Poezi nga Miltiadh Davidhi

Poezi nga Miltiadh Davidhi

 

Ku t’i strehoj shpirtrat?

Çarçafët e bardhë të reve,
Të grisura erërave
Nisën të thahen.

Pasoja, që shkaktoi
Stuhia e acart, e mjerimit,
S’ka të sosur.

Qiejt me tjegullat e shtëpive
Të thyera e të flakura,
Mbetën pa çati.

Ku t’i strehoj shpirtrat e mi?

 

Pëllumbat

Nëna ime iku në qiell,
E si për të shuar dhimbjen
E mallin tim për të,
Më dërgoi tre pëllumba
Të bukur qiellor.

E tashmë, dhe pse,
Me sytë ndër yje,
Unë jetoj me përkëdheljet
E puplave të bardha,
E me zërat e tyre.

 

SUPER HËNA MBRËMË

Me sy drite më kërkonte,
E mjëra s’la vend pa parë,
E kur s’ mundi t’më takonte
Iku qiellit duke qarë.

E unë mbeta i hutuar
Nga kjo bukuri i vrarë,
I gjithi i mrekulluar,
Shtanga porsi dru i tharë.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s