Fragment nga novela “Ndiej tek ikën” të autorit Delo Isufi

Fragment nga novela “Ndiej tek ikën” të autorit Delo Isufi

 

Ndiej tek ikën

novele
botuar 2008

Fragment

– Sa do të doja që të bëheshe nusja ime. Të betohem që do të bëjë të lumtur, më të lumtur se vet lumturia.
Ajo ishte tepër e re dhe nuk mendonte që të lidhej aq shpejt.
Ai, në atë qytet kishte ardhur nga larg, por rastësia i kish njohur me njeri- tjetrin.
Në fillim Ajo mendonte se Ai nuk dinte çfarë këkrkonte, pasi iu dha i tëri, me mish e me shpirt.
– Dashuria, i thoshte ai, të bënë të flasish edhe mbroçkulla, mos ma vër re.
Ai i kishte folur shumë pak për veten e tij, për trevat nga kish ardhë, për zakonet, traditat.
Për tridhjetvjetorin e lindjes, vendosi që ti bënte një surprizë, ta çonte në vendin e lindjes së tij.
Teksa ulej aeroplani dukej sikur krahët do të rrëshqisnin mbi ujë. Një zhurmë e lehtë u dëgjua kur rrotat prekën tokën, pastaj një duartrokitje.
Aeroporti ishte në buzë të detit, nja dy kilometra më tutje vinte mali.Aeroplanët uleshin e ngriheshin nga i njëjti drejtim. Rruga për në qytezën e largët ishte me kthesa të shumta dhe kalonte përmes malit të thepisur. Sa më shumë që i largoheshe qytetit, aq më poshtë ulej deti. Tek-tuk një tis mjegullë vishte xhamat e makinës.
– Mos u mërzit, rruga është e gjatë por do të mbrijmë para se të errësohet, ndryshe do të jemi nesër në mëngjes.
– A keni kohë pa ardhur ?
– Është hera e parë që vij.
– Si është hera e parë që vini, nuk e kuptoj.
– Kam ikur kur isha dhjetëvjeç dhe nuk jam kthyer asnjëherë.
– Si është e mundur?
Ai, nga vetja krejt i harruar, vazhdoi mendimin:
– Ndoshta nuk do më njohin. E megjithatë unë atje jam lindur.
Heshti një copë herë e shtoi,
– A i shikon valët e detit. Ato vijnë që nga larg, shtyjnë njera tjetrën, përplasen në shkemb dhe kthehen në hiç. Ashtu edhe unë, si këto valët e detit jam. U përplasa në vite, brodha qytete e shtete, u enda metropoleve dhe më në fund u ktheva këtu. Unë këtu nuk jam nje hiç, por në fund të fundit do të iki një ditë. Do uroja që të më kujtoje …. Dhe, atëherë, unë do të vij aty pranë bashkë me dallgët e detit, ashtu si dikur, me humor. Kjo është jeta. Njeriu që kur lind mendon se do vdes. Ashtu si lindja edhe vdekja është jetësore.
– Ti ndonjëherë fletë budallëqe.
– Jo, unë flas sinqerisht. Ti ndoshta s’më kupton.Të parët e mi kanë vdekur herët, shumë herët. Edhe atyre që u qëllonte fati të jetonin më gjatë, i harronte kurbeti,të tjerët vdisnin nëpër luftra ose i përpinte deti. Ndërsa gratë mbeteshin vetëm, nuk martoheshin më , por rrisnin fëmijtë jetim. Pra, unë nuk mund të jem përjashrtim. Por një gjë është më se e vërtetë, burrat e ktij vendi i duan shumë gratë e tyre, i respektojnë jashtë mase.
Ajo vetëm e dëgjonte dhe mendonte, ndoshta ka të drejtë.Ai ka ikur që fëmijë, ka emocione dhe mall.
Sa më shumë që i afrohej vendlindjes, aq më shumë i afrohej fëminija.
– Ç’ fëmini e bukur dhe e madhërishme!, mërmëriti ai.
Mezi e priste të arrinte atje ku ishte lindur ku kishte belbëzuar për herë të parë, ku kishte shqipëtuar fjalët “ba” dhe “ma”.
Të paralindurit e tij kishin vdekur, bashkëmoshatarët kishin ikur për një jetë më të mirë. Nga më të vegjlit nuk njihte asnjerin prej tyre. Ata e njihnin që të gjithë, jo vetëm atë, por të tërë të ikurit e tjerë. Dhe tani ai kthehej aty vet i dytë.
Ai kish lënë pas shumë vite, kishin difernecë midis njeri tjetrit. I ndanin dhe bashkonin shumë gjëra. Nuset dhe vajzat e qytezës të sapoardhurën e shikonin me zili , madje nuk mund të fshihej edhe kërshëria. Dikush prej tyre ndoshta kish ëndërruar që të bëhej nusja e tij, por ai iku herët dhe nuk ishte bërë i gjallë.
– U ktheve bir, i tha komshija e dikurshme, shtëpia është ashtu si e ke lënë.
– Do doja që të hyja brenda.
– Hyrë, ajo pa çelës është, sot e kam pastruar. Shko bir në shtëpinë tënde përsëriti ajo, aty ke kujtimet e tua, ke fëmininë.
Mbi bufenë e vjetër me dru arre ndodhej llampadari i dikurshëm. Aty ishte edhe kallamari, aty ishte edhe shishja e bojës, e tharë. Në etazher ishin librat dhe fletoret. Në dhomën tjetër që dritarja vështronte nga deti ndodhej krevati i tij i rregulluar si atëherë, mbuluar me velënxën e bardhë. Një palë shapka të vogla preheshin tek fund i krevatit. Nga ajo dritare, natën vështronte vaporrat, aty dëgjonte sirenat e tyre. Mëngjeseve priste të vinte dielli. Aty, ai lodronte me dallgët, me valët e detit.
Një vegim fluid i trazoi shpirtin:
“Sa ëndrra të bukura që shikoja, ëndërroja të bëhesha detar, të lundroja përmes stuhive, por jeta ndryshon rrugës”, mendoi.
Ai ishte i zhubrosur në mendime. Herë-herë sytë e tij merrnin gjyrën e detit kur perëndonte dielli dhe kur mërzitej ato merrnin gjyrën e qiellit kur nis shtrëngata.
Ndërsa ajo ndjehej e befasuar nga peisazhi i vendit përreth.

– Unë tani jam duke shikuar sytë e tu, vështrrimi ytë më duket si një ëndërr e çmendur, dehëse, mrekullohem që të kam pranë, në vend të ajrit thith dashuri.

Ajo hodhi vështrimin nga dritaria. Ishte mot i keq. Dallgët grindeshin. Gjysma e qiellit u nxi. Ajo e kapi fortë prej krahu, kishte frikë se mos binte në det, i dukej sikur do ta rrëmbenin dallgët dhe i’u struk si një zoçkë në gjoks.
– Mos ki frkië, je me mua. Ti je rritur në një vend tjeter. Për gëzimin tim erdhe në këte vend të kreshptë. Unë dua të të bëjë të lumtur, por nuk e di në se kam aq forcë.
– Unë e lumtur jam.
– Jo, njeriut të lumtur i qeshin sytë, i qesh gjithë qenia, lodron me dallgët e nuk mbytet, ti e ke frikë detin.
– Njeriu në jetë thurr vetëm ëndrra të bukura, por ja që deti, dallgët, stuhia këtu qënkan disi të frikshme.
– Ashtu është, çdo gjë e frikshme është edhë më e bukur, është si lulja në greminë.
– Lum ai që e kap, u përkëledh ajo.
– Interesant, kërkon atë qe nuk e ke dhe humbet atë që e ke, gjithë jetën në kërkim dhe vazhdojmë të ecim deri sa më në fund vitet shkërmoqen.
– Materia nuk zhduket, por transformohet, qeshi ajo.
– Kam qënë nxenës i dobët në shkencat ekzakte, ashtu siç ke qënë ti në letërsi.
– Unë nuk kam qënë e dobët në letërsi, por shumë gjëra i kam harruar, pasi kam kohë që nuk lexoj romane, ndërsa poezinë e kam inat.
– Do më pëlqente që të mos harroje si e rritur, por të harroje si e vogël.
– Ç’ndryshim ka, harresa është harresë.
– Harresa e të rriturve të vret, të rëndon në zemër. I rrituri harron me vetëdije dhe duket sikur qëllimi errëson arsyen.
– Më ngatërrove fare tani, e bëre lëmsh.
– I rrituri harron se duhet të harroj dhe kujtohet gjithmonë pse duhet të harroj. Ashtu siç do më pëlqente ti vogëlushja ime që të mos qeshje si e rritur por si fëmijë.

Mendja e atij lordonte gjetkë.
– Ti nuk harron ndonjëherë?, pyeti ajo.
– Mund të mos mbaj mend asgjë por jo kur jam njohur me ty.
Ai e adhuronte, ndërsa ajo ishte pothuajse shumë e kujdesshme në mendime, nuk shfaqte gjithë pjesën e ndritëshme të saj.

Çatia ishte e ngarkuar plotë e përplotë me dëborë. Dëgjohej vërshëllima e erës dhe një krisje e lehtë e trarërve e thyente heshtjen. Një llampë me vajguri qëndronte mbi qemerin e parmakut të oxhakut. Drita që lëshonte fitili reflektohej në pasqyrën e llampës dhe përplasej mureve, ndërsa rrethi i qelqit hidhej në tavan. Aty shikoje një botë të shtrembër, figura mistike, kuçedra, lubi, ëngjëj, që rrrinin pranë e pranë. Por errësira për rreth e mblidhte atë harkë drite sa dukej sikur një litar do i mbyste të gjitha përfytyrimet që shfaqeshin në tavanin me dërrasa pishe.
Ajo nuk rreshtëte së vështruari nga dritaria. Pushuan bubullimat dhe andej nga perëndimi u hap një copë e qiellit. Hëna laronte midis reve si një vajzë lozonjare. Poshtë në det notonin disa yje, që dukej sikur luftonin me dallgët për të dalë në breg.
Nga thellësia e territ, vinte një melodi e mbytur. Zëri i vajzës pak i dridhur, diku ngrihej e herë ulej, të kujtonte një këngë mërgimi a vaji.
Ajo mundohej t’i kapte fjalët, por nuk mundej.
– A e dëgjon një vajzë që këndon.
– Po, e dëgjoj.
– Mos të këndon vallë ty.
– Nuk e di, mundet edhe mua. Këtu vajzat janë shumë te mira, të bukura. Ato nuk martohen larg.
Asaj nuk i erdhi mirë .
– Si duket unë jam e tepërme këtu.
– Jo, ti je më e mrekullueshmja vajzë në botë. Vetëm ti bënë përjashtim. Ti nuk e di se ç’farë mendojnë ato.
– Kush ato ?
– Vajzat e këtushme.
– E si mendojnë, nga e di ti ?!
– Ato ty të shikojnë si perëndi, ndonjera edhe mund te thotë. Ç’farë ka të veçantë ajo nga ne?!.
– E ku qëndron e veçanta ime ?.
– E di vetëm unë.
Zëri vazhdonte të dëgjohej më qartë.

“Presëm djemtë të vijnë nga larg,
I presim ne, ata nuk vijnë,
Zemra ne na digjet flakë,
E varrosim këtu rininë.
I presim por ata nuk vijnë.
Kur vijnë na kanë harruar,
emrin dhe fytyrën ne,
Ata vijnë të martuar,
Presim që të vijnë nga larg,
Presim burrin, presim djalin,
Deti nuk e shuan mallin.
…………………………….”

Kënga dëgjohej larg. Valët e detit që përplaseshin pas shkëmbinjëve dukeshin sikur duartrokisnin vajzën që këndonte.
– Këngë e dhimbëshme, tha ajo.
– Ajo është këngë e vjetër. Në këto brigje burrat iknin, merrnin detin. Djemtë sa vinin brisk në faqe nisnin rrugët e kurbatit. Këtu ka pakë njerzë, burra te moshuar, gra veshur me të zeza, vajza që presin të bëhen nuse e nëna. Dikur prisnin që të ktheheshin vaporrët, prisnin në majë të shkembit kush ta shikonte e para, ndërsa tani presin një letër a një telefonatë nga larg. Eshtë histori e lashtë e ketij vendi. Dalëm , u hap koha, vazhdoi ai.
– Ku të shkojmë?
– Në klub.
Ajo vështroi orën, ishte mezi i natës.
– Mos është vonë, ora po shkonë dymbedhjetë dhe klubi mund të jetë mbyllur.
– Jo, atje duhet të jenë të gjithë të njohurit e mi, më presin.
– Ku e di ti që të presin ?
– Më kujtohet kur isha fëmijë dhe sa herë që vinte ndonjeri nga larg, mblidheshim në mbrëmje tek klubi.
– Ndoshta kanë mdryshuar kohët.
– Jo, këtu i ruajnë traditat.
– Shkojmë atëherë por mos është ftohtë.
– Eshte pak ftohtë, por je me mua.
Ajo e vështroi në sy, i hodhi duartë rrethë qafës e puthi forte dhe i tha:
– Të kam shpirt.

Yjet lartë filluan ta pushtonin edhe atë pjesë të qiellit që e kishin zaptuar retë. Era kish pushuar, deti ishte qetuar. Një hënë e vrarë që kalonte çalë-çalë nëpër qiell hidhte dritën në vragat e kalldremit. Rruga që të çonte në qendër të qytezës ishte e pastër, dëborën e kish tretur shiu.
Klubi midis xhades dhe bregut të detit qëndronte gjatë gjithë kohës hapur, por nuk frekuentohej aq shumë. Atë natë pothuajse ishte plot. Një tavolinë në krye të klubit pranë oxhaku ishte e lirë.
Të sapoardhurit, i përshëndetën me kokë të gjithë të pranishmit . Një vajzë rrethë të gjashtëmbëdhjetave me nishan në faqen e majtë qëndronte në këmbë, u buzëqeshi dhe i drejtoi për tek tavolina e lirë.
– Prit, i tha ai, unë dua të njihem me të gjithë.
Ju dha dorën me radhe, në çdo tavolinë dhe u prezantua me ta.
– Besoj se ju ka thënë kjo vajza, ju sot jeni të ftuarit e mi, për të respektuar mikeshën time qe ka ardhur nga larg. Kjo nuk e di sa njerzë të mirë jeni ju, prandaj e kam sjellë këtu, që t’ju shohë nga afër , duke njohur juve, do njoh edhe mua.
Një grua e moshuar, u çua nga tavolina shkoi drejt tij, e puthi .
– Të kujtojmë qe të vogel, je rritur e je bërë burrë, të prisnim të vije.
– Ja që u ktheva.
– Ke bërë mirë qe na ke sjell edhe këtë vajzën e bukur, tha me humor një shok i tij i fëminisë, që i vogël ke patur shije.
Shpërtheu një e qeshur dashamirëse.
Një burrë i përcëlluar në fytyrë u tha :
– Rrini këtu me ne, ka vend plot.
Ashtu bënë, u bashkuan katër tavolinat dhe dhe u ulën përqark tyre.
Ishin pesë burra, dy djemë te rinjë, një grua e moshuar, tre nuse dhe vajza që shërbente si kamariere dhe në banak, gjithësej pesëmbjedhjetë vetë me gjithe çifitin e ardhur nga larg.
Nisi një bisedë e gjallë e miqësore.
– Ule atë televizor, tha burri me vranja në fytyrë, do llafosemi me njeri tjetrin, por ju , dhe iu drejtua femrave , mos ma ngocmoni shumë këtë bukuroshen.
Vajza me nishanin në faqe uli zerin e televizorit, mori një karrike, e vendosi pranë të panjohurës, i hodhi dorën në qafë dhe e puthi në faqe.
– Qënke shumë e mirë, sa ditë do të rrini ?
– Nuk e di, ndoshta nesër në mëngjes ose nga dreka do të ikim.
– A do vini prap ?
– Nuk e besoj.
– Hajdeni, ne të presim.

Qëndruan gjatë.
Vendasit treguan për të ikurit e të mbeturit, për të moskthyerit asnjëherë që kur kishin ikur dhe që ata nuk i kishin harruar. Ata i kujtonin që të gjithë.

Kur u kthyen në shtëpi, qielli ishte hapur por të ftohtit të priste fytyrën.
– Janë njerzë të mirë dhë nuk i bezdisin të huajtë.
– Edhe ti i mirë je.
– Jo si ata, ata janë vërtetë të mirë, unë jam infektuar me jetën e qytetit. Ata janë të çveshur nga ato prapësi që ne mësojmë në jetën e zhurmshme e aq të egër.
Ishte e lodhur, e zuri gjumi.Ai rrinte pranë saj dhe e kundronte ; qerpikët e gjatë ngadalë po fshihnin dy sy të bukur, ishte me të vërtetë një ëngjëll.
Një rreze e vakët që hyri vjedhurazi nga e çara e kanatës së dritares njoftoi se erdhi mengjesi.
U zgjua si zakonisht, herët, ndërsa ajo flinte ende.
I ledhatoi flokët, i puthi sytë dhe me një zë të lehtë i tha :
– Edhe njëqindë vite të lumtuara ti ëndrra ime.
Ajo çeli sytë përgjysmë dhe vuri re që dita kishte ardhur.
Ai i mori dorën dhe i vendosi një kuti të vogël, dhuratën e ditëlindjes. Ajo e hapi , ishin një palë vathë, një varëse dhe një byzylyk me gurë perle origjinale.
U befasua.
– Ku e di që sot kam datëlindjen ?
– Më ke treguar kur kemi pirë kafenë e parë bashkë. Në universitet kemi marrë disa leksione edhe për diplomacinë. Profesori adhuronte një shoqen tonë të kursit, edhe ajo e pëlqente. Një ditë kur hymë në auditor, në dërrasën e zezë ishte shkruar : « Gëzuar ditëlindjen zeshkanes me sy bojëulliri ». Ne e morëm me mend që e kishte shkruar profesori. Ai na tha, diplomat i mirë është ai që mbanë mend datëlindjet e zonjusheve dhe harron të tijën. Si duket e kishte për moshën.
– Po zeshkania ç’farë tha ?
Për të dalë nga situata, nje mistrec që rrinte në tavolinë me studenten, iu përgjigj :
– Faleminderit profesor, në emrin e tavolines, te auditorit dhe me gjerë . Kaloi me të qeshur.
– Po tani ç’bëhet me ata.
– Ajo u lidh me një milioner, kontabandist armesh.
– Po ai ?
– Ai nga zhgënjimi u gjet i vdekur ne dhomën e tij të hotelit, thanë vrau veten.
– Ç’tragjedi o Zot, tha ajo dhe bëri kryqin. Unë nuk do ta vrisja kurrë veten për dashurinë, po ti do e bëje ?
– Ai e bëri, e donte me të vërtetë shumë, mvaret nga koncepti qe ka secili për dashurinë, por bëju gati të dalim.
Ajo i vendosi perlat, u pa në pasqyre dhe i shkeli syrin .
– Kur ti shkel syrin, shkrep mijëra yje.
– Po ty.
– Mua më ke rrëzuar nga qielli, por kujdes mos më rrëzosh nga kali.
– Pse nga kali ?
– Do udhëtojmë me kal.
– Ku do shkojmë?
– Lart në shpella.
– Sa bukur !

Ajo nuk kishte kalëruar asnjëherë . Troku i kalit i dukej si një muzikë që vinte nga fund i shekujve.
– E di si më duket, sikur fluturoj mbi Pegaso, sa bukur !, përsëriti ajo.
– Bukuria jote e laton këtë vend të ashpër , shikoje, qielli e ndali stuhinë, deti i zbuti dallgët, me ardhjen tënde këtu e diellzove vendin, ti s’e merr me mend sa të dua.
-Ruaj pak edhe për nesër.

Një gurë i madhë që qëndronte në këmbët e malit dukej siku nga çasti në çast do të rrokullisej e do të merrte gjithçka përpara, pastaj do dergjej në fund të detit si shokët e tij.
Kushdo që shkelte për herë të parë në ato treva, ai u shfqej frikshëm. Sertësia e vendit, deti, mali, gurët, shpellat, honet, greminat, të bënin të ndjeheshe më trim, të burrëronin para kohe.
– Kam frike se mos bije ai guri dhe na e prish lumturinë.
Ai qeshi.
– Pse qesh, shiko sa i tmerrshëm që është.
– Ai ka mijëra e mijëra e mijëra vjetë atje dhe ashtu krenar, ai pret nuset e bukura që vijnë në krahinën time.
– Ku do shkojmë tani?
– Do shëtisim rreth shkëmbinjve.
Kur mbrijtën tek vendi, njeri prej tyre ishte tepër i lartë dhe me strehë .
– Ky quhet “Shkëmbi i bletëve”
– Mos me ço atje se na pickojnë bletët.
– Bletët rrinë poshtë shkembit, atje ato ndertojnë hojet dhe mjalti i tyre nuk mund te merret nga kushdo. Shumë pak njerzë zbresin me litarë nga maja e shkembit, lëkunden deri sa i afrohen fundit të strehës, me njerën dorë kapin gërxhin dhe me tjetrën vjelin mjaltin, pastaj i terheqin nga lartë.
– Sa gjë e frikshme.
Duke shikuar lart, ne faqen e murit ishin disa gërma, u afrua dhe nuk u besoi syve.
– Shikoje, thirri ajo, atje është shkruar emri yt, kush e ka gdhendur ?
– Unë, kur kam qënë fëmijë.Kur mbusha dhjetëvjeç, zbrita për herë të parë dhe të fundit me litar nga lart, gdhenda emrin e mbiemrin, pastaj mora rrugët e kurbetit. Ky jam unë, jam i gdhendur këtu. Ndonse në atë metropol aq të zhurmshëm jam marrosur pas një ëndrre të çmendur, mendja qëndron këtu, lodron me valët e ngitet sipër në qiell e përzihet me retë. Pra, ti vogëlushja ime unë jam i trazuar.
Ajo e dëgjonte me vëmendje.
– Si është e mundur, ti këtu je më ndryshe, flet më bukur, me pasion.
– Krenohem që kam ardhur me ty. Mos harro është pasioni ai që na bënë të ëndërrojmë, të shpresojmë.
– Ti më shumë ëndërron apo shpreson, e ngacmoi ajo.
– Kur jam vetëm ëndërroj, kur jam me ty shpresoj.
– Ku qëndron ndryshimi ?
– Kur ti të jesh larguar, unë do mësohem me vetminë por do mrekullohem nga një ëndërr e dikurshme, bukuria e syve të tu do më shoqëroj dhe atëherë në rrëpirën e mendimeve do gjejë qetësi, ky është ndryshimi.
– Pse mendon kështu?
– I’a lëmë kohës.

Ajo shpalosej si një mrekulli.

* * *

Ajo e vuante që burri nuk përkujdesej aspak për të. Jo vetëm aq, por shpesh herë kur ajo shfaqte mendime, ai ose heshtëte, ose e kundërshtonte. Nga jashtë dukej sikur në shumë gjera bashkoheshin, ndërsa në të vërtetë, në shumë gjera ndaheshin. Madje, edhe bizneset i kishin të ndara. Ai merrej me prodhimin dhe tregëtimin e pjesëve të këmbimit për automjetet e rënda ndërsa ajo menaxhonte një studio të madhe projektimi. Edhe punët e shtëpisë i kishin të ndara.Ajo kujdesej për mbarëvajtjen e ekonomisë , psoniste, gatuante, pastronte e sistemonte gjithçka, ndërsa ai hante dhe flinte. Sherret e fillimit kishin ardhur duke u vakur pasi ajo ishte tolerante dhe falte.
Ai, jo vetëm që nuk i gjendej pranë shpirtërisht por me shkujdesjen e tij e tepronte, i çvishte çorapet dhe i hidhte mbi divan, këpucët i linte në kuzhinë, në çdo dhomë që kalonte, i ndizte dritat dhe nuk i fikte , ajo e ndiqte nga pas për të mbledhur e sistemuar ato që ai linte rrëmujë.
Kështu ndahen ngandonjëherë punët në familje. Ajo ishte një grua e përkushtuar, fjelëpak dhe, edhe në ato raste kur ajo donte që të thoshte diçka, nuk e gjente mbështetjen e të shoqit. Pra, në shtëpi ajo ish mësuar të duronte, ti bindej fatit e të mendonte për punën ku ndiente edhe kënaqësine më të madhe. Për kolegët ishte e preferuar, për të mos thënë e pëlqyer dhe e lakmuar.
Kështu nisi edhe ajo ditë e pesëdhjetë vjetorit të lindjes së saj.
Kur i shoqi u ngrit nga shtrati, ajo ishte duke përgatitur mëngjesin. Kafe, një copë kek dhe qumësht për vete dhe nisi t’i gatuante atij. Ai, i shëndetshëm e kaba, pak grykës kërkonte gjellë sa hapte sytë.
Ajo përtoi, i fërgoi dy kokrra vezë me djathë, dy kremviçe, i leu bukën me gjalpë e reçel, pak proshutë, i paketoi dhe ia bëri gati për me vete.
Ai sa u çua nga krevati, u kollit dy-tre herë, u pa në pasqyrë, u shtriq, gogësiu, vështroi veten dhe tha:
– Interesant, çdo ditë dukem edhe më i ri, si thua ti grua?
– Natyrshëm, ende të rinjë jemi, por vitet kalojnë.
– Sido që të ecin vitet, unë ato i shkel me këmbë, nuk pyes fare për to, dhe me një lëvizje të rëndomtë të këmbës së djathtë, bëri sikur shtypi diçka.
Ajo vuri buzën në gaz e mendoi, ne ikim dhe harrojmë që vitet i lëmë pas dhe priste që i shoqi ta uronte për ditëlindje. Ai si duket kish harruar , si gjithëmonë.
Teksa hapte derën për të shkuar në punë, i tha:
– Harrove për diçka.
– S’kam harruar asgjë, ushqimin e mora.
– E di që bukën e more, por harrove që unë sot kam ditëlindjen.
Ai bëri një ou të zgjatur dhe shtoi:
– Më doli fare nga mendja që ti mbushe pesëdhjetë vjet. Sa shumë! Sot kalon në gjysmën e dytë të shekullit.
Asaj i erdhi keq e mendoi, sa do më pëlqente që te më shoshte: sa pak, sa e mirë që je, por s’ka gjë, për burrin ndoshta dukem e moshuar.
Kështu nisi edhe ajo ditë, pa emocione dhe ngrohtësi familjare: Me rregullimin e shtëpisë, me përgatitjen e drekës duke menduar se do priste shokë e miqë te burrit, pa përjashtuar ndonjerin prej tyre që mund ta tepronte në pije, dhe ajo do të buzëqeshte me atë nurin e saj të hirshëm.
Ndonse nuk priste ndonjë dhuratë të veçantë nga i shoqi, ajo mendoi se do blinte diçka, të paktën një parfum, pasi gjatë njëzetëviteve njohje e martesë, ajo nuk e kishte harruar asnjëherë ditën e lindjes së tij kurse ai asnjëherë nuk ishte kujtuar .
Aty nga ora pesë e mbasdites, u dëgjua boria e makinës.
Erdhi, tha ajo me vete.
Ai, që jashtë portës me hekura, i ra ziles, përtonte të nxirrte çelësin.
Ajo vrapoi për tek porta e jashtme, hapi derën, përshëndeti të shoqin dhe nxitoi para tij.
– Grua, i thirri ai, në bagazhin e makinës ke diçka, merre se harrova ta sillja, tani u kujtova.
Po me atë ngut, u kthye për tek makina, hapi derën e bagazhit, mori pakon dhe u fut në shtëpi.
U gëzua, dhurata e parë qe më bënë burri, mendoi.
– Hape dhe vendose ne frigorifer.
E kuptoi që ishte një ëmbëlsirë, por ish kurioze të lexonte çfarë i kishte shkruar.Kur e hapi pa se ishte një nga ato tortat që presin vitrinave për tu peshkuar nga kalimtarët e ngutshëm. Megjithatë, ajo e vlerësoi.
– Faleminderit.

Ai shkoi në dhomën e gjumit, u shtri pa hequr rrobat, ndërsa ajo vazhdoi te merrej me punët e lëna përgjysmë.
Mendimi i fluturoi larg. Nga sirtari i komosë ku mbante bizhuterutë, nxorri një kutiçkë të vogël, e ledhatoi me duartë që i dridheshin, hapi kapakun dhe me sytë që iu ngarkuan në çast, vështroi perlat.
Ishte një varëse, vathët, byzylyk dhe një unazëtë gjitha perla origjinale, dhuratë për tridhjetëvjetorin e lindjes nga një mik i dikurshëm, por…..
Ende nuk ishte njohur me njeriun i cili u bë bashkëshorti i saj.
E meritoni u tha atyre, që sot të qëndroni me mua, do e kalojmë ditëlindjen bashkë dhe një mendim i beftë i shkrepi në kokë. Nesër në mëngjes do nisemi, u tha perlave.

* * *

Kur aeroplani preku token, u dëgjua po ajo duartrokitje.
Kanë kaluar njëzetëvjetë, mendoi me vete dhe asgjë nuk paska ndryshuar. Taksia nisi rrugën për në qytezën e dikurshme.
Atëherë ishte e re, nuk udhëtonte vetëm. Vitet kishin bërë të vetën, nuk ishte ajo vajza që vraponte, që vetëm qeshte, ishte ndryshe, më e matur, më e ndrojtur, më e kujdeshme, e kish rrahur jeta. Disa fije bore i kishin zbukuruar kaçurelat.
Taksia ndaloi në sheshin e vogël, po në të njejtin vend, pranë klubit të vogël mbuluar me dërrasa pishe e me çati alpine. Katër a pesë fëmijë që loznin aty e lanë topin dhe u drejtuan për nga maikna.
– Mbrijtëm zonje, kur do të ktheheni që të vij t’ju marrë, i tha taksisti.
– Nesër në mëngjes herët, dua që të kap aeroplanin e orës dymbedhjetë.
– Mirupafshim zonjë, uroj ta kaloni këndshëm, tha shoferi dhe u largua.
Rregulloi flokët që ia shpupuriti era dhe u drejtua për në klub.
Mendimet i vinin të paqarta e rrëmujë.
Përse erdha, cilin do takoj, ku do qëndroj. Po sikur ai të jetoj këtu si do e justifikoj ardhjen time? Ç’farë do t’i themë?. Sa herë që ai me kërkonte në telefon, unë nuk iu përgjigja madje ndërrova numurin e telefonit. Sa gabim bëra që erdha, mendonte dhe nuk e shfajsonte dot veten.
Në qoshe të klubit, nga e djathta tre te moshuar gjerbnin nga nje gote pije. Njeri ishte me mustaqe te thinjura e kapele republike në kokë, tjetri pak më i ri thithte një puro pa e hequr nga goja ndërsa i treti anash karrikes së tij kishte mbështetur dy paterica druri. Fytyrat e tyre ishte gjithe kreshpa ashtu si malet përrreth, por sytë i kishin depërtues si thellësia e detit.
I përshendeti me kokë dhe ata ia kthyen nderimin po me kokë, ndërsa ai me kapele vuri dorën tek streha dhe e lëvizi paksa në shenjë respekti.
U ulë në tavolinën afër banakut.
Një çupëlinë me flokë rica –rica lidhur me dy kordele ngjyrë manushaqe iu afrua shkujdesshëm dhe e pyeti.
– A dëshironi të merrin ndonjë gjë zonjë ?
– Një kafe, të lutem.
– Si e doni kafen zonjë ?
– Të zakonshme, ashtu si e pini ju.
U kujtua që ata e pinin kafen të rrahur në havanë dhe atëherë i kishte shijuar.
Vajza e vogël u fut brenda banakut, përgatiti kafen dhe ia solli.
– Ju bëftë mirë zonjë .
Vogëlushja teksa largohej, ngadalësoi hapin dhe me gjysmëzeri shtoi :
– Zonjë, po të keni ndonjë nevojë tjetër , më thoni, mund t’ju ndihmojë.
Ajo e vështroi me admirim vogëlushen.
– Patjetër që do më duhet ndihma jote.
Ajo buzëqeshi, tundi kokën në shënjë pohimi dhe fjongot mbi krela i lëvizën si të ishin dy flutura.
– Ku mund të ket ndonjë hotel këtu afër se dua të çlodhem pak.
– Këtu nuk ka hotel zonjë. Kur vijnë të huaj flenë në shtëpitë tona. Ju mund të rrini ku të doni. Hajdeni në shtëpinë time, mamasë do ti bëhet qejfi.
– Ulu pak vogëlushe, pa më trego a shkon në shkollë.
– Po zonjë, por ndihmojë mamanë, ja tashti do të vijë.Edhe mamaja ka punuar në këtë klubë herët, që kur ishte sa unë, po të këni ardhur tjetër herë këtu, ajo ju njeh, tha vajza.
– Mami, thirri vogëlushja, këtë zonjën do e kemi mysafire sonte.
Gruaja që sapo hyri ishte rreth të dyzetave po dukej disi më e madhe. U përshëndetën me njera tjetrën dhe qëndruan një çast pa folur.
– Mama, nisi prap vajza, me kafe zonjën e qerasa unë, a të rri edhe unë pak me ju.
– Është hera e parë që vini këtu, më dukeni shumë fytyrë e njohur.
– Mundet, edhe mua kështu më dukeni, ka njerzë që ngasojnë.
Një njohje e largët i afronte.Gruaja me nishan në faqe ishte vogëlushja e dikurshme që e kishte pritur edhe herën e parë.
– Kam ardhur edhe një herë tjeter, para njëzetë vitesh, tek ky loka e kam pirë kafen edhe atëherë, vazhdoi mendimin ajo.
– Patjetër që unë ju kam servirur, madje të kam puthur edhe në faqe, ishe shumë e bukur, shumë pak ke ndryshuar.
– Tani më kujtohet si nëpër hije.
– Të themë të drejtën, të njoha sa hyra tek dera, por druhesha se mos gaboja.
Gruaja u çua në këmbë, i zgjati dorën mysafires dhe i tha :
– Mirëseerdhët, unë të prisja, edhe vajzës ia kam lënë porosi.
Ajo nuk e kuptonte për çfarë bëhëj fjalë por mendoi të mos nxitohej, do kishin kohë të flisnin. Nuk dinte si ta pyeste për mikun e saj të dikurshëm, për të justifikuar rrugën e gjatë që mori për të ardhur deri këtu.
– A dëshironi të pinindonjë gjë nga unë ?
– Do më shijonte edhe një kafe tjetër si kjo me kusht që të ma përgatis vajza.
– Ç’e mirë ju solli përsëri?
– Një kujtim i vjetër më mundon dhe erdha ta shikoja përsëri këtë vend.
-Nuk ka ndryshuar shumë.Jemi po ata, edhe ata që na mungojnë, këtu i kemi.

Ajo u trondit, mendoi se këtu banonte edhe miku i saj i dikurshëm por bashkëbiseduesja e vuri re sakaq e shtoi.
– Të prisnim zonjë. Një shokë i ngusht i mikut tuaj na ka sjellë një pliko për ty.
– Për mua, tha me habi.
– Po, për ty zonjë, ne nuk e kemi hapur zarfin.
– Nga kush, pyeti përsëri.
– Nga ai dhe është vetëm për ty, do ta jap kur të shkojmë në shtëpi. Më kujtohet si tani kur erdhët jut e dy.E vumë re që ai të donte shumë, të prisnim, të prisnim zonjë, përsëriti ajo.
– Po ai ku është?
– Ai ka vite që përrallet midis yjeve dhe detit, zonjë, u përgjigj me gjysmë zeri.
– Pra, ai nuk jeton më?
– Të gjitha sendet e tij na i ka dërguar një shoku i tij i punës.

Pothuajse asgjë nuk kishte ndryshuar në atë shtëpi, po aq e rregulltë, aq e pastër si atëherë.
– Letra i ka ardhur nënës sime, ajo kujdesej për shtëpinë, tani kujdesem unë.

Mbi zarf shkruhej:
“Po të vijë ndonjëherë një nuse e bukur jepiani, zarfi brenda është për atë. Ndoshta ajo do të vijë kur të ndiej mallë. Punët dhe largësia nuk më lenë që të vijë, por jam pranë jush, jam aty tek Shkëmbi i Bletëvë”. Ju puth dhe ju dua shumë.”
Nisi të lexonte.

* * *
Ishte pranverë. Lulet e para sapo kishin çelur dhe dheu dukej sikur do të bleronte më herët se beharet e tjerë. Shumë vite më parë kisha mbaruar studimet për letërsi. Isha ndër studentët që mbahesha mend nga shokët dhe pedagogët. Aktivizohesha në shumë drejtime. Shkruaja, recitoja, këndoja, merresha me sport, sidomos me not e ski, më sakt, isha disi i marrë.
E me çfar nuk merresha, me të gjitha , por letërsia më tërhiqte më shumë, aty gjeja veten.
Përveç disa poezive të botuara në një gazetë lokale, të tjerat i ruaja dorëshkrime, ndoshta ngurroja, ndoshta i quaja të paarrira.
Pas një testimi të gjatë e maratonë, më në fund gjeta një vend pune. U emrova koordinator në një ndërmarrje të madhe botuese. Puna e përditëshme, jo vetëm që ishte e vështirë dhe voluminoze, por nuk më jepte edhe kënaqësinë e duhur. Më duhej të studioja e perfeksionoja edhe dy-tre gjuhë të huaja, pasi institucioni kishte lidhje e bashkpunim me disa ente botuese në shtete të tjera.
Banoja në një apartament të marrë me qira, në një qoshe të qytetit, afër një pylli me pisha, ku smogu thyhej disi.

I mësuar me rutinën e përditëshme, i lodhur nga ngarkesa e punës e pak i mërzitur nga vetmia, mbasditet dhe kohën e lirë, kur më tepronte, i kaloja duke lexuar romane e shkruar poezi. Shkrimet nuk kisha mundësi t’i botoja në një vëllim të vetëm, pasi shpenzoja shumë për veshjen dhe kafet i pija në baret më në zë të atij qytetit aq të zhurmshëm. Kisha shumë shokë e miq.

Zyrat ndodheshin në katin e nëntë të një ndërtese tridhjetë katëshe. Korridori i madh, sa i gjatë dhe i gjerë, plotë hapsirë e i ndriçuar nga neonet, shërbente edhe për pritje e ceremonitë e rastit. Një pikturë e varur në mur, pasqyronte peisazhin e detit të trazuar e me dallgë në fortunë. Valët e detit herë-herë ngriheshin, shtynin njera tjetrën dhe kur vinin në breg , shkërmoqeshin në një pluhur argjendi. Dy-tre pulëbardha, tej në fund të pikturës, qëndronin pezull mbi valë. Retë e shpupuritura në qiell, nuk e linin detin të dilte nga shtrati kur frynte e gjëmonte shtrëngata.
Sa herë që kaloja aty, sodisja pikturën e më kujtohej vendlindja. Isha lindur në një fshat buzë detit. Erërat që frynin aty gjatë gjithë vitit, dukej sikur fshatin do ta shkulnin nga vendi. Yjet, në netët e kthjellta notonin në detin e pamatë. Një gji poshtë fshatit, prej shekujsh ishte streha e piratëve. Kur vjeshta trazonte qiellin, rrufet gjuanin njera tjetrën në faqen e malit.

Një ditë, nga dera gjysmë e hapur, syri më kapi një siluetë vajze që kaloi në korridor e u fut në zyrën matanë. Kërshëria më shtyu të ndërprisja punën dhe ta vija re kur të dilte. Më kot, ajo si duket punonte aty, por unë s’e kisha parë . Çuditërisht, m’u duk sikur një zog i vogël m’u fut në kraharor e nisi të më çukiste zemrën.
E lash punën dhe nisa të shkruaja një poezi. Pasi e përfundova, e lexova disa herë e më pëlqeu, nuk i bëra asnjë korigjim. Ishte poezia e parë që i kushtoja Asaj. E titullova:

Orteku i jetës.

Andej ku qielli i skuq retë,
Thëllimi,detit i ngrin shtatin,
I vetëm pres në të fundmin breg,
Ortekut të jetës t’i ndal vrapin,
Larg nga lindja shkrep një rreze,
Aromë pranvere sjell me vete.

Atë mbasdite dola shëtitje në rrugën me mimoza. Aroma e tyre ndihej gjithandej. Ca copa re lodronin në qiellin gri. Gjurma që linte një avion në hapsirë, e ndante qiellin në dy pjesë. Edhe njerezit atë buzëmbrëmje ishin disi më ndryshe, sikur prisnin dicka, sikur nxitonin për diku. Unë vetëm meditoja dhe ashtu i shkujedesur e i zhytur në botën time, kur yjet u shfaqën lartë në hapsirë, u ktheva në shtëpi. Dola në ballkon e tymosa një cigare. Duhanin e kisha shokun më të mire, më shoqëronte gjithandej. Hëna laronte mes reve, kalonte pranë njerës, më shkelte syrin, shpërfillte tjetrën dhe më joshte drejtë qiellit.

Mu kujtua poema “Ciganët” e Pushkini. Kur Zemfira ra në dashuri, priste me padurim që burrin e saj të bardhë, Alekon, ta kotëte gjumi, për të vrapuar drejt të dashurit te saj cigan. Në mesin e natës, poshtë kupës së qiellit, Alekos i del gjumi, kërkon të shoqen, por babai i saj, cigani plak e i mençur i thotë :

Në kaltërsi pa vështro,
Si endet Hëna krejt e lirë,
Dhe derdh parreshtur mbi natyrë,
Kudo njëlloj shkëlqim ajo.
Kur ndonjë re përbri afrohet,
I vete pranë, e ndriçon –
Po ja, te tjetra prap kalon,
Dhe prap prej saj pastaj largohet,

Në qiell Hënës argjendore,-
I thua dot: Aty qendro,
I thua zemrës vashërore,
Veç një në botë dashuro ?

Ndoshta është një përjashtim, thashë me vete, ndoshta jo.

Vajza e paradites nuk më shqitej nga mendja.
Një çast, mora disa re në qiell dhe i’a vesha fustan nusërie. Pastaj kapa Hënën dhe i’a vara tek gusha. Këputa dy yje dhe i’a vura tek gjoksi. Andej, nga ana tjetër e globit, mora Kashtën e Kumtrit dhe i’a vendosa fjongo në kokë. Kapa dy meteor dhe i’a vendosa vath. Kështu e ndërtova në mendje nusen e ëndrrave të mia. Doli një vajzë e gjatë, me trup të drejtë, me flokë të zeza, me sy bojë kafe në gështenjë, pak esmere. Dukej sikur zbriti nga qielli drejtë e në ballkonin tim. I kushtova nje tjetër poezi vajzës që me pamjen e saj më dehte.

Ca copa re mblodha në qiell,
Ia vesha fustan nusërie,
Hënën ia vara te gusha,
Në gjoks i vura dy yje.

Qesha me vete. E përfytyroja nuse. E shikoja tek vallëzonte nëpër yje.Më vetëtinin mendimet, ato bridhnin gjithandej, në tokë, në qiell, në dete. Isha i hapërdarë.

Hëna po gremisej prapa malit. Isha gati të shkoja atje, ta merrja e ta sillja në shtëpi. U ktheva në rininë e herëshme. Kur më dilte gjumi natën, më ngjasonte me një kungull të madh të varur në dritare. Pastaj, nga më të rriturit mësova se Hëna është motra e Diellit. Një ditë motër e vëlla u grindën keq. Motra e goditi vëllain me gur dhe i theu këmbën, ndërsa ai i dha një shuplakë e i dëmtoi syrin. Mendoja: “Prandaj Hëna llamburit pak por ikën shpejt,ndërsa Dielli ndriçon shumë por ikën ngadalë.”
Sa e bukur është fëminia, plot trille !

Duke soditur pikturën, ndjeva një hap të lehtë. Ishte Ajo. Ishte po Ajo që e kisha ëndërruar e përfytyruar të djeshmen e asaj dite. Kryqëzuam vështrimet dhe një përshëndetje mirësjelljeje rrodhi midis nesh.
O Zot sa e bukur që ishte ! Ngjasonte me Afërditën.
M’u duk sikur kisha vite që e njihja, ndoshta para se të ish lindur, ndoshta para njëqintë vjetësh. Mundet të ishim njerëzit e parë të kësaj toke ëndërrvrarë. Ecte këndshëm, krenare e me vështrimin drejtë.
Nisa ta adhuroj. Dilja shpeshë herë në korridor për ta vështruar, ta përshëndesja, të kënaqia syrin, të lehtësoja zemrën. Por ajo, vinte e ikte si një meteor, linte vetëm shkëlqimin pas.
U miqësuam shpejt. Një pushim dreke e ftova për kafe.

E vendosa në krahun e djathtë e u nisëm drejte një lokali që gjendej aty afër. Në verandë, një lule që gjendej në tavolinë, midis nesh, dukej e tepërt. Ajo heshtëte, fliste pak, më shumë dëgjonte.
Kur fliste, nga buzët e saj të trëndafilta, çeleshin vetëm gonxhe, petalet mbushnin qiejt. Ajo nuk kishte moshë, dukej gjimnaziste, studente, nuse…
Ashtu, karshi njeri tjetrit, disi me ndrojtje, me bishtin e syrit, i këqyrja tiparet e fytyrës. O perëndi nga kish ardhur ai ëngjëll ! Zoti e kish patur pushim atë ditë që e kish krijuar. Një rreth i hollë e i padukshëm, në flokët pisë të zeza e me pak onde që i shpupuriste lehtë puhija e pranverës, ndalonte fluturimin e tyre. Matanë syzeve, dy sy të ngrohtë e të sinqert ofronin miqësi. Buzët, si dy gjysmë hëne, të rrëmbenin nëpër rruzullime.. Hijshmëria e saj të joshte drejtë të panjohurës.
Biseda nisi natyrshëm. I premtuam njeri-tjetrit se do të ishim shokët më të mirë në botë. Në jetën tonë do të shkruanim një roman me mijëra faqe, do ta ruanim në mendje, shpirt e zemër, pa vënë re shenjat e pikësimit midis frazave magjepse. Ishte me të vërtetë si një ëndërr marramendëse. Ajo ishte zanë, perri, idhull, nimfë, amazonë, hyjni, sa ashtu pakuptuar, u nisëm drejtë Hënës ku edhe bëmë dasmën tonë. Vetë Zoti erdhi e na vendosi kurorën e martesës. Në këtë ceremoni nuk munguan as Arushat, të dyja, të cilat si me përtesë shtruan banketin në sofrën e madhe të qiellit. Yjet na vështronin me kërshëri, u bënë xheloz.
Biseda vazhdoi gjatë e këndshëm. Folëm për artin, letërsinë, muzikën. Nuk më pyeti për asgjë. Ndërsa mua më dukej sikur e njihja më mirë se veten time.
Gjatë gjithë kohës mendoja: Si hyri kjo vajzë tek unë !? Nga ç’planet ma solli Zoti ?! Më dilte përpara fytyra e saj, i dëgjoja zërin, i ndieja dihatjen.
Nisa të shkruaja. Mendimet më rridhnin si një burim gurgullues që zbret nga mali e merrë përpara çdo gjë që gjen. Qëndroja poshtë një ujëvare dhe cërklat e ujit më freskonin mendjen.

Vështrimi më mbeti aty

Në verandën e barit çdo mëngjes,
Një zonjushëz, sa here pinte kafe,
E vetme ish, dhe dielli me finesë,
Vononte rrezet t’i hapte.

Një trëndafil në vazo ish aty,
Vajza trëndafil në tavolinë,
Dy lulet rrinin për karshi,
Karshi me timin vështrim.

Sa ikte vajza, vinte dielli,
Buzëqeshjen linte në petal,
Ika dhe unë por vështrimi,
Më mbeti aty në verandë.

Nuk doja që ta humbisja, dëshiroja të jetoja gjatë, tërë jetën me atë vegim të çmendur.

Një ditë, larg, shumë larg nga ajo, i nisa një mesazh:
“Ç’dëshironi ndonjë gjë karakteristike nga ky qytet bregdetar?”
Nuk prisja përgjigje. Pas disa sekondash, sinjali i telefonit më zgjoi nga ajo letargji mendimesh. Ishte përgjigja e mesazhit:
“Vetëm pak kripë sepse më mungon.”

Ishte me humor, e matur dhe e kujdesshme në të folur. Emocionet nuk i shfaqte, i mbante prush përbrenda. I ruajta mesazhet e saj. Bashkëbisedoja me të nëpërmjet ekranit te celularit. Kur i telefonova një herë tjetër, më tha se ishte disi e lirë.
Shkuam në një lokal që e preferonte shpesh kur ishte me shoqet e saj të punës. Ishte bukur. Një pemë na rrinte kurorë mbi krye.
Shpeshë herë ngurronte.
Nisi një jetë tjetër për mua, më e gjallë, shpresëdhënëse. Diçka e brendëshme, e pakuptueshme , më shtynte drejt saj.
– Më duket se kam rënë në dashuri me dikë, – i thashë.
– A e di ajo?
– Ndoshta nuk e di. A do më ndihmoje po të të kërkoja këshillë ?
– Jo, nuk besoj.
– Pse?
– Dashuria është si fruthi, sa më vonë të të kap, aq më i vështirë është kurimi, – tha natyrshëm.
– Do doja të vdisja vetëm nga fruthi.
– Nuk vdes por të lë me pasoja.
Më shkrepi një mendim në kokë, sikur ta pyesja, kur e kish kaluar atë dreq “sëmundje” ajo , por vazhdova.
– Ç’ mendim ke ti për këtë ?
– Për kë ?
– Për dashurinë, pra.
– Të kesh një dashuri të madhe në jetë apo një jetë të gjatë me dashuri, cilën do preferoje ?, – më pyeti.
– Vetëm nga një për secilën. Një jetë dhe vetëm një dashuri.
– Të kam shumë xhan.

Mbrëmjeve, si gjithmonë, e pija kefen në ballkon, nën shoqërinë e Hënës, e cila nuk donte të ikte ato netë. Zgjata dorën, e kapa Hënën dhe e fsheha në korije. Nuk doja që të bëhej xheloze me “Hënën” time.

Kisha ditë pa e parë. Si duket kish ikur me pushime, diku larg. Në këtë amulli mendimesh, me shpirt të trazuar e disi i lodhur, pas një nate pagjumë, hodha gjendjen time shpirtërore në letër. Më vonë, kur i’a tregova asaj, takimin që pata me vdekjen, nuk i pëlqeu.

Ti vdekje që skërmit dhëmbët,
Dhe unë në heshtje të pranoj,
Ngadalë po më ftohen këmbët,
Zemra, rrahjet ngadalëson.

Të shoh mbi krye,e pas teje,
Më shfaqet jeta në ekran,
Dikur gjaku nëpër deje,
Burbullonte si vullkan.

Që kur linda e gjer tash,
Jetova jetën, si më erdhi,
Bëra çmos të lija pas,
Asgjë tjetër,veçse emrin.

Do më shajnë, unë e di,
Ndonjë vajzë hatërmbetur,
I betohem, s’mbaj mëri,
As në jetë e as i tretur.

Kishte të drejtë. Shpeshë herë kërkojmë që jeta të jetë një ngjyrëshe, vetëm e bardhë. Harrojmë që ajo është një mozaik, një përzierje, amalgam, këtu qëndron edhe bukuria e saj. Mendova me vete: Ne jetën e duam, e respektojmë, e ngremë në qiell, ndërsa ajo nga ana e saj, jo pak herë sillet shpërfillshëm, nuk na kupton.

Rrezet që i kish dhuruar dielli gjatë pushimeve, e kishin bërë edhe më të bukur, kish marrë një gjyrë të bronxtë.

Ajo ish tepër e sinqert, nuk dinte të gënjente. Në qënien e saj reflektohej mirësia, dashuria për jetën, për të bukurën, për njerzit, cilësi e virtyte këto që strehoheshin vetëm në shpirtin e saj aq të dlirtë.

Ishte vërtetë si një shpirt, kështu hyri tek unë. Doja që të mos largohej kurrë. Nuk rrija dot pa e parë. Sa herë që e takoja, ajo derdhte vetëm hir.

Një mëngjes, kur drita puthi tokën, agimi trokiti edhe në dritaren e dhomës sime. Duke pritur me padurim takimin me atë, një zog i vogël e i bukur, më tërhoqi vëmendjen. Ai u shkëput nga shokët dhe qëndroi në ballkon. Mu duk sikur nga qielli zbritën perritë dhe, më e bukura e tyre u shkëput nga shoqet për të më djegur e shëruar sërish zemrën e zhuritur. Shkrova poezinë e ardhjes së perrive.

Andej nga qielli zbritën perritë,
Shigjetat lëshuan,kudo në çdo anë,
Kaloi pranë meje, e bukura atë ditë,
Zemrën ma zhuriti, me syrin e saj.

Lodruan prap, në qiell fluturuan,
Ikën të gjitha, njera për çudi,
S’donte të ikte, zemrën pa shëruar,
Prap ma dogji, me zjarrin-dashuri.

E vlerësoja edhe më shumë. E ndërtoja në mendje ashtu siç ishte:
Një vajzë qytetare, me botë, me shpirt të madhë e fisnik, ku ishin të pandara e kudo baresnin lirshëm bukuria e freskia me maturinë e mençurinë. Ishte jetësore, e madhërishme. Në vështrimin e saj dukeshin yjet, aty pasqyrohej Hëna, pjesa e saj e ndritëshme.
Mbaj mend që një herë më pyeti se cilët sy më pëlqenin më shumë. Në një revistë, gjeta veçoritë individuale të njeriut të përcaktuara nga gjyra e syve. E fotokopjova atë faqe dhe i’a nisa me fax. U lumturova që ngjyra e syve të ëndrrës sime, ishin sytë e saj.

Po të isha shkrimtar, pa frikë do të shkruaja qindra romane, ku secili prej tyre do ishte më i pëlqyer se tjetri. Po të isha piktor, fytyrën e saj do ta pikturoja në mijëra portrete dhe, edhe portreti më i pa arrirë artistikisht, do ishte më i mirë se të gjitha bukuritë e botës të marra së bashku. Ajo ishte vet romani, ajo ishte piktura, ishte…gjithçka.
Po t’i lexoj ndonjëherë këto shkrime, mund të thotë:
“Jo me kaq sipëri.”
Ateherë, me siguri do të dëgjoj zërin tim, andej nga fundi i detit, nga thellësia e qiellit:

“Dashuria i shikon trëndafilat pa gjemba.”

Me atë në mendje shkoja larg, aq larg sa edhe koha nuk na kapte dot. U nisëm drejtë yjësive, shëtitëm bashk nëpër vargje, jetuam në një galaktikë tjetër.
Kish edhe raste që ngurroja ta merrja në telefon. Nuk doja që ta mërzitja. Doja që të isha i mirëpritur tek ajo.
Një natë në vegime, u gjenda në një pyll të dendur, në skajin tjetër të botës, në një vend të panjohur. Në cepin e tij, në një barrakë me dërrasa, jetoja i vetëm. Kisha humbur gjithçka, përveç asaj. Ajo ishte gjithmonë, kudo e kurdoherë me mua. Rrreth zjarrit, duke cytur urët, përfytyroja jetën time të shkuar e të ardhëshme.
Në mendje më përhihej gjithçka, ashtu siç ishte, lakuriq. Më shfaqeshin përpara syve njerzit që kisha njohur. Ata kalonin para meje si në një ekran të madh me ngjyra. Secili kishte vendin e vet jo vetëm tek unë, por edhe në hapsirën për rreth. Ajo ishte aty, në qendër të ekranit, më shikonte, buzëqeshte dhe më përshëndeste me dorë. Doja ta kapja, ta rrëmbeja, ta pushtoja në kraharor , ta puthja fortë. Një ortek që u shkëput nga mali, ma trembi vogëlushen time.
E përfytyroja: Dikur një fëmijë i qeshur, me fustan të shkurtër e me kordele në kokë. Pëlqente lulet, i këpuste me kujdes ato, zgjidhte më të bukurat e i vinte kurorë në flokë. Pastaj bënte një unazë lulesh dhe e vendoste në gisht. E shikoja tek rritej para pasqyrës. Kishte dëshirë të vishej bukur e të vihej re nga moshatarët e saj. Por ata, ashtu të shkujdesur e si gallofa, rriteshin në shtat por jo në mendje. E vija re tek rritej e rritej. Gjoksi poshtë bluzës së hollë i gufonte, dukej sikur do ti fluturonte nga kraharori. Dhe ajo , me mua në mendje, shpirt e zemër, më shoqëronte kudo.

Doja që muza të vazhdonte gjatë, në pambarim. I kushtoja çdo mbrëmje një poezi. Kisha parasysh që ndjenja është pronë e atij që e përjeton, ndërsa kujt i përkushtohet, është honor pasi, ka meritë që nga dikush dashurohet.

Ajo ishte si një lule e rritur në një kodrinë të gjelbër, ku nga njera anë vinte aroma e detit, nga ana tjetër freskia e maleve për rreth.
Tashti që zhgarravis këto mendime, më kujtohet përshëndejta e parë. Më dalin përpara sytë e saj aq të bukur e premtues, fytyra ëngjëllore e shpresëdhënëse.
Edhe kur hezitonte sadopak, kur nuk më telefononte, s’dërgonte mesazhe apo nuk e takoja, nuk mërzitesha me të. Nuk doja që ta lodhja dashurinë time. Ajo ishte jeta ime, ajo ishte unë, ishim ne. Më kujtohet Remarku kur thotë : “Pa dashuri, njeriu është si një kufomë , që shkon me leje.”
E pse ta gënjeja veten. Kisha rënë kryekëputë në dashuri. Isha marrosur pas saj. Dashuria e ka edhe çmendurinë brenda, ato rendin bashkë. Dashuria e madhe, e vërtetë, e flak tutje logjikën pasi, po të fitoj e dyta, zbehet e para, mbetet thjeshtë një marrëveshje ku partnerët përcaktojnë kushte e saj.
“Më ka marrë malli për kafe” – i shkruaja një ditë.
Kur e takova , ma ktheu gjysmë seriozisht:
– Si shumë interesante i dergon ato mesazhet ti! Do të të mbys- shtoi me të qeshur.
Pasi u ndamë, i thash:
– Mendoj se që kur ka lindur njerëzimi e deri më sot, asnjë burrë nuk është mbytur nga ndonjë femër kur i ka thënë që të dua. Shpresoj që të mos jem përjashtim i këtij rregulli. Edhe po të jem, e pranoj me kënaqesi.

Ajo banonte po në atë qytet, në një lagje luksoze, me vila një katëshe, rrethuar me lulishte e shatërvanë.
Atë ditë, ajo ishte vetëm në shtëpi. Një qen i madhë e laraman që kundronte lulet e oborrit, nuk lejonte askënd të afrohej pa lejen e të zotërve të shtëpisë. Sa kalova pragun e derës përpara mu shfaq një kopsht i vogël trëndafilash shumëngjyrshe, ku binin më shumë në sy bluja dhe vishnja e errët. Dritat lartë në tavan të krijonin përshtypjen e qiellit plotë me yje dhe një hark hëne qëndronte pezull nga perëndimi.
– Kam pritur gjatë, – i thash si me ndrojtje.
Ajo vuri buzën në gaz, u , mendua pak e tha:
– Pritja është prelud lumturie.
Ishte e matur dhe e kthjellët në mendime.
Më kapi lehtë prej karahu dhe me drejtoi për në hollin e pritjes.
Një abazhur në qoshe të dhomës, hidhte dritën e tij të lehtë mbi disa fotografi te varura në mur.
– Këtu , është gjithë familja, – tha dhe nisi të m’i tregonte me radhë, – gjyshi nga babai, gruaja e tij e dytë, babai, unë dhe…
Nguroi një çast dhe mori një pamje disi më ndryshe se herët e tjera, pak më e druar.
Për të thyer heshtjen, vazhdoi:
– Gjyshi ka qënë ministër i doganave në atë kohë. Ishte burrë i mençur, kam mësuar shumë prej tij.
Pa ma hequr dorën nga krahu, më dha një puthje të lehtë në faqe dhe me tërhoqi drejt skajit tjetër të hollit.
– Të kam përgatitur limonatë me aromën e të gjitha luleve të kopshitit, është e freskët, jam e bindur që do të shijoj..
– Do më pëlqente ta shijoja nëpërmjet buzëve të tua,- ia ktheva me gjysmë zëri.
– Të betohem që ti je i marrë, me të vërtet je i marrë.
– Me një ndryshim fare të vogël.
– Ma thuaj, cili është ndryshimi.
– Jam i marrë i dashuruar.
– Ndoshta do të përmirsohesh.
– Jo. Kurrë.

Ishte njeriu më i përkryer që kam njohur, simbol i të gjitha dashurive, ndërsa unë një i çmendur i dashuruar.

Mora një rrugë te largët shërbimi. Do të mungoja për disa kohë. Ishte hera e parë që largohesha kaq gjatë. Nuk kisha asnjë njeri tjetër që mund të më uronte udhë të mbarë apo të më përcillte. Ajo, sa e mësoi, më priti në mëngjes herët, e pimë kafen bashkë dhe më shoqëroi deri tek makina. Në aeroportin ku do të ndërrohej aeroplani, mora mesazhin:
“Të uroj rrugë të mbarë.”
Ia ktheva me ngut:
“Faleminderit, mirë se të të gjej. Do më këput malli.”

Kalova në shumë shtete e qytete. Ajo, gjatë gjithë kohës qëndronte me mua, e kisha pranë, më jepte forcë, më diellzonte rrugën. Mbasditeve e në kohën e pushimit, shikoja gjithë dyqanet për t’i blerë asaj dhurata. Doja t’i falja gjithë botën. Ajo ish tepër e çuditëshme, nuk donte asgjë.
Më shkruante:
“Dua të kthehesh sa më parë.”
Flisja me të çdo gjysmë ore, çmallesha, çlodhesha. Lumturohesha kur i dëgjoja zërin. Shkruaja e merrja mesazhe. I dërgoja poezitë kushtuar asaj.

Lumturinë mbolla në qiell,
U rrit si lisi lart në male,
Lule çeli në shpirtin tim,
I mbushi qiejt me petale

Ndodhesha i vetëm në Afrikën e Jugut. Me atë në mendje, zemër e shpirt, kaloja zagushinë e atyre netëve te nxehta. U vendosëm në një qytezë mes një pylli me dru shekullor. Banorët vendas na pritën me gongola e u frynin brirëve te rinocerontëve. Ata këndonin e kërcenin valle mbi prushin e drurëve që digjeshin pranë kasolleve. Nuset dhe vajzat e fshatit u grumbulluan rreth saj dhe i preknin flokët, i shikonin varësen e vathët prej sermi. Rreth zjarrit ata vetëm kërcenin e këndonin, ndërsa ajo hijeshonte, shkrepte nur. Unë e soditja me ëndje, krenohesha. Lumturia ishte e pa fund, e tejskajshme. Pastaj na ngritën një çadër ku do të flimnim ne, çifti i ardhur nga larg.

Në qiellin e Afrikës, ra perëndimi,
Retë i qëndisi me rreze-varak,
Yjet qëndronin në kupën e qiellit,
Hënës lozonjare i vinin përqark.

Mes palmave e ngiti çadrën,
Një çift i ardhur nga larg,
Dhe yjet, dhe Hëna e ndalën,
Vështrimin e tyre mbi oaz.

E teri mëngjesi i përflakur,
Vesën mbi palma e gjembaç
Nga gjumi u zgjua tërë oazi,
Zgjuar e gjeti çiftin nga larg.

Hëna, Dielli, yjet me radhë,
Ndërroheshin në qiellin lart,
Flinte e zgjohej gjithë Afrika,
Zgjuar rrinte çifti nga larg.

Mendoja se i kisha mbyllur ëndrrat e mia. I kisha flakur tutje, ndërsa ajo gjeti çelsin e m’i hapi. Ndjenjat i kisha futur në një thes, i kisha lidhur grykën dhe e shtrëngoja fortë me të dy duart atë litar pendimi. Harroja, se ai litar ishte mijëra herë më i dobët se ato ndjenja të burgosura pa faj, të dënuara me vdekje. Ato po shpërthenin në revoltë kunder meje. Ndonse u ruhesha se mos fitonin lirinë, nuk i lejoja të kalonin në rrjedhën që ato donin, ato tashmë ishin të lira.

Dy netë më vonë, shkova në brigjet e Indokinës. Ishte mbrëmje, një mbrëmje shumë e bukur, si çdo mbrëmje në atë pjesë tjetër të botës, me fllad e aromë lulesh. Ne ecnim në mendje krahë njeri tjetrit, buzë detit. Era frynte e frynte papushim. Ajo kish veshur një palë pantallona të shkurtëra e një bluzë të hollë sa i mbulonte pakëz gjoksin, në ngjyrën e atij dielli që po perëndonte. Hypëm në një varkë të vogël me vela dhe u nisëm drejtë një ishulli në mes të detit. Era që vazhdonte të frynte, s’kish të lodhur. Ishte një erë dehëse. Më dukej sikur në atë bregdet, andej e përtej detit, nuk kish njeri më të lumtur se unë. Zbritëm në ishull. Aty, mes palmave ishte një liqen i vogël, mbushur plotë me lule shumëgjyrëshe. Edhe zogjtë ishin më ndryshe, ata erdhën pranë nesh e filluan të këndonin. Lulet e liqenit, nga era e lehtë që frynte, nisën vallëzimin. Peshqit u duk sikur dolën në zall. Të gjithë prisnin ne.
Tapa, që kërceu lartë kur hapëm shishen e shampanjit, pasi bëri disa rrotullime në qiell, u zhduk nga sytë. Një zog i vogël me pupla ngjyrë alle u ulë në preherin e saj dhe cicëroi aq bukur, sa kurrë nuk kisha dëgjuar një melodi të tillë, pastaj u bashkua me tufën.

Mes palmave, buzë liqenit,
Gotat kthenim me shampanjë,
Zogjtë e qiellit aty erdhën,
Peshqit dolën, gjithë në zall.

Nuk kishte gjë më të bukur se të ishe i dashuruar pas një ëndërre aq të magjishme e të çmendur si ajo.
Me hijeshin e saj mund të qendisje mijëra vargje. Në sytë e saj pasqyrohej një botë krejtë ndryshe nga ajo që na rrethon, botë e mistershme. Vesa e mëngjesit buronte vetëm nga buzët e saj. Zëri i ëmbël e melodioz, ua kalonte cicërimave të zogjve të qiellit.
Mëngjesi ishte disi i freskët. Më pas u krijuan dy kërpudha të bardha në kaltërsi, fryjti një erë e ngrhtë e u zbraz i gjithë qielli. Ajo, këputi një gjethe peme dhe e vendosi mbi kokat tona, ishte një mrekulli.

Mesazhet përcillnin njeri tjetrin.

– “Më merr malli, dua të të shikoj, të të dëgjoj zërin, të të kem pranë. Je ëndrra ime, më gëzon shpirtin. Je jeta ime.Me Ty më zë gjumi dhe mëngjeseve përqafoj më parë Ty, pastaj diellin.Të puth forte”.

– Sapo lexova poezinë tënde me motive popullore.Më dërgo nja dy vargje të çastit.

– “Je si yll e mbetesh dritë,// Të kam zemër, të kam shpirt.
– Më fluturon zemra kur të dëgjoj zerin.”

-“Faleminderit për poezitë që më ke kushtuar.”

-“Ishin pak, meritoje më shumë.”

Dhe Ajo bënte humor,
-“A do ta sjellish kokën dhe kur” ?

-“Do të sjellë mallin që më keput. Të kam lënë zemrën ta ma kesh në ruajtje.
-“…..unë e quaj fat që të kam njohur ty.”

Dashuria është si një lule, kërkon edhe ujë , edhe dritë. Po t’i hedhësh pak ujë, ajo thahet, t’i hedhësh shumë, i kalben rrenjët. Po t’i japësh pak dritë, ajo zvenitet, t’i japish shumë, e zhurit. Mundet unë nuk e gjeta masën. U dhashë i tëri pas saj, isha i marrosur, më dukej sikur nuk kish të nesërme.
Dashuria e vërtet i ngjan një zogu që vjen në acar. Ai çukit në xhamin e dritares e , në se nuk i’a hap kanatat, atë e mbulon bryma.

Isha krejt i pafuqishëm përball dashurisë. Dashuria kish emrin e asaj. E derdha shpirtin tek ajo. I’a lashë zemrën në dorë, mund të bënte ç’te donte. Doja që të kishte vetëm fillim, kurrë fund. Të kishte vetëm të sotme, kurrë të djeshme e të nesërme. Doja të fitoja parajsën, por si duket ishte rrugë e gjatë.
Iu afrova fare pranë dashurisë.

Andej nga lindja po vinte mugëtira. Nata tërhiqej zvarrë. Në fillim ajo mbuloi liqenin pastaj u ngjit deri sa pushtoi gjysmën e qiellit. Nga perëndimi dielli rrokullisej oqeaneve. Rrezet e largëta të tij kuqëlonin retë në hapsirë. Nga toka deri lart në pafundësi shtrihej një përzierje gjysmë natë e gjysmë ditë. Kjo dukuri e natyrshme, në çast si një xhind i tërbuar u mbështoll dhe u fut i tëri në qënien time . E ndieja që diçka ikte e s’donte të ikte, diçka rrinte e s’donte të rrinte, vetëm gjysma-gjysma.
Ajo, erdhi tek mua si një kometë që kalon njëherë në njëmijë vjet, zhurit e largohet në galaktika të tjera, duke lënë pas hirin e kujtimeve. Sikur Zoti të më falte edhe njëmijë jetë, nuk do bëja më shumë se kaq.
I shkrova për herë të fundit:

Ndjej tek ikën

Ndiej tek ikën dalëngadalë,
Pas lë puthjet, dhe një lot,
Zbret mbi faqe si kristal,
Të ndaloj, s’të ndaloj dot.

Gjysmë ëndërr,gjysmë zgjuar,
Rend në mendje, në kujtime,
Herë me vrull e herë druar,
Si një zog në shtegëtime.

Lë një hije, lë një dritë,
Ndez një zjarr, prap e shuan,
Gjysmë natë e gjysmë ditë,
Gjysmë gjumë, gjysmë zgjuar.

Ikën, vjen , e ikën prap,
Në kujtime, në harresë,
Herë qetë e herë me vrap,
Vallëzon nëpër kujtesë.

Në vegime unë notoj,
I trazuar në mendime,
E besoj dhe s’e besoj,
Edhe Ty, dhe veten time.

Rend në qiej, nëpër rè,
Ndez një yll, një tjetër fik,
Zbret në detin e trazuar,
Me krahë valët shpupurit.

Dhe me kthetrat e Tua,
Më shëtit nëpër hapsirë,
Dhe të dua, dhe s’të dua,
Jam rob dhe jam i lire.

Më afron e më shtyn tutje,
Më lë mall e merr mall,
Merr një puthje,jep një puthje,
Gjysmë vdekur, gjysmë gjallë.

“Dhentë Zoti të të doj ndokush më shumë se unë”.

* * *

-Kanë ikur shumë vite, – tha ajo dhe u zhyt në kujtime.
Isha e re, në moshën kur vajza konkuron me lulet, bëhet xheloze për hënën, përçmon yjet kur e kërkojnë për nuse, lakmon diellin. Thonë, që kur vajza rritet në moshë, i “mbledh” me të dyja duart ato që ka “shtyrë” me këmbë kur ishte gonxhe e sapoçelë.
Interesant si jemi ne femrat ! Jemi mësuar që çdo gjë ta fshehim, ta fshemi edhe atë që na jep forcë, vrull, na bënë të na qesh fytyra, gjithë qenia jonë, por mendojmë: “Nuk është ndonjë gjë e madhe të të duan, ndoshta femrat janë lindur për tu dashuruar.”
Më kujtohet: Duke folur me mua, mbi fletën e bardhë që kish mbështjell një libër, vizatoi shpejt e shpejt një çift, si duket mua dhe veten e tij. Mua më ravijizoi në mënyre të përafërt, me vendosi disa lule e flutura në kokë dhe një varse rreth gushes me ShënMarien. Ndërsa veten e vizatoi me kokë të madhe, i vuri një llullë të gjatë në gojë dhe një palë syze të trasha. Pastaj u kujtua dhe i vendosi një kapele që ia ngjeshi aq shumë, sa dukej sikur ia kish salduar me kokën .
Padashur vuri dorën në kokë për ta çvidosur dhe qeshi me vete.

-Më dëgjo ti zemra e vogël, – tha nje ditë,- Dikur kam patur një shok që u verbua, kishte sy shumë të bukur, depërtues, por… dhe më vendoste dorën lehtë tek supi kur dilnim shëtitje. Një ditë i’a tregova që larg idhullin e tij dhe ai më tha: ” Po, e shikoj. Ja tek po afrohet! Ja ! A e dëgjon fërfëritjen e fustanit ! A nuk e ndien erën e parfumit ! Tani është fare afër .” Dhe, ajo kur kaloi përbri nesh, na përshëndeti, u skuq i tëri, ndërsa ajo largohej, më pyeti : “Mos ka veshur atë kostumin bojë deti ?.Eshtë vajzë e mrekullueshme”.
– Ç’ lidhje ka me ne? – i thashë.
– E tregova ashtu kot. Ti je dhe do mbetesh një vajzë e mrekullueshme. Dikur më ke thënë : “Sa here që ndërroj punë, miqësohem me njerzë të rinjë”.
Heshta. Kishte të drejtë.Ai mu përkushtua aq shumë, sa tani që më kanë rënë ca lulebore mbi kaçurela, mendoj se nuk e mritoja një ndjenjë aq të madhe, të pakufishme.
Mbi kaçurela ?! Më ka mbetur mendja tek kjo fjalë. Ai sa herë që më ledhatonte flokët e më puthte sytë, lehtë më trazonte kaçurelat.
Dikur më lexoi një poezi kushtuar mua, e titullonte:

Po qe se…”

Po t’Ju ketë shkruar ndokush më parë,
Qoftë dhe një rresht dhe jo më poezi,
Vargjet e mia hidhi në zjarr,
Ruaj vetëm kujtimin e atij.

Po t’Ju shkruaj ndonjë tjetër më pas,
Digji këto vargje, bëji shkrumb e hi,
Ruaj në zemër të fundmin gaz,
Quaje atë të vetmen dashuri.

Po të mos kesh të tjera asnjëherë,
Ruaji këto si një kujtim në mendje,
Kur bora mbi kaçurela të të bjerë,
Vështroi në nge dhe me ëndje.

Ti je ëndrra ime, më thoshte çdo çast.
Sa bukur ! Edhe udhëtimet që bëmë gjithandej bashkë në Afrike, Azi e kudo, ai i ka përjetuar e përshkruar si një ëndërr.

Ishte me të vërtetë një njeri tepër interesant, tepër i qëndrueshëm.
Megjithëse ndryshonim e ishim larg në tradita e zakone, etni e besim, ai më gjendej gjithandej, pranë e më pranë.

Merrej me hipizem, alpinizëm, shkonte për ski në male dhe i vetëm pilotonte aeroplanin.
“Ndoshta u zhduk në xhungël, mundet në fund të detit, por unë mendoj se u bë yll, ne çdo mbrëmje e shohim në qiell,” i kishte thënë nusja me nishan në faqe.

* * *

Nga rafti mori përmbledhjen me poezi, të zverdhur nga vitet dhe nisi ta lexonte nga e para.

“Do ma harrosh emrin,
mbas shumë vjetësh,
Ndoshta dhe fytyrën,
është kohë e gjatë,
Shfleto në ditarin,
e zverdhur, të vjetër,
Në vite kthehu mbrapa,
vite larg……

Aty do më gjesh,
Gjeth në vjeshtë.”

Aty ishte ai, ishte ajo, ishin të dy. Në sytë e saj të bukur shkëlqyen dy margaritar.

U dëgjua boria e makinës.

-Nisemi zonjë, keni rrugë të gjatë për të bërë, tha taksisti.

 

Delo Isufi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s