Poezi nga Sokrat Habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

Flokët

Ti fle pranë meje dhe ashtu, pa dashje,
Flokët në jastëk, i shpërndan si shkumë.
Mbase ndihesh mirë, kur të kam nën faqe,
Mbase dashuri, do të bësh në gjumë.

Mbase dhe kur fle, s’duron dot për mua,
Dhe aty në flokë, e lë puthjen tënde.
Mbase do të kthesh dhe ëndrrën, në grua,
Të më pëshpëritë:-Ty të kam në mendje!

Mbase do të shohësh dhe kur mbyllë sytë,
Dhe flokët gjithë sy, bën me djallëzi.
Mbase do të thuash:-Me ta, do të mbytë,
Nëse edhe në gjumë, mendon tradhti.

Mbase dhe më tepër, kur fle ti më do,
Mua të pagjumin, që flas kot s’koti.
Kur të zgjohesh nesër, mos m’u trishto,
Nëse mes flokëve, do gjesh pika loti.

 

DO TË DOJA MË SHUMË NË KOHË TJETËR

Dikur më shumë mund të doja,
Po në dashuri nuk jam ngutur.
Prisja një tjetër kohë ndoshta,
Që të bëheshe dhe më e bukur.

Mund të doja sa të derdhja lot,
Kur hëna braktisi shtratin e saj.
Veshur nuse u shfaqe në portë,
Prapë thash mungon një detaj.

Mund të doja dhe pa kufi malli,
Kur si llavë më the:-Do të vdes!
Po pa pritur që të shuhej zjarri,
Nga dufi im e fshihja një pjesë.

Dikur mund të të thosha:-Ja tani,
Tej këtij malli mbaron gjithçka,
Kur më ribëre dy herë si perëndi,
Prapë unë thash:-Të pres dhe ca!

Ndoshta prita thinjat kaq gjatë,
Se ajo dashuri që e lash pezull.
S’ishte grua që zhvishet në çast,
Po ankth që zgjatë sa një shekull.

 

MOS M’I THUAJ TË GJITHA !

S’është për ty, kjo tavolinë modeste,
Ku ende askush s’e ka ngritur gotën
Ti përtypë fjalët, e më sheh në heshtje,
Mua që dikur, të kam premtuar botën.

I përtypë fjalët, por ti nuk thua asgjë,
Se trishtimin tënd, e mbytë tek vetja.
Unë bëra gjithçka, tani s’mundem më,
Pres të thuash:-Një mal me gënjeshtra!

Sonte folmë hapur, mos mbaj fshehur,
Thuaj se shumë gjëra nuk t’i fala dot.
Thuaj se yjet, që mbi ty i kam hedhur,
Me kohë prapë ikën, e lanë pas një lot.

Thuaj kush është vera, si pika gjaku,
Nga vera që Krishti, piu në Ringjallje.
Thuaj se për një çast, do doje së paku,
Të dehesh vërtet, e jo me lojëra fjale.

Thuaj ku m’i ke, pjata, gota e pirunë,
Të stolisur gjithë ar, a me një dragua.
Ku janë shërbyesit, të ulur në gjunjë,
Ku është orkestra që luan veç për mua.

Sonte dua të më thuash edhe më tepër,
Thuaj se ndoshta dikur, s’e dije si isha.
Thuaj po deshe:-Më mirë me një tjetër!
Mora zjarr kot, mos m’i thuaj të gjitha!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s