The old worn long coat (De oude versleten lange jas) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler
 
 
The old worn long coat
 
I’m a collector. I can no longer hide
that I at least collect words, also objects, thoughts, things.
I never seem to get enough of it, but a slight embarrassment
falls over me when I see the photo in my long black, worn-out coat
that my sister from Amsterdam made in the garden this week.
 
At the same time you end up with a mixed complex problem
for which psychology and philosophy have no solution:
why do people do that? In painting there is a term
for it, fear of emptiness. Horror vacui. Nice word but
does it help. Does it then suddenly become differently, perhaps.
 
The origin can be tempted by a statement like I once
-with a small group of foreigners- searched for the sources of the river
Jordan. I’ve already written about that before so I can’t repeat
this even though the day consists of three parts morning afternoon
evening and the night is different. The night watches over the day.
 
I once bought my old worn-out coat of my last pennies.
I couldn’t resist letting the coat hang overpriced in the shop,
now I adjust everything, interior lining, torn pockets,
buttons that let go, buttonholes that tear apart. Meanwhile
the department store went bankrupt. But I still have my coat.
 
 
 
De oude versleten lange jas
 
Ik ben een verzamelaar. Ik kan niet meer langer verborgen houden
dat ik tenminste woorden verzamel maar ook objecten, gedachten,
dingen. Daar schijn ik nooit genoeg van te krijgen maar lichte gêne
overvalt me als ik de foto in mijn lange zwarte versleten jas zie
die mijn zus uit Amsterdam deze week in de tuin maakte.
 
Tegelijk kom je dan bij een gemengde problematiek terecht
waarvoor psychologie en filosofie geen oplossing hebben:
waarom doen mensen dat? In de schilderkunst er wel een term
voor, angst voor leegte. Horror vacui. Mooi woord maar wat heb
je daaraan. Wordt het daardoor anders dan, misschien.
 
De oorsprong laat zich wel verleiden tot een verklaring zoals ik
met een kleine groep buitenlanders de bronnen van de Jordaan
heb opgezocht. Daarover heb ik al geschreven dus ik mag niet
herhalen ook al bestaat de dag uit drie delen ochtend middag
avond en de nacht is anders. De nacht waakt over de dag.
 
Mijn oude versleten jas heb ik ooit gekocht van mijn laatste
centen. Ik kon het niet laten die jas te duur te laten hangen en
nu verstel ik er alles aan, voering binnenkant, gescheurde zakken,
knopen die loslaten, knoopsgaten die scheuren en intussen is
het warenhuis failliet gegaan. Maar mijn jas heb ik nog steeds.

5 thoughts on “The old worn long coat (De oude versleten lange jas) / Poem by Hannie Rouweler

  1. “The old worn coat” is an excellent emotional poem, that filled me with strang nostalgia. The old things carry a Throb, a Warmth that reminds us the past days and the people connected with them. We often tray our old things as our precious collection of emotions and lots of fond memories related them.

    A very gripping poem, Hannie.

    Kudos……!

  2. Excellent poem regarding the coat. I like the flow of the words and the message. You will certainly need it when the snow starts falling and winter sets in. Have an awesome weekend and blessings always!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s