WORDHORNINESS (WOORDGEILIGHEID) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
WORDHORNINESS
 
for an intellectual and poet
-Albert Hagenaars
 
Because you love words as much as I do
and send them preferably into forests, untraceable.
With a bunch of track seekers, tramps and vagrants
we follow the arrows on a tree which our colleague
poet – you know who it is – yes, that man with difficult
imagined words has carved for us in a trunk
of oaks by which we don’t get lost completely.
Yes, intellectual. We could have lost our mind again.
The shadow play of words gathered in the night.
And then the question in rollercoasters is
still open: do we search for the words or search
the words for us. I wouldn’t be able to be sure,
such wordhorny on multiple meanings.
Now you again with your head full of impressions narrow corridors
in densely populated cities, the jungle filled with pendulum
words along the canals of your amphibian mind,
swinging to the emblems of your desires, sometimes undermined
in almost tragic paradoxes of traumatic accumulations
imaginary past and present histories.
The quest is not over yet, just like not all horizons
have slipped through your eyes. A stubborn sigh along
mountain walls language abductions finally
slipping over what you love most. She’s wearing dresses
of imagination and conforms to the mirrors of the most
personal metamorphoses. The woman who has become language.
 
 
 
WOORDGEILIGHEID
 
voor een intellectueel en dichter
-Albert Hagenaars
 
Omdat jij net zo gek als ik op woorden bent
en ze het liefst het bos instuurt, onvindbaar.
Met een groep spoorzoekers, zwervers en landlopers
volgen we de pijlen op een boom die onze collega
dichter – je weet wel wie – ja, die man van moeilijke
ingebeelde woorden, voor ons heeft ingekerfd in de
stam van eiken zodat we niet helemaal verdwalen.
Ja, intellectueel. We zouden ons verstand nog eens
kunnen verliezen. Het schimmenspel van woorden
bij elkaar gesprokkeld in de nacht. En dan nog blijft de vraag
in rollercoasters open: zoeken wij de woorden of zoeken
de woorden ons. Ik zou het niet met zekerheid kunnen
zeggen zo woordgeil op meervoudige betekenissen.
Nu jij weer met je hoofd vol impressies van smalle corridors
in dichtbevolkte steden, het oerwoud slingerwoorden
langs de grachten van je amfibie achtige geest, verslingerd
aan de zinnebeelden van je verlangens, soms geknecht
in bijna tragische paradoxen traumatische ophopingen
imaginaire geschiedenissen van heden en verleden.
De zoektocht is nog niet ten einde zoals horizonten nog niet
alle door je ogen zijn gegleden. Een bokkige zucht langs
bergwanden taalverbasteringen die uiteindelijk zijn uit
gegleden over wat je het meest bemint. Zij draagt jurken
van verbeelding en schikt zich in spiegels van de meest
persoonlijke metamorfoses. De vrouw die taal geworden is.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s