Poezi nga Vasil Çuklla

Poezi nga Vasil Çuklla

 

Qyteti i Gurtë

Qyteti im,
nuk ka det!…
Ka gurë, 
radhë – radhë.
Gurë të zinj,
gur të bardhë…
Nostalgojnë për një ledhë.
nënë prekjen
e një vale dritëlarë,
kur dritëdiellin
pështjell në vetvete.

Qyteti im…
I gurti qytet.
Ëmbëlgjumit
ëndërron,
vetëm dete.

Në vend të valëve,
Zoti, të fali gurë!
Gjene mirë –
them me vete:
S’kam dëgjuar kënd,
të të godasë me valë,
të të bjerë me dallgën
gjithë shkulm…

Qyteti im,
ëndërrimesh mbete.

Buzëmbrëmjesh
lan këmbët, në lum…
Pastërtor kridhesh,
ëndrrash,
në gjum!

 

Shpresëtar

Lerja, përherë shpresës,
të ndezur, një dritë!
Ndoshta, humbi rrugën, 
mes territ të natës
Ndoshta, grahmon mjegullash
Ndoshta, u përshpirt…
Ndoshta vjen, përzhytur
mes zhegut dhe vapës.
Lerja përherë shpresës,
të ndezur, një dritë!
Është e verbër shpresa
Ndjen, por s’sheh nga sytë.

 

Epigram

Këtu prehet,
i pari,
i këtij vendi!
I pangishëm.
Kodosh.
Makut, si ai!…
Vetë e hapi varrin
para se të vdiste
Se ku “mbretëroi”,
s’la frymë,
as njeri!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s