Tu mi parlasti …! (Ti më fole…!) – Agron Shele / Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti

Posted on January 30, 2020

0


Poesia di Agron Shele

Tu mi parlasti …!

Tu mi parlasti di sogni bianchi
di quelle visioni che io non riesco a vedere,
che scendono dal sipario del cielo
vestite di splendore,
dissolte tutte tra le nuvole
come delle gocce di pioggia
che si deformano come il vino nel bicchiere
e io che bevo questa confusione
rimango nel vuoto per sempre.

Poi mi raccontasti del mondo,
di come appare in un’incantesimo,
un riflesso di Eva nel giardino dell’Eden
e di Adamo che ritorna mortale,
il tutto in un morso di mela
diventato sacrificio sulla terra
la gioia trasformata in sofferenza
rimasta come unico sorriso sul volto,
di un attimo che se ne va come un fulmine
e una pace che in polvere trasforma.

Quando tu mi parlasti dell’amore
i miei passi si sono fermati,
perchè sapevo
che le porte del cielo si sarebbero aperte
e da lì una Venere sarebbe apparsa,
quel sentimento infuocato che l’anima accende
e la Luna sulla terra fa cadere,
tra gli antichi fruscii lontani
il frastuono dell’eco vitale.

 

Ti më fole…!

Ti me fole për ëndrra të bardha
për ato vegime që unë s’ mund ti shoh,
por që zbresin nga kanatet e qiellit
e veshur janë në një vezullim,
shkrirë në re të gjitha
sikur bulëzimet e shiut
që shformësojne njëlloj si vera në gotë
e unë që pi këtë turbullirë
të ngelem përjetë zbrazëtisë.

Pastaj ti më rrëfeve për botën,
si shfaqet ajo në magji
pasqyrë e një Eve në kopshtin e Edenit
dhe një Adami që kthehet në vdekshmëri
e tëra në një mollë të kafshuar
tokës bërë fli
gazit të kthyer në përvuajtje,
me të vetmen buzëqeshje në fytyrë,
të një çasti që shkon si vetëtimë
dhe një paqeje që kthen në pluhur.

Kur ti më fole për dashurinë
hapat e mi ndaluan,
se e dija që portat e qiellit do hapeshin
e në to do shfaqej një Venus,
ajo ndjenjë flakëronjëse që ndez kandilin e shpirtit
dhe Hënën e rrëzon në tokë,
mbi të lashtat fëshfërima të largëta,
oshëtimës së jehonës jetë

@ agron shele

 

Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti

Posted in: PERKTHIME, POEZI