Story with a photo from Israel (Verhaal bij een foto uit Israël) / By Hannie Rouweler

Kibbutz Kiryat Anavim, Fall 1973

Story with a photo from Israel

In an old scrapbook I came across some photos this week, which were left over from my trip to Israel. I have talked about this with a few people: write a story about it, a poem. I have incorporated flashes into poems. But a short story, it did not happen.
Until I saw this picture again. Taken just before the Yom Kippur war broke out. I remember that day like yesterday. During the day I sat by the pool, I remember. It was an important holiday. The mandatory bodyguard, every kibbutz appoints a bodyguard for surveillance if there is a swimming pool, had radio Nathan on. The peace radio station that was well listened to in the country.
All of a sudden, low squadrons flew over, several at a time and made a huge noise. They flew to the south. Then a voice followed through the radio: It’s war. I do not forget that rolling r.

The bodyguard looked at me in astonishment, went to his room, put on his soldier’s suit, his family was already waiting for him. Later in the day buses arrived at the kibbutz, all young men got in, they had to go to the front. Weeping women and children who stayed behind.

Buses quickly arrived for the volunteers. Certainly four or even five, a long line. I’ve all waved it off. They went straight to the airport, back home. In the meantime, about two days later, I received a telegram in my name from the Dutch embassy in Tel Aviv with the urgent request to take the last EL AL flight. The airport would then be closed for foreign traffic. I looked at the message, wondering how exactly they knew my address, kept it for another day, then it disappeared into the trash can. Of course they knew my address. That had nothing to do with the Mossad but with the mandatory registration of volunteers, from abroad.
Although I then had a room above the dining room and the office, and I was given the opportunity to move to beautiful, detached houses, which were now empty, further on the grounds, I stayed where I was. Like a spider in a web. Here, through the floor, I heard dozens of hunted conversations that were being held daily. Of course I did not understand anything. Suddenly the kibbutz was transformed of a peace palace into a besieged fortress. Curtains closed at night (otherwise a guard came by). Guards at night, screaming and weeping mothers who had received bad news from the front. There was no communication with me anymore in English. Luckily I found the Jerusalem Post on a table in the dining room, so I could follow everything a bit in this newspaper. In the meantime I worked in the kitchen.
One day I decided to leave, although I had little money in my pocket. I couldn’t stand anymore those crying women, the screams, the panic. I took my stuff, said goodbye to the Polish woman who was head of the organization of volunteers, on average there were two hundred volunteers, who worked in apple orchards, kitchen, washing and ironing rooms, or got other work. She apologized to me, she had deep wrinkles in her face. I said that I didn’t think it to be necessary, as it was wartime, and that I understood the situation. On the side of the road, not far from Jerusalem, I put my thumb up. Eventually I ended up in the far north, where dozens of tanks stood along the borders of Syria and Lebanon. I was not allowed to continue. I was stopped by soldiers. Then to the south. I eventually ended up in the Arad area. Desert region, Negev and Sinai. There I ran into a patrol of heavily armed soldiers, who looked at me furiously when they found out that I was not an Israeli woman but a bloody tourist. I told them that I came from the Netherlands. They calmed down, and showed me the way back to Arad.

Then the war ended. I thought it had been good enough and went back home after spending a day in a park to make a decision. I just flew back with a KLM flight (open ticket).

Hannie Rouweler
Leusden, November 2018

 

Hospital, Jerusalem (blood donation) – bloedbank, ziekenhuis, Jeruzalem

Verhaal bij een foto uit Israël

In een oud plakboek kwam ik deze week enkele foto’s tegen, die waren overgebleven van mijn reis naar Israël. Ik heb met enkelen daar weleens over gesproken: schrijf er een verhaal over, een gedicht. Flitsen ervan heb ik inmiddels verwerkt in gedichten. Maar een kort verhaal, het kwam er niet van.

Totdat ik deze foto weer zag. Genomen vlak voordat de Yom Kippur oorlog uitbrak. Die dag herinner ik me als gisteren. Overdag zat ik bij het zwembad, ik weet het nog. Het was een belangrijke feestdag. De verplichte bodyguard, elke kibbutz stelt een bodyguard voor toezicht aan als er een zwembad is, had radio Nathan aanstaan. De vredezender die goed beluisterd werd in het land.

Ineens vlogen laag squadrons vliegtuigen over, enkele tegelijk en maakten een enorme herrie. Ze vlogen naar het zuiden. Daarna volgde een stem door de radio: It’s war. Die rollende r vergeet ik niet meer.

De bodyguard keek verbluft naar mij, ging naar zijn kamer, trok zijn soldatenpak aan, zijn familie wachtte hem daar al op. Later op de dag kwamen bussen op de kibbutz, alle jonge mannen stapten erin, ze moesten naar het front. Huilende vrouwen en kinderen, die achterbleven.

Al snel kwamen ook bussen aan voor de volunteers. Zeker vier of zelfs vijf, een lange rij. Die heb ik allemaal uitgezwaaid. Ze gingen direct naar het vliegveld, terug naar huis. Intussen kreeg ik, twee dagen later ongeveer, een telegram op mijn naam, van de Nederlandse ambassade uit Tel Aviv met het dringend verzoek de laatste EL AL vlucht te nemen. Het vliegveld zou nadien gesloten zijn voor buitenlands verkeer. Ik keek naar het bericht, vroeg me af hoe ze precies mijn adres wisten, bewaarde die nog een dag waarna hij in de prullenbak verdween. Natuurlijk wisten ze mijn adres. Dat had niets met de Mossad te maken maar met de verplichte inschrijving van volunteers, uit het buitenland.

Hoewel ik toen een kamer boven de eetzaal en het kantoor had, en men mij de gelegenheid gaf om naar mooie, vrij liggende woningen te verhuizen, die nu leeg stonden, verderop het terrein, bleef ik zitten waar ik zat. Als een spin in een web. Hier hoorde ik, door de vloer heen, de tientallen opgejaagde gesprekken die dagelijks werden gevoerd. Ik verstond er uiteraard niets van. Ineens was de kibbutz van een vredespaleis omgetoverd naar een belegerde vesting. Gordijnen ’s avonds dicht (anders kwam een bewaker langs). Bewaking op het terrein, schreeuwende en huilende moeders die slecht bericht hadden gekregen van het front. Met mij werd niet meer in het Engels, of nauwelijks, nog gecommuniceerd. Gelukkig vond ik de Jerusalem Post, op een tafel in de eetzaal, waardoor ik alles een beetje kon volgen. Intussen werkte ik in de keuken.

Op een dag besloot ik te vertrekken, hoewel ik weinig geld op zak had. Ik kon niet meer tegen die huilende vrouwen, het geschreeuw, de paniek. Ik pakte mijn spullen, nam afscheid van de Poolse vrouw die hoofd was van de organisatie van volunteers, gemiddeld zaten er tweehonderd vrijwilligers, die werkten in de appelboomgaarden, keuken, was- en strijkhokken, of ander werk kregen. Ze verontschuldigde zich tegenover mij, ze had diepe rimpels in haar gelaat. Ik zei dat ik dat niet nodig vond, dat het oorlogstijd was, en ik dat begreep. Langs de kant van de weg, niet ver van Jeruzalem, stak ik mijn duim op. Uiteindelijk kwam ik terecht in het hoge noorden, waar tientallen tanks langs de grenzen van Syrië en Libanon stonden. Ik mocht niet verder. Ik werd tegen gehouden door soldaten. Dan maar naar het zuiden. Ik kwam uiteindelijk terecht in de omgeving van Arad. Woestijngebied, Negev en Sinaï. Daar liep ik tegen een patrouille soldaten aan, die me woedend aankeken toen ze ontdekten dat ik niet een Israëlische vrouw was maar een bloody toerist. Ik vertelde ze dat ik uit Nederland kwam. Ze werden er rustig van en wezen me terug naar Arad.

Daarna was de oorlog afgelopen. Ik vond het mooi geweest en ging weer naar huis nadat ik een hele dag in een park had gezeten, om een beslissing te kunnen nemen. Ik vloog gewoon terug met een KLM vlucht (open ticket).

Hannie Rouweler

Leusden, november 2018

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s