HIJA IME / Poezi nga Myrteza Mara

Poezi nga Myrteza Mara

 

HIJA IME

Nga dritarja e brengës shikoj skeletin e hijes time
që endet e vetme, si nomade,
me një çadër ëndrre të plagosur,
duke kafshuar mendimet e të djeshmes
për të sotmet e përgjakura.

Si zogjt e trembur zbrapsen hijet e tjera
dita, me turpet e natës mbi shpinë, shetit lakuriq,
sytë lakmitarë kullojnë rrëshirë!
Zgjuar kujshëm tragjedit e vjetra,
nga klithmat e korbave ngadhnjimtarë
ringjallen piskamat e elegjive.

Qiejt, pushtuar nga marrëzia, rrëzojnë eshtra ortekësh
mbi çatinë e kullave të braktisura,
flugerët dhunohen pa mëshirë nga tufanet e kalbur.
Skeleti i hijes time endet nëpër ditënatë;
por une e sodis nga dritarja, i pafuqishëm t’i shkoj pas.

Në karrocën e shpresës
hingëllin kali i etur për lavdinë e mortit,
dhëmbët e heshtjes përtypin pendimin e vonuar.

Poetët ngjyejnë penën në dritën e lotit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s