HËNA PRAPË LIND / Poezi nga Kozma Billa

Poezi nga Kozma Billa

 

HËNA PRAPË LIND
Tek po vështroja hënën që lindte,
s’e di pse mendimet shtegtuan tek ti,
sa netë me hënë kaluam bashkë,
ne prapë mbetëm në largësi.
Na shoqëronte çdo natë kjo hënë,
në lindje dhe në perëndim,
sa herë e pamë filmin “Unaza me kalorës”,
të kujtohet?
Pranë teje
përhumbesha në ëndërrim.
Kjo hënë e sontme më ngjalli kujtimet,
më ktheu mbrapsht në kohën e rinisë,
përtyp me dhembje vitet që kaluam,
ndërsa hëna lart në qiell vazhdon të ndrijë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s