Poezi nga Fatbardha Sulaj

Poezi nga Fatbardha Sulaj
 
 
VJESHTË BOHEME
 
Tani ka veç horizonte
të brishta,
shi endacak,
vjeshtë boheme,
e kuqe tjegull kamine
që buzëqesh.
Tani asgjëja
bëhet qiellgërvishtëse
e ëndrrave që u përkundën
djepave naivë,
diku në
hapësira hënore të largëta….
 
 
 
NETËT E LUSISË
 
Kur më ndiqte ëndrra
netëve të Lusisë
rrëzoja tempuj
rrugëve të Orfeut
dhe zhbëja tulipanët
në petal mavi…
Kur përndiqej hëna
errësirës,
në zenit gri
sirenat këndonin këngën e trishtimit…
 
 
 
***
 
Ndoshta ishte dashuri
që lind dimrave të vetmuar
dhe rritet me lulet e para të shkurtit.
Ndoshta ishte dashuri
në petale pranverash,
që era i rrëzon
lehtësisht.
Dashuri rubin,
prej galerive të shpirtit
mbuluar me xeherorë të dhimbshëm
të kultit të kuq….
 
 
 
STACIONI
 
Luajtëm valsin e hënës
dhe pse s’më the të dua,
ashtu në fragmente kohe të shkëputura …
Përkulje trupi
deri në nderimin e tokës…
Luajtëm valsin e hënës
si balerinë,
pluhuri, dhoma, orenditë,
ishin dekori që zhbënte vakumin
e fonisë së heshtjes…
Ndërsa dritat ndizeshin
dhe nata nxehej, ftohej,
deri sa u shfaq
stacioni….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s