Poems by Juljana Mehmeti  / Translated into English by Arben Hoti

Poems by Juljana Mehmeti 

 

I know…

that nothing belongs to us…,
that nothing is ours,
I know …
that we are a remaining mass
from melting of the last meteor,
blood running through the lymph of life
bone lifting the columns of body
a heart beating the elixir of spirit
mind chewing in silence each pain
and paces walking to the crossroad of life.

 

Lo so …

che nulla ci appartiene …,
niente è nostro
lo so …
che siamo un groviglio rimasto
dallo scioglimento dell’ultima meteora
sangue che scorre nella linfa vitale
ossa che sollevano le colonne del corpo
un cuore che batte l’elisir dell’anima
mente che assorbe in silenzio qualsiasi dolore
e passi che avanzano negli incroci della vita.

@ julja

 

E di…

që asgjë s’ na përket…,
asgjë s’ është e jona,
e di…
që jemi një grumbull i mbetur
nga shkrirja e të fundit meteor,
gjak që rrjedh limfës jetë
eshtër që ngre kolonat trup
një zemër që rreh eliksirin shpirt
mendje që përtyp heshtas çdo dhimbje
e hapa që rendin jetës udhëkryq.

@ julja

 

The revival

Gods have thrown away the malice
planted in the ground the teeth of the Cadmus
the shapes of Gods appearing in the horizon
and the spirit wandering, in God
bodies moving with their head under the arms
the mind lost to the escape of time
limbs,
dragging the weight of sorrow
clouds of dust
everywhere in the world.

Slaves of fate
Of hidden desires
the glimmering raised to the thirst of the eye,
away from himself
from the created will
victim of greed
of the heresy time,
with quenched fire
with no love.

Blue wings are shifted far away
there where life meets the sun
phosphorescent color
in the mirrors of light
climbing this high
and waiting,
for other columns
ivory and raising again
and the stepped pace
steps on you, in the same way…!

 

Rikthim

Perënditë e flakën tutje mërinë
dhëmbët e Kadmit mbollën në tokë
trajtat e zotave shfaqen horizontit
e shpirti i endur, po në Zot
trupa që lëviznin me kokën ndër duar
mendjen përhumbur arratisë kohë
gjymtyrë,
që tërhiqnin peshën e vuajtjes
re pluhuri
kudo nëpër botë.

Skllevër të fatit
dëshirave të fshehura
shkëlqim i ngritur etjes sy,
larguar nga vetja
vullnetit të krijuar
pre e lakmisë
kohës herezi,
me zjarr të shuar
pa dashuri.

Flatra të kaltra zhvendosin larg
atje ku jeta takohet me diellin
ngjyrë fosforeshente
në pasqyra drite
ngjitur kaq lart
e pritur,
që kolona të tjera
të fildishta ringrejë
e hapi hedhur
të shkelë, po njësoj…!

@julja

 

Translated into English by Arben Hoti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s