KY ATDHE I ASKUJT / Poemë nga Adem Zaplluzha

Poemë nga Adem Zaplluzha

 

KY ATDHE I ASKUJT

Kjo tokë
E ky atdhe i askujt
Me miliona vjet
Ndjeu në lëkurën e tij
Kafshime cerberësh
Gjë që sot i shëmbëllen
Një kocke pa fije mishi

Të cilin
As nuk mund ta hedhesh
E as ta kafshosh
Në çdo kohë e moment
Thyen dhëmbë e dhëmballë

Ky atdhe
Me shtatë fe
Përjetoi disa lloj dhune
Mbi lëkurën e grisur
Barbarisht të grisur
Si flamujt e mjerimit

2.
Për çudi nuk i ngjan grave
Që dashurojnë
As burrave të stralltë

Është një lule e egër
Gjinkallë prej deltine
Që na përcjellë
Gjithmonë dhe kudo

Në secilin hap
Nuk na lë të prekim
Por ama
As s’na lëshon të ikim

3.
Kam njohur shumë toka gurore
Tokë prej gurit dhe lules
Por asnjëra
Asnjëherë
Nuk e kishte krenarinë
E kësaj toke mëmë

Dikur moti
Më zuri për jake
Dhe më plandosi për toke
Por sërish mbeti atdheu im
E dashur si një grua
Dhe i vrazhdë si burrë gjigant

4.
Netëve të vona
Kur i kreh flokët në hënë
I dalin parasysh
Të gjitha pasqyrat konvekse

Dikur vonë
Tepër vonë kur zhduken yjet
I shkund gjethet e mjegullave
Dhe bie në gjumë
Te një tokë prej deltine

Po sa zgjohet
Dielli i egër si kaprojtë
Vrapon nëpër fushat e paskajshme
Vrapon deri në ekzaltim
Për t’i pjekur grunajat e dashurisë

5.
Atdheu im
Fati dhe fatkeqësia ime
Sa herë të putha
Në gjuhën time mbinë manaferrat

Mbiu edhe nga etja
U bëra zë shirave
Që s’erdhën
Kur kishim më së shumti nevojë

Kurse toka ime
Digjej si një magmë
Në shpirtin tim bonjak
E cila kurrë s’u shua
Nga dhembjet që s’pushuan asnjëherë

6.
Më kujtohet kur gurët e murrmë
Uleshin kacule
Uleshin
Dhe thërrisnin shiun
I cili s’vinte me kohë
S’vinte kur na duhej më së shumti

Dikur vonë
Pasi që shkundeshin kallinjtë
Nga etja e tmerrshme
Kur netët e sterrët
Çmendeshin nga shtërzimet

Sa për të na i shuar dhembjet
Binin disa riga të imta
Tepër të imta
Sa që nuk ia lagnin
Vragat e rrudhosura
Në fytyrat e zhubrosura të pemëve

7.
Ne gjithsesi i ujitnim
Degët e vdekura
I ujitnim
Me gjak dhe lot

Më kujtohet
Kur s’vinin shirat
Në shpirtin tonë
Zgjoheshin lotët
Dhe ja shëronin plagët e magmës

Po ato plagë
Që thaheshin nga dhembja
Kurse të vdekatarët
Nuk mund t’i shëronin
Nga asnjë tërmet i papritur

8
Më kujtohet kur netëve të vona
Si kuajt e paçjerrë kashaisnim
Shpinën e kërrusur të atdheut
kashaisnim
Por gjithsesi
Një dashuri e zjarrtë
Zgjohej nga llava e shpirtit
Zgjohej dhe i përqafonte
Të nëntë plagët e Gjergjit
Me një përqafim
Të vetmes motër
Sa që nga sytë e kalit të bardhë
Derdheshin lumenjtë e egër prej gjaku

9.
Sa shumë dua
Sa kam dëshirë të jem një shelg
I pikëlluar
Dhe nga sytë e mi
Të rrjedhin
Vrizma të imta prej rëre

Ta njomin si askurrë më parë
Shpirtin e dërmuar
Të kësaj toke
Ta njomin
Gurin dhe drurin
Që kurrë s’u pushoi ky vajë i trishtuar

10.
Çfarë të bëjë me ty
Atdheu im i askujt
Të huajt të zhveshën deri në asht
Kurse bijtë e tu
Po ta rrjepin lëkurën
Për së gjalli

Nuk lënë asnjë nam e nishan
Në ballin tënd të plagosur
Atdheu im i askujt
Nuk të ka mbetur fije shprese
Për të nesërmen
Andaj fëmijët e tu
Po të braktisin si një leckë
Me të cilën
As hundët nuk mund t’i pastrosh

11
Më duket se nuk di
As ku i ke varret
Diku nëpër monopate
I dëgjoj zërat e etërve
I dëgjoj mallkimet e gurëve
Atdheu im i pafat
Atdheu im i ngratë

12
Kush nuk shkeli mbi rrashtën tënde
Durove bisha e djaj
Atdheu im
Tokë e mbushur me vajë

Deri kur më
Do jemi argatë në shtëpinë tonë
Deri kur më
Moj tokë e bekuar
Do të të vajtojmë
Për së gjalli

13.
Nuk kemi më lot
Të thashë
Se na janë shterur
që të dy sytë
Nga rrudhat e ballit
janë duke rrjedhur
Të gjitha trishtimet e lumenjve
Toka ime e pafat
Atdheu im i ngratë

14
Atdhe
Përpos teje unë nuk kam
Tjetër fe
Jam jetim për sot e mot

Ty të kam tatë
Të kam nënë e Zot
Atdheu im i dhembjeve
Toka ime e plagëve
Që kullojnë gjak
Kullojnë
Për çdo ditë nga pak

Kur më pyeti im tatë
Se ku i kemi varret
Unë i rrudha krahët
Atdhe
Kurse ai burrë gjigant
Mbi varret e mbjella me varr
Me nostalgji kërkonte
Ashtin e gjyshërve të lashtë
Kërkonte farën e mbjellë
Në kërthizën tënde
Moj tokë e askujt

15.
Më kujtohet kur dola
Lëndinave tua të bekuara
Dola ta kërkoj ashtin
E babagjyshit
Atë asht të fortë
Që u bëri ballë ushtrive të egra

Ishte një ditë e gjatë
Dielli idhnak
Piqte gurin e stralltë
Piqte dhembjen e pashëruar
Mbi shpatullat e tua të lënduara

16
Hyra thellë shumë thellë
Nëpër plagët e tua
Askush nuk e kuptoi
Piskamën time
Përpos teje atdhe

U ula mbi një gur
Ia ledhatova vragat
Sa me mall qante shelgu i pikëlluar
Sa me mall qante
Një varr i vithisur

17.
Atë ditë kuptova vajin e burrave
Kuptova
Gjakosjen e fytyrës
Dhe shkuljen e flokëve

Britmat ishin të trishtuara
Atdhe
Më të trishtuara
Se çdo trishtim

Ju nuk mund të kuptoni
Se si qanin rrapet
Varret mbjella mbi varr
Qanin edhe akaciet e thara
Toka ime
Atdheu im i pafat

18.
Atdheu im
Malli dhe dhembja ime
Guri dhe varri
I varrit të etërve
I cili ende nuk është hapur
Për mua
Është kënga
Dhe pikëllimi i shpendit në fluturim
Universi
Fillimi dhe një tjetër fillim
I pinjollëve krenarë
Atdheu im është feja ime
Dhe zoti im i pavdekshëm

Kur jemi larg teje atdhe
Në shpirtin tënd
Dëgjojmë furtunën e pasosur
Një furtunë
E cila kurrë nuk mbanë

19.
Kjo tokë e ky atdhe
Me shtatoret e mermerta
Ka aq shumë tregime
Sa që në sagën e tij
Mund të ngritën
Edhe po aq përmendore
Sa që mbi secilin gur
Dhe afër secilës pemë
Mund të shkruajmë nga një emër
Prej gjaku dhe enigme
Për ata
Që do vijnë nesër si perëndi
Të ecin krah për krahu
Me djemurinë
Që e sollën këtë tokë të bekuar
E solli lirinë

20.
Ndoshta jam gabim
Por unë gjithmonë e desha
Ashtu siç ishte
Duke lënguar në shtratin
E dhembjeve

E desha atdheun
Më shumë se dashurinë
Më kujtohet
Kur për të e flijova rininë
Atdheu im i dashurive
Atdheu im i dhembjeve

21.
Kurrë askush nuk e kuptoi
Kohën time
Një ditë dukej e tashme
Kurse ditën tjetër një kohë
E ikur dhe e kaluar
Por gjithsesi
Ishte koha e dhembjeve
Me nga shtatë plagët e Gjergjit

22.
Nganjëherë shiu na gëzonte
Dhe herën tjetër
Na përvëlonte
Shiu i dhembjeve
Dhe shiu i trishtimeve

Mbase kot e shikonim qiellin
Askund s’dukeshin
Fluturat e çelikta
Kurse pritjet ishin aq të kota
Sa që filluam
Të mos i besojmë vetvetes

Sa shumë i donim fluturat
Sa që u bëmë flutur
Dhe ikëm nga atdheu

Atdheu im
Palltoja ime e grisur
Që kurrë nuk u gëzua

23.
Ikëm që një ditë
Të kthehemi si rrufetë
Që kthehen në djepin e tyre

Të kthehemi
Si fluturat gjigante
Nëpër qiellin e lirë të Kosovës
Dhe t’i lërojmë fushat e mbjella
Me frikë e trishtim

T’i lërojmë shkëmbinjtë e stralltë
Nga shpirtrat e gurëzuar
T’i lërojmë
Fushat tona të mbjella me dashuri

24.
Sot ky diell
S’është më i leckosur
Nuk i shëmbëllen
Qulleve të kuajve të zgërlaqur
Por është një tjetër diell
I atdheut të buzëqeshur

Dielli i gatuar
Nga duart e nënave
Që kurrë nuk u gjunjëzuan
Por i përkundën djepat
Për lirinë tënde atdhe

25.
Ky diell dhe ky atdhe
Nuk i shëmbëllejnë më
Atdheut
Dhe diellit të një tjetër kohe

Këtu pemët rriten
Nga shtatë pashë
Nën dhe
Dhe nëntë mbi tokë
Rriten si askund në botë

Sa shumë i dua vendet
Që i përngjajnë
Atdheut tim
Sa shumë i dua pemët
Që u ngjajnë pemëve
Të kësaj madhështie
Të quajtur atdhe

26 .
Njerëz sa jam i lumtur sot
E mot
Edhe unë kam një atdhe
Një fe
Dhe një Zotë
Mbi fushën e Dardanisë
Ku fëmijët lozin pa frikë
Duke iu gëzuar lirisë

27.

Ky diell i gatuar me dashuri
Nuk na përket vetëm neve
Ne e përjetuam në lëkurën tonë
Më të keqen
Në palcë robërinë
Sa që askujt
Nuk ja mohojmë për atdhe dashurinë

Nën qiellin
Dhe diellin e lirë të Kosovës
Secili njeri
I cili nuk ka lakmi
Ka vend
Në tokën tonë të dëlirë
Të jetojë
Si një njeri i lirë

28.

Më në fund
Edhe hyji dardan
Ishte përkrah Fushës së Mjellmave
Asnjëherë më
Nuk do të fluturojnë
As s’do dëgjohen krakëllimat
E korbave të zeza

Ky qiell i lirë
I atdheut tim ka një tjetër
Buzëqeshje
Që u shëmbëllen mimozave
Dhe luleve
Të të gjitha llojeve
Më në fund
E pamë diellin me sytë tanë

Pamë se si përfundoi
Fundi i një fundi të turpshëm
Përjetuam
Se si merr frymë
Dielli i lirisë aq shumë të pritur

29.

Kjo buzëqeshje diellore
Ky galdim i ngrohtë
Këta njerëz
E kjo liri
Sa bukur dinë të këndojnë
Të këndojnë psalmet e pa kënduara
Sa që kurrë më
Në trojet tona
Nuk do të dëgjohen
Vigmat
As kukamat e trishtuara të qyqeve

Mbi flatrat e një dielli
Shumë diej
Parakalojnë bulevardeve
Diej të metaltë
E të bronztë
Që na bëjnë krenarë
Ne dhe etërit e tyre perëndi

Prishtinë, 25 tetor 2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s