TË DASHUROSH DO TË THOTË TË JETOSH (Pjesa e parë e Sagës së ZËRAVE DHE ZHURMAVE ) -Fragment nga romani  “ZËRA NË LAVJERRËS” të autorit Kristaq Turtulli 

 ZËRA NË LAVJERRËS (Roman) 

( Pjesa e parë e Sagës së ZËRAVE DHE ZHURMAVE)

TË DASHUROSH DO TË THOTË TË JETOSH

Mihali qëndronte i mbërthyer në kolltukun e tij, të lëkurtë, sy mbërthyer tek fotografia e madhe e Mimozës. Përmbytur nga gjysmë errësira dhe qetësia e thellë. Ndihej i lodhur, i trishtuar, i vetmuar. Vetëm një vijë e hollë drite lundronte në portretin e dëlirë të Mimozës. Sa shpejt buisën, fërgëllon, i gëzohet dritës së diellit, rrjedh furishëm, dhe befas shteron, thahet burimi i jetës. Të bëhet të mos e besosh që dikur kjo jetë e shtrenjtë gurgullonte dhe rrëzëllente nga rrezet e diellit. Eh, sa e shkurtër qenka, një hapje dhe mbyllje sysh dhe asgjë më shumë. Loti i shkau nga cepi i flashkët i syrit dhe rrodhi ngadalë në faqen e rrudhur. Nuk i bënin duart ta fshinte. Mos dhe loti është si jeta?!
Befas, diku pranë dëgjoi një zë të butë, të ëmbël, të ndrojtur. Si të vinte nga thellësia dhe, i trokiste pranë veshit. U drodh. Mos vallë buisi rrekëza si dikur! O Zot, por kjo ndodh vetëm në ëndërr! Mbështeti kryet mbas mbajtëses së kolltukut, pa mundur të kthejë kokën andej nga u ndje zëri. Lëvizi vetullat, qerpikët iu drodhën. Cepat e syve iu njomën.
Zëri u ndje më i plotë, i ëmbël si melodi. Luajti kryet tmerrësisht ngadalë, si i tërhequr dhe i mbërthyer me litarë. Ashtu përhumbshëm, shqoi një ballë të bukur, lyer me reflekse mëngjesore, pranverore. Dhoma iu duk krejtësisht e përmbytur, gati e lyer në argjend.
‘ Është Moza,’ i foli një zë përbrenda zëri.
‘E ndjej.’
‘Mos e lër të ikë.’
‘Si t’ia bëj?!
‘Ktheji përgjigje.’
‘Oh! Dua ti flas por s’ mundem.’
Me siguri e ëmbla dhe e brishta Mimoza u lodh së qëndruari aty, në fotografi. Mbase e shkundi pritja e gjatë. Vërtet kam bashkëbiseduar me të dhe, kam shquar buzëqeshjen e mrekullueshme të saj. Ndaj, Mimoza u lodh së qëndruari në mur. I theu të gjitha barrierat. Sa i tmerrshëm është gozhdimi, mos folja, stërmundimi për të rrëzuar murin e së pamundurës. Mimoza është ndryshe, prandaj zemra e saj triumfoi, shpërtheu terrin e pamundësisë. Fundja çfarë është një fotografi, një largesë e pa llogaritur. Duke ditur Mimoza këtë të vërtetë kreu lëvizjen madhore dhe, doli nga fundbota, nga përjetshmëria. U afrua pranë meje, ashtu pandierë, siç di vetëm ajo. E mira, e ëmbla ime, e mrekullueshmja Mimoza. Eh! Duhet të jetë lodhur nga ringritja, rishfaqja. Por sytë më janë mbështjellë nga ujëra të gjelbra, gjithë leshterikë. Prapë së prapë, e shquaj më së miri buzëqeshjen, prarimin e saj dhe shkëlqimin verbues të diellit.’
Përpëliti qepallat ngadalë.
‘Moza, të dy ndihemi të lodhur nga largësia dhe mosfolja. Hapësirë e marrë, e pakuptimtë. Përse duhen vallë barriera të tilla? Përse u krijuan dhe kush i krijoi?! Mimoza është grua e mençur, gjen mjete të thyejë, të shpartallojë furinë e hidhët dhe të shtrojë udhët me lehtësi. Vetëm një femër si ajo mund t’i bëjë çarje ballore territ të thellë dhe të ngadhënjehet.’
E mbështolli ngrohtësia. Zjarrth i lehtë qarkohet përreth tij. Do të flasë, t’i thotë:
‘Mimoza, delikatja ime, sa mirë që të kam pranë. Oh sa të kam pritur…’
Fjalë të pathëna kurrë më parë. S’mundi. Gjuha i ishte lidhur…
Rrëshqiti krahun e djathtë mbi xhaketë, instinktivisht gishtat kërkuan xhepin e madh. Nxori shaminë e bardhë qëndisur me fije argjendi nga duart e Mimoza, ku qe shkruar emri i saj. Fytyra iu mbush me bulëza djerse. Buzët iu thanë. Dora e djathtë u drejtua drejt syve të mbyllur, e fshirë, si t’i kishin zënë sklepa dhe i pengonin pamjen. Në çfarë gjumë kishte rënë vallë?!
Zëri i butë, i lehtë u dëgjua sërish. Mihali i dha hov shtatit, u shkëput pakëz prej mbështetëses së kolltukut, pa larguar pëllëmbët nga mbajtëset. Qafa i kërciti, nga lëvizja e fortë. Ktheu fytyrën. Mprehu dëgjimin. Dëshironte të ndjente në fytyrë dorën e butë të Mimoza. Sytë i mbante të mbyllura, si të shijonte deri në fund befasinë e papërsëritshme.
‘Prekmë Mimoza, dua të ndjej,’ i foli e gjithë qenia.
U mbush me frymë, të thithte gjithë ajrin e botës, ta derdhte pastaj mbi Mimoza. Ta ndjente dhe ajo afshin e tij. Ndërkohë mendoi se nuk mjaftohej një jetë për të dashur një njeri. Eh, sa të marra janë krijesat. S’e njohin dhe nuk e vlerësojnë kohën që rrjedh nxitimthi, pa kuptuar, nëpër gishta, si rërë. Vetëm kur sheh zbrazëtinë në gishtat e hapur, kujtohesh, sa shpërdorues, mosmirënjohës dhe sharlatanë janë njerëzit.
Përse nuk mund të vlerësohet në kohë dashuria e humbur? Të dashurosh, do të thotë të jetosh. S’ka rëndësi se çfarë lloj dashurie është.
‘E mira ime,’ i foli e gjithë qenia: ’Të lutem, prekmë të ndjej kthimin e jetës.’
Mihali la lëkurën t’i lëshohej nga shtrëngimi i tejzgjatur i syve. Ndoshta Mimoza e preku dhe ai s’e ndjeu. Ajo fluide kishte qenë gjithmonë. Hapi gojën të derdhte ajrin. S’mundi. E mbyti kolla, për pak sa nuk i mori frymën. Ai nuk mundi t’i thoshte:
‘Prekmë!’ sërish. Mimoza do fyhej. Shpatullat i luanin vrullshëm, i përplaseshin pas kolltukut. Trupi iu njom, këmisha iu ngjit pas trupit. Djersët ia kripën sytë. Mimoza u lodh dhe ai s’ bëri asnjë veprim. Siç duket ata jetonin në kohë të ndryshme. U zgjua kur ajo realizoi ikjen e madhe.
Një dorë bardhoshe, e butë, e ngrohtë, topolake, u ndeh mbi të. I fshiu djersët. ‘Mimoza,’ – murmuriti. Oh, vërtet të jetë reale! U qetësua. U realizua së fundmi ngadhënjimi. Mimoza e preku. S’ishte thjesht prekje, ishte ri ngritje, rrëketë burimi, shtim jete… Vështroi kthjellët atë që ishte pranë tij, teksa i fshinte kujdesshëm djersët. Krahu i bardhë i mbulonte fytyrën.
‘Më mirë kështu, – foli me vete: – ‘Më mirë.’
Dikur Mimoza luante me të, i krijonte shfaqje të befta. Ndërsa ai përpiqej të tregohej i rëndë, nursëz, me merakun se mos ajo e shpërdoronte, e nëpërkëmbte. Ndoshta e ç’ burrëronte. Mimoza s’mërzitej, luante i ndehte mbi fytyrë krahun e bardhë. I thoshte: në dashuri, njerëzit nuk janë burrë dhe grua, janë shpirtra. ‘Ne jemi dy shpirtra, dy zëra të dëlirë të ndehur në skaj.’
Krahu i bardhë lëvizi, ngadalë. Mihalin e mundoi vonesa. Sa të lodhshme bëhen ankthet. Krahu topolak lëvizi poshtë, shqoi një vajzë të re që mbyti sallonin me freski. Ishte Irena. Mihali provoi zhgënjim të dhimbshëm, njëkohësisht dhe zgjim të beftë. Të dyja femrat të përbashkët kishin mirësinë.
Mimoza u shfaq dhe u zhduk. Ajo dinte ç ‘bënte. Të përtejmët përcjellin mesazhin nëpërmjet të dukshmes. Të vdekurit përkujdesen për të gjallët. Dhe unë, kur të vdes, do përkujdesem për ata që do lë pas. Kjo vajzë meritonte të hynte në shtëpi, të bëhej zonjë shtëpie, të përhapte mirësi. Më parë s’i kushtonte rëndësi, kur vinte me të ëmën për vizitë, veç i pëlqente të shihte kur i jepte gaz shtëpisë. Irena sa herë shihte hijen e tij, fshihej, strukej mbas së ëmës, si kotele e vogël. Ai bariste rëndë pa vështruar njeri, pa folur…

 

Kristaq TURTULLI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s