I NJËJTI FILM JETE (meditim) / Poezi nga Petrit Ruka

Poezi nga Petrit Ruka

 

I NJËJTI FILM JETE

meditim

Ekrani i dritares mbushet me diell
nis filmi i vjetër pa titra, muzikë,
një plakë vlonjate taposur në zi
me burrin e vdekur pi kafen çdo ditë.

Një kat më lart Lilushka e bukur
var brekët në tel si rosa të vrara,
prej tyre pikë-pikë bien lot dashnorësh
vjersha poetësh gjithmonë të pashkruara.

Të gjitha me ngjyra qe s’i ka as ylberi
gji-mbajtëset bosh si kupa për verë,
djali i fqinjës që shkon në gjimnaz
tek i njëjti gur pengohet përherë.

Në katin përdhes dy pleq dominotë
i numërojnë ngadalë si ditët kokëposhtë,
Të parën dopiogjashtën e flakin nga duart
si të qe arkivoli me dymbëdhjetë gozhdë…

Të njëjtin film barbarisht poeti,
e sheh dhe futet në studio si murg,
Ta shkruash këtë mendon me vete
njësoj si të bësh nëntë vjet në burg.

Cilën të zgjedhësh si vargun e parë
breçkat e Lilës a kafen plot dhembje,
Cilën lloj kënge do bota e marrë
të shkoj e të rrijë si dritëz në mendje?!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s