
In the still silence
I feel the hug of 
the whitened haze.
I just want to bury
myself in the fog!
The hug feels so special–
The slight smoky smell
makes my nostrils
prickle with nostalgia!
The moist touch unleashes
a flood of memories :
Intense and striking!
I find myself
falling through my memories
backwards in time —
My childhood, my adolescence:
An ache to retreat!

@Dr. Ranjana Sharan Sinha

 

Përktheu në shqip Delo Isufi

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s