Poezi nga Adem Zaplluzha

Posted on October 6, 2019

0


Poezi nga Adem Zaplluzha

 

KURSE VERA DJERSITEJ JASHTË

Në mbrëmje e në mëngjes
Në drekë e në darkë
Trokite në dritaren time
Si korbi një laraskë

S’pyeti për dimër
As se cila stinë është
Pranvera ngrihej në korridor
Kurse vera djersitej jashtë

Në mua si fantazmë zgjohej frika
Shakullina s’prante mbi çati
Sërish të trokiturat e egra
S’pushonin nëpër shtëpi.

 

NGA DIKU LARG PO VIJNË ZËRAT E NATËS

Përse dhe me kë të flas sonte
Kjo heshtje e tunxhtë
Po i ngjan gjelbërimit të vdekur
Asnjë trishtil nuk paska mbetur
Nëpër fushat e djegura të mëllenjave
S’fluturon asnjë lloj zogu

Vetëm aty këtu disa flutura duken
Dhe më pastaj zhduken si hijet
Qenkan mbyllur të gjitha dyert e luleve
Pranvera e vdekur
Po e hap një varr për qivurin e mjegullave

U zbrazën të gjitha gotat
Tavolinat në sterrë vallëzojnë si të çmendura
Valsin e fundit të kësaj nate
Dritaret e mbyllura herë hapen
E herë mbyllen si portat e hekurta

Diku nga larg po vijnë zërat e natës
Po ato zëra të shthurura
Që i dëgjonim te varret e krishterëve
Një njeri i huaj mbrëmë
Buzë rrugës i rimbolli epitafet e shkulura.

 

KY PEIZAZH I TRISHTË

Mali lakuriq
Disa dru të djegur
Si anijet e braktisura në mol
Shtëpitë fundosen në vetvete

Një mjellmë mbi kiçin e kujtesës
I thërret zogjtë e ikur të mendjes
Ky tërmet i detit
Hungëron si suvalët e tërbuar

Jashtë portave të mbyllura
Dëgjohen zërat e yjeve
Nga selvitë e mullirit të vjetër
Shkunden gjethet e fundit të vjeshtës

Asgjë më s’është siç ishte dje
Paskan ndryshuar edhe shtëpitë
Sa shumë qenkan rritur njerëzit e lagjes
Ose unë dhe këpucët e mija jemi zvogëluar

Mali lakuriq ofshan mes gurëve të murrmë
Pemët në heshtje qëndrojnë nudo
Ky peizazh i trishtë
Po i grisë perdet e hapësirës blu;

 

SHUMË MË I RËNDË SE PLUMBI

Ç’të kërkosh më shumë prej vetvetes
Se sa të heshtësh
Thonë se heshtja i bënë të mençur njerëzit
Por edhe i përngjan
Amalgamës në pasqyrën e ndryshkur

Nuk di ata që heshtin
A thua vallë çfarë ngjan
Me shpirtin e tyre labil
Por heshtja është ndonjëherë
Shumë më e rëndë se plumbi

Unë nuk di se kush e shpiku heshtjen
Heshtin ata që s’kanë zë
Vetëm pantomima ka një tjetër etje
Që nuk i përngjan asnjëherë
Drurit të lakuar në shtrojerë

Ata që heshtin u ngjajnë jo kurrizorëve
Ushqehen me ajrin e ndotur të kujtesës
Janë ameba të murrme
Ose në të shumtën e rasteve
Ngjajnë me hijet e zeza të fëmijërisë

Posted in: POEZI